28η Οκτωβρίου: αλήθειες και ψέματα

του Νικόλα Γιάννου

Σύνεδρου της ΟΝΝΕΔ

Προέδρου της ΜΑΚΙ Πετρούπολης

(nggiannou@yahoo.gr)

                                   Είναι μια θλιβερή αλήθεια πως παρά το γεγονός οτι ζούμε σε μια από τις πιο όμορφες χώρες του κόσμου, παρά το ότι έχουμε μεγάλη και ένδοξη ιστορία, αρνούμαστε να εκτιμήσουμε αυτά που έχουμε, Δεν δεχόμαστε να μελετήσουμε και να αγαπήσουμε την ιστορία μας. Αδιαφορούμε για το παρελθόν του έθνους μας και αφήνουμε χώρο στις αντεθνικές αντιλήψεις να επικρατήσουν ιδεολογικά. Αυτός είναι και ο λόγος της σημερινής κατάντιας, της σημερινής μιζέριας της Ελλάδας μας: η ιδεολογική ηγεμονία της Αριστεράς. Αυτό το καρκίνωμα που κρατάει την Ελλάδα συνεχώς πίσω είτε αφορά την οικονομία είτε τις αξίες και τα ιδανικά της πατρίδας μας.

                                   Πώς όμως να αλλάξει αυτή η κατάσταση όταν απο αυτά ακόμη τα σχολεία η προπαγάνδα και η παραποίηση των γεγονότων από την αριστερά είναι ουσιαστικά η μόνη "ιστορική" πηγή που έχει στα χέρια της η νέα γενιά; Επειδή λοιπόν δεν ανέχομαι να παίζεται μπροστά στα μάτια μου η παραχάραξη της ιστορίας εις βάρος της πατρίδας μου παραθέτω τα ψέματα της αριστεράς για το εθνικό θέμα της 28ης Οκτωβρίου:

ΨΕΜΑ: " Ο Ι.Μεταξάς δεν είχε προετοιμάσει επαρκώς τον ελληνικό στρατό για τον πόλεμο"

ΑΛΗΘΕΙΑ: Παρά το γεγονός πως το 1935 ο ελληνικός στρατός είχε στην κατοχή του ουσιαστικά ο,τι είχε απομείνει από την Μικρασιατική εκστρατεία μέσα σε 4 χρόνια κατάφερε να είναι επαρκώς εξοπλισμένος, εκπαιδευμένος και οχυρωμένος. Μην ξεχνάμε άλλωστε και την περίφημη γραμμή Μεταξά, ένα στρατιωτικό στολίδι για την εποχή εκείνη (περισσότερες λεπτομέρειες εδώ: Στον πόλεμο η Ελλάδα δεν πήγε μόνο με ηθικό αλλά και με πολυ...στρατό)

Μια ανατριχιαστική ιστορία από την κομμουνιστική θηριωδία στα Δεκεμβριανά

Σε εκείνη τη μικρή αυλή, στη λαϊκή γειτονιά στο Περιστέρι, με το αγιόκλημα και τα γιασεμιά, η μαυροντυμένη γυναίκα πήρε στην αγκαλιά της τη μικρότερη δισέγγονη της. Κάθισαν στη σκιά και την εναπόθεσε στα γόνατα της. Χάιδεψε τα μακριά καστανοκόκκινα μαλλιά της και τα μύρισε. Το κοριτσάκι αναδεύτηκε στην αγκαλιά της και βολεύτηκε καλύτερα κοιτώντας τη στα μάτια. "Γιαγιά της είπε θα μου πεις ένα παραμύθι;"

"Σήμερα της είπε θα σου πω μια αληθινή ιστορία για τους παππούδες σου που δεν γνώρισες, για το μπαμπά σου και τα αδέρφια του που έμειναν ορφανά και τα μεγάλωσα εγώ" Η μικρούλα τη κοίταξε περίεργα, ήταν μόνο τριών χρονών και σταύρωσε τα χέρια της περιμένοντας τη γιαγιά της να ξεκινήσει.

