"Είμαστε ένας λαός με παλικαρίσια ψυχή, που κράτησε τα βαθιά κοιτάσματα της μνήμης του σε καιρούς ακμής και σε αιώνες διωγμών και άδειων λόγων. Τώρα που ο τριγυρινός μας κόσμος μοιάζει να θέλει να μας κάνει τρόφιμους ενός οικουμενικού πανδοχείου, θα την απαρνηθούμε άραγε αυτή τη μνήμη; Θα το παραδεχτούμε τάχα να γίνουμε απόκληροι"

Γιώργος Σεφέρης
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Αυτογνωσία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Αυτογνωσία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τετάρτη 18 Μαΐου 2016

Ανατριχιαστική ιστορία - Η θυσία των Ποντίων στην Ματωμένη σπηλιά της Οτκάγια

Απόσπασμα από το βιβλίο του Αχιλλέα Ανθεμίδη, «Τα απελευθερωτικά στρατεύματα του Ποντιακού Ελληνισμού 1912-24»,



(Η Ματωμένη σπηλιά βρίσκεται στην περιοχή Ότκαγια του δυτικού Νεμπιένπού. Οι Ρωμιοί της περιφέρειας την έλεγαν «Σπηλιά της Παναγίας ή μάγαρα». Εκεί είχαν κρυφτεί εξακόσια γυναικόπαιδα της περιοχής καί εξήντα αντάρτες, με οπλαρχηγούς το Χατζή Γιώργη, τον καπετάν Κώστη καί τον καπετάν Παπάζογλου. Τα γεγονότα εκτυλίσσονται την εποχή των μεγάλων διωγμών στον Πόντο.)

Οι σφαίρες των υπερασπιστών του σπηλαίου που υπεράσπιζαν οι πολεμιστές με εξακόσια και πλέον γυναικόπαιδα τελείωσαν. Άλλη λύση δεν υπήρχε παρά μόνο η παράδοση. 

«Υπάρχει κι άλλη λύση», φωνάζει ο αρχηγός Καραβασίλογλου Γιώργης. «Θα παραδώσουμε τα πτώματά μας στους Τούρκους. Θα σκοτώσει ο ένας τον άλλον για να σώσουμε τα γυναικόπαιδα».

Κοιτάζονται τα παλικάρια ίσια στα μάτια. Η απόφαση είναι σκληρή, είναι απόφαση υπέρτατης θυσίας. Τη δέχονται όλοι, αφού θα σωθούν 650 περίπου γυναικόπαιδα. Δίνει το περίστροφο στον Ταγκάλ Γιώργη.

Δευτέρα 16 Μαΐου 2016

Mας υποδείχνουν να τους καταψηφίσουμε, του Χρήστου Γιανναρά

Επιφυλλίδα Χρήστου Γιανναρά στην εφημερίδα Καθημερινή, 15/5/2016




Έχει η ελληνική κοινωνία δυνατότητες να αντιπαλαίψει τη συντελεσμένη, τα τελευταία εφτά χρόνια, καταστροφή της κρατικής και ιστορικής της υπόστασης;

H λέξη «καταστροφή» κυριολεκτεί: Aφορά στον παραγωγικό ιστό της χώρας, στις επιχειρηματικές επενδύσεις, στη διοικητική - λειτουργική δομή του κράτους και των θεσμών, σε ό,τι ονομάζουμε «κοινωνικό κράτος» και προϋποθέσεις κοινωνικής συνοχής – τελικά στο «νόημα» που μπορεί να έχει η συντήρηση του ελληνικού ονόματος, της οργανωμένης ελληνώνυμης συλλογικότητας.

Τετάρτη 13 Απριλίου 2016

ΒΙΝΤΕΟ - Η ζωή και το έργο του Κωνσταντίνου Δεσποτόπουλου (αυτοβιογραφία)

Ο Κωνσταντίνος Δεσποτόπουλος αυτοβιογραφείται στην εκπομπή Μονόγραμμα,


Ο αείμνηστος φιλόσοφος, ακαδημαϊκός και ιστορικός Κωνσταντίνος Δεσποτόπουλος αυτοβιογραφείται στην εκπομπή της ΕΡΤ "Μονόγραμμα". Η εκπομπή είχε μεταδοθεί τον Απρίλιο του 1985.

Ο τηλεθεατής έχει την ευκαιρία να μάθει την ζωή και το έργο του μεγάλου δασκάλου του γένους μέσα από την αφήγηση και την οπτική του ιδίου. Αξίζει κάθε Έλληνας να δει το βίντεο, και να προβληματιστεί για το σήμερα.