"Είσαι πολύ μικρούλα της είπε αλλά εγώ θα φύγω σύντομα και θέλω να είμαι σίγουρη ότι και εσύ όπως και τα ξαδέρφια σου θα ξέρετε την αλήθεια. Είσαι το στερνοπούλι αυτής της οικογένειας και κάτι μου λέει ότι εσύ θα σηκώσεις το όνομα της στους ώμους σου. Όταν κοιτώ τα μάτια σου βλέπω τη κόρη μου σε σένα και όταν παρακολουθώ πως μιλάς βλέπω το γαμπρό μου. Είσαι το γέννημα δύο πολύ δυνατών ανθρώπων που δεν πρόλαβαν να ζήσουν"

"Ο παππούς σου μωρό μου, παρόλο που ήταν πατέρας πέντε παιδιών πολέμησε και στην Αλβανία τους Ιταλούς και μετά τους Γερμανούς. Στη κατοχή ήταν καπετάνιος στον ΕΛΑΣ. Όταν ήρθε η ευλογημένη ώρα και έφυγαν από την πατρίδα μας οι κατακτητές, γυάλισε το όπλο του, το παρέδωσε στο σύνδεσμο του και ζήτησε να φύγει για να γυρίσει στη γυναίκα του και στα πέντε παιδιά του. Ο καπετάνιος του Iου Tάγματος Mιχάλης Παναγιωτίδης, του είπε ότι δεν είχαν τελειώσει ακόμα και του ζήτησε να μείνει. Ο παππούς σου του απάντησε ότι η δική του δουλειά είχε τελειώσει με την αποχώρηση των Γερμανών και έφυγε για να γυρίσει στο πατέρα σου και τη γιαγιά σου.

ΒΙΝΤΕΟ - Ο Γιώργος Καραμπελιάς στις Παρεμβάσεις για την εγκληματική κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ

Παρέμβαση του Γιώργου Καραμπελιά στην εκπομπή Παρεμβάσεις,

Ο πολιτικός αναλυτής Γιώργος Καραμπελιάς μιλάει στο Bluesky και στις Παρεμβάσεις για την εγκληματική συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, και την επερχόμενη κατάρρευση της χώρας.

Η εκπομπή έγινε στις 3/6/16 και τα θέματα, δυστυχώς, περιορίστηκαν κυρίως στα οικονομικά. Ο Κος Καραμπελιάς για άλλη μια φορά τόνισε την ανάγκη να φύγει αυτή η κυβέρνηση όσο πιο γρήγορα γίνεται, και σημείωσε ότι είναι μακράν η χειρότερη μεταπολιτευτική κυβέρνηση.

Δείτε το βίντεο που φτιάξαμε με τις παρεμβάσεις του στην εκπομπή, και ακούστε αναλυτικά τα όσα είπε:

Ο επιθανάτιος ρόγχος της εθνικής παιδείας

Του Μάριου Νοβακόπουλου, Φοιτητή στο τμήμα Διεθνών, Ευρωπαϊκών και Περιφερειακών σπουδών στο Πάντειο Πανεπιστήμιο

Όταν μία αριστερή κυβέρνηση δεν καταφέρει να εφαρμόσει τις αρχές και τις υποσχέσεις της στον οικονομικό τομέα, είναι συνήθης τακτική να αντισταθμίζει αυτήν την αποτυχία της με ανέξοδες αριστερόστροφες πολιτικές σε κοινωνικά, πολιτιστικά και ηθικά θέματα. Συγκινούν το ακροατήριο τους, είναι ανέξοδες, προωθούν τους σκοπούς και τα ιδανικά τους για την μακροπρόθεσμη διαμόρφωση της κοινωνίας και αλλάζουν τη δημόσια συζήτηση από τα προβλήματα και τις αποτυχίες. Μπορεί η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ να έχει υποστεί απανωτές πανωλεθρίες και να έχει κάνει σωρεία λαθών, να έχει διαλύσει την οικονομία και να μην έχει τηρήσει καμία σχεδόν υπόσχεση στον τομέα των μνημονίων, της οικονομίας κτλ., αλλά (για να παραφράσουμε τους Beatles) money can’t buy me progressivism. Και τα «προοδευτικά», «ανοιχτόμυαλα», «εκσυγχρονιστικά» μέτρα δεν κοστίζουν δεκάρα.

Υπάρχει εναλλακτική;

Του Χάρη Λευθεριώτη, Φοιτητή Πολιτικής Επιστήμης και Ιστορίας στο Πάντειο Πανεπιστήμιο

Σε μια από τις πιο ασταθείς περιόδους στην νεότερη πολιτική ιστορία της Ελλάδας, με κύριο χαρακτηριστικό γνώρισμα την πολιτική παράνοια, η κατα δήλωση αριστερή κυβέρνηση εξακολουθεί να αθετεί τις προεκλογικές της δεσμεύσεις και να εγκαταλείπει τις προγραμματικές της αρχές.

Η οβιδιακή μεταμόρφωση του πολιτικού υποκειμένου ΣΥΡΙΖΑ, ξεφεύγει των ορίων της παραδοσιακής Σοσιαλδημοκρατίας. Η <<Συριζαία Αριστερά>> εναγκαλίζεται με τις πιο σκληρές-αντικοινωνικές επιδιώξεις του νεοφιλελευθερισμού. Ώστε εύστοχα ο καθηγητής Γεώργιος Κοντογιώργης την αποκαλεί <<Νέα Δεξιά>>. Η σκληρά διαπραγματευόμενη κυβέρνηση αποδέχθηκε, σχεδόν αδιαμαρτύρητα, την άνευ όρων υπαγωγή της σύνολης κρατικής περιουσίας στο αιώνιο υπερ-ταμείο αποκρατικοποιήσεων. Με την ίδια άνεση αποδέχθηκε τον <<αυτόματο κόφτη>> δημοσίων δαπανών, ο οποίος θα τίθεται σε εφαρμογή, χωρίς να απαιτείται προηγουμένως η έγκριση του κοινοβουλίου...

Οι «γενιτσαραγάδες» ή η διαλεκτική της αποστασίας, του Γιώργου Καραμπελιά

Άρθρο του Γιώργου Καραμπελιά στην ιστοσελίδα www.ardin-rixi.gr

Καὶ ἡ γ-αἰτία εἶστε σεῖς, οἱ γὶ-ἄνομοι Πασάδες,

π’ ἀφῆνετ’ ἀχαλίνωτους τσὶ γιαννιτσαραγάδες·

Το Τραγούδι του Δασκαλογιάννη

Ο Ιωάννης Βλάχος, ο θρυλικός Δασκαλογιάννης, που επιχείρησε την πρώτη επανάσταση των Κρητών ενάντια στην τουρκική κατοχή, το 1770, σύμφωνα με το μακρύ άσμα που συνέθεσε, δεκαέξι χρόνια μετά, ο μπαρμπα Μπατζελιός, το «Τραγούδι του Δασκαλογιάννη», σε 1032 στίχους, είχε μια στιχομυθία με τον Τούρκο πασά, αμέσως πριν τον τραγικό θάνατό του με γδάρσιμο. Σύμφωνα με το τραγούδι, όταν ο πασάς τον ρώτησε για ποιο λόγο ξεσηκώθηκαν οι Σφακιανοί, ενώ απολάμβαναν τόσα προνόμια, ο Δασκαλογιάννης του απάντησε πως επαναστάτησαν για την πατρίδα, την πίστη και για την Κρήτη ολόκληρη που στέναζε κάτω από την καταπίεση των γενιτσαραγάδων: «Ἀλήθεια λές, οἱ Σφακιανοὶ δωσίματα δὲ δίδου»,/ αλλά εγώ «’ποφάσισα τὴν Κρήτη νὰ σηκώσω/κι ἀποὺ τ’ ἀνύχια τῶν Τουρκῶ νὰ τῆνε λευτερώσω·/ πρῶτο γιὰ τὴν πατρίδα μου, δεύτερο γιὰ τὴν πίστη,/ τρίτο γιὰ τσ’ ἄλλους χρισθιανοὺς ποὺ κάθουνται στὴν Κρήτη·/γιατί, κι ἂν εἶμαι Σφακιανός, παιδὶ τσὴ Κρήτης εἶμαι/ καὶ νὰ θωρῶ τσὶ Κρητικοὺς στὰ βάσανα πονεῖ με».

Ο χαζοαριστερισμός στο μεγαλείο του

Του Αλέξη Χαρίτου, Φοιτητή Ψυχολογίας στο Πάντειο Πανεπιστήμιο

Το τελευταίο χρονικό διάστημα ζούμε τα απανωτά εγκλήματα του αριστεριστικού νεοφιλελεύθερου κόμματος εν ονόματι Σύριζα. Σε αυτό το διάστημα μας έχουν προσφέρει εκτός από εξαθλίωση, που την χαρίζουν με την κουτάλα όπως και την ελπίδα προηγουμένως, και τρομερά σουρεαλιστικές στιγμές. Πραγματικά νιώθω ότι ζω μια επιθεώρηση από αυτές τις κακές που παρουσιάζουν τους ήρωες οικτρά