Δείτε παρακάτω την εξαιρετική εκπομπή:

Τρίτη 12 Απριλίου 2016

Η πολυγλωσσία ως πλούτος του Ελληνισμού

Του Μάριου Νοβακόπουλου,


Οι μεγάλες πληθυσμιακές ανακατατάξεις της μεσαιωνικής εποχής άλλαξαν άρδην τα δημογραφικά δεδομένα του ελληνικού χώρου. Η φυλετική ομοιογένεια των Ελλήνων διασπάστηκε, καθώς πλήθη λαών από την Ανατολή και το Βορρά ήρθαν να κατοικήσουν στην ελληνική χερσόνησο. Χάρις την επιτυχημένη πολιτική των αυτοκρατόρων της Κωνσταντινούπολης, το μεγαλύτερο μέρος των επυλίδων αυτών εξελληνίστηκε. Προς τα τέλη της αυτοκρατορίας, μετά την Δ’ Σταυροφορία και τις οθωμανικές κατακτήσεις, νέες μεταναστεύσεις έλαβαν χώρα. Στο χάος που επικρατούσε στον Αίμο και τη Μικρά Ασία, σφαγές και εξισλαμισμοί αποδεκάτισαν τους ρωμαϊκούς (ελληνικούς και εξελληνισμένους) πληθυσμούς. Υπό τον ξένο ζυγό πολλοί Έλληνες έχασαν τη γλώσσα τους.

Δευτέρα 11 Απριλίου 2016

Οι θύελλες σαρώνουν τη χαρτοκοπτική, του Χρήστου Γιανναρά

Επιφυλλίδα Χρήστου Γιανναρά στην εφημερίδα Καθημερινή, 11/4/2016



Μ​​ε λίγη ψυχραιμία και στοιχειωδώς απροκατάληπτη ματιά, μπορούμε να αναγνωρίσουμε ένα, τουλάχιστον, κοινό γνώρισμα που εξομοιώνει καταγωγικά μαρξισμό και καπιταλισμό. Είναι ο «διεθνισμός» που θα πει: να εκδεχόμαστε κάθε ανθρώπινη συλλογικότητα σαν αδιαφοροποίητο πεδίο ή της «πάλης των τάξεων» ή της «παγκοσμιότητας των αγορών». Να αγνοούμε προαποφασισμένα κάθε στοιχείο ιδιαιτερότητας, ιδιομορφίας, διαφοράς που μπορεί να εμφανίζει μια οργανωμένη συμβίωση ανθρώπων. Να ανάγεται κάθε έκφανση του συλλογικού βίου σε σχέσεις οικονομικές. 

Κυριακή 10 Απριλίου 2016

Παραίσθηση ἢ μεταμφίεση; (περί Ἑλλάδος - Εὐρώπης)

Του Χρήστου Βακαλόπουλου,




Εἴμαστε Εὐρωπαῖοι θέλοντας καὶ μή, εἴμαστε οἱ μοναδικοὶ Εὐρωπαῖοι ποὺ ἀντιμετωπίζουμε τὴν Εὐρώπη σὰν μιὰ ἐπιθυ­μητὴ λύση εὐκολίας κι ὄχι σὰν τὴν «ὁλοκλήρωση τῆς ἀνθρω­πότητας», ὅπως ἀντιμετώπιζε τὴν εὐρωπαϊκὴ ἰδέα ἕνας φιλό­σοφος σὰν τὸν Χοῦσερλ. Εἴμαστε ἄλλωστε καχύποπτοι ἀπέ­ναντι σὲ κάθε ὁλοκλήρωση. Ὅπως ἐπισήμανε ὁ Ἴων Δραγού­μης «ἡ διαφορὰ μεταξὺ Ἑλλήνων καὶ Ἑβραίων εἶναι ὅτι οἱ Ἑβραῖοι αὐτὸ ποὺ σκέφτονται τὸ κάνουν κιόλας». Ἴσως οἱ Ἕλληνες νὰ ἔχουν νιώσει στὸ πετσί τους ὅτι ἀπὸ τὴν ὁλοκλήρωση στὸν ὁλοκληρωτισμὸ ὑπάρχει ἕνα καὶ μοναδικὸ βῆμα. Τὸν τελευταῖο αἰώνα οἱ ἰδέες τῶν ὁλοκληρωτικῶν καθεστώτων ποὺ καθήλωσαν τὴν οἰκουμένη προέκυψαν σὲ εὐρωπαϊκὸ ἔδαφος, κι αὐτὸ εἶναι δύσκολο νὰ τὸ ξεχάσει κανείς. Ὅπως εἶναι δύσκολο νὰ συμφιλιωθεῖ μὲ τὴν ἰδέα ὅτι γιὰ νὰ φανεῖ ἀντάξιος τῆς εὐρωπαϊκῆς του ταυτότητας πρέπει νὰ βάλει στὸ μουσεῖο τὶς παραδόσεις του καὶ νὰ τὶς θαυμάζει μὲ τὸ κιάλι, νὰ τὶς θανατώνει δηλαδὴ μετατρέποντας μιὰ κληρονομιὰ ζωῆς σὲ μαυσωλεῖο καλοκαιρινῶν διακοπῶν. 

Τρίτη 15 Μαρτίου 2016

Το τέλος του «υπαρκτού» Ελληνισμού

Του Νίκου Παππά, Φοιτητή Πολ. Επιστήμης και Ιστορίας στο Πάντειο Πανεπιστήμιο



   Πολύ εύλογα θα ρωτούσε κάποιος τί ακριβώς εννοώ γράφοντας για «υπαρκτό» Ελληνισμό. Ξέροντας ότι θα στεναχωρήσω πολλούς, θεωρώ ότι ο σημερινός Ελληνικός πολιτισμός, είναι όσο υπαρκτός ήταν και ο σοσιαλιστικός παράδεισος επί Σοβιετικής Ενώσεως. Ο σημερινός Ελλαδικός πολιτισμός, που καμία σχέση δεν έχει με τον μεγάλο οικουμενικό Ελληνισμό, καταρρέει μέρα με την ημέρα παίρνοντας μαζί του στον γκρεμό και τα «υπολείμματα» αυτού του μεγάλου πολιτισμού, που, αφού εξαφανίστηκε (για λόγους που δεν είναι του παρόντος), άφησε πίσω του να τον θυμίζει μόνο το Ελλαδικό κράτος.

Σάββατο 9 Ιανουαρίου 2016

ΒΙΝΤΕΟ - Ο Γιώργος Κοντογιώργης για την δικαιοσύνη και το λεηλατικό πολιτικό προσωπικό 7-1-16


Ο ομότιμος καθηγητής και πρώην πρύτανης του Παντείου Πανεπιστημίου Γιώργος Κοντογιώργης, στο Kontra Channel και στην εκπομπή Επί του Πιεστηρίου για την δικαιοσύνη και λεηλατικό πολιτικό προσωπικό:

Σάββατο 28 Νοεμβρίου 2015

Γιατί εμείς οι Χριστιανοί οφείλουμε μια μεγάλη συγγνώμη στον Άγιο Παϊσιο

Του Νίκου Παππά, Φοιτητή Πολ. Επιστήμης και Ιστορίας στο Πάντειο Πανεπιστήμιο



   Τις τελευταίες ημέρες βλέπουμε πολλές εικόνες που κοροϊδεύουν τις προφητείες του Γέροντος, σχετικά με την Τουρκία, τον επερχόμενο πόλεμο και την θέση της Ελλάδος σε αυτόν. Οφείλω και προσωπικά μια τεράστια συγγνώμη στον Άγιο Παϊσιο για τον εξευτελισμό που δέχεται η μνήμη του.

   Δεν φταίνε αυτοί οι οποίοι κάνουν χιούμορ στο πρόσωπό του, άλλωστε η πλειοψηφία του κόσμου δεν το κάνει κακοπροαίρετα. Όμως είναι εμφανές ότι ο κόσμος γνωρίζει τον Άγιο Γέροντα μόνο μέσα από τις προφητείες του. Δεν γνωρίζει τίποτα απ’ όσα

Δευτέρα 5 Οκτωβρίου 2015

Γιατί σβήστηκε η άλωση του 1204, απο την Εθνική μας μνήμη;

Του Γιώργου Καραμπελιά*


 Πώς και γιατί, λοιπόν, σβήστηκε και αποσιωπήθηκε το 1204 από τη συλλογική μνήμη, παρότι αποτέλεσε ένα γεγονός αποφασιστικότερης σημασίας και από αυτή την Άλωση του 1453; Διότι, το 1204, η Κωνσταντινούπολη παρέμενε ακόμα η βασιλίδα των πόλεων σε όλη την Ευρώπη και, ανάμεσα στ’ άλλα, διέθετε ένα ή ίσως και δύο Πανεπιστήμια, ενώ το 1453 ήταν ήδη, στο μεγαλύτερο μέρος της, ένας ακατοίκητος σωρός ένδοξων ερειπίων.

Τρίτη 22 Σεπτεμβρίου 2015

ΒΙΝΤΕΟ - Ο Χρήστος Βακαλόπουλος για την παγιδευμένη γενιά του 1970 και την ανάγκη για αυτογνωσία


Η δεκαετία του '70, είναι μια γενιά αιχμαλώτων. Αιχμαλώτων των ιδεών. Κι αιχμαλώτων ενός μοντέλου ζωής, που δεν ήρθε ποτέ έτσι όπως το είχαν φανταστεί, αλλά η αιχμαλωσία παρέμεινε σαν διαδικασία. Δηλαδή δεν μπορούν αυτοί οι άνθρωποι να ξεφύγουν από αυτό που είχαν σκεφτεί για το μέλλον όταν ήταν μικροί, το όποιο δεν ήρθε βέβαια, αλλά έμεινε η διαδικασία της σκέψης. Κι έτσι δεν μπόρεσαν να δουν την ζωή στην ολότητά της, έμειναν εγκλωβισμένοι, αιχμάλωτοι, και σχεδόν άρρωστοι μέσα σε μια διαδικασία. Είμαι σίγουρος ότι (η γενιά του '70) είναι αιχμάλωτη, εγκλωβισμένη σε κάτι που δεν της ταιριάζει κατά κανέναν τρόπο, και πρέπει να βγει από αυτήν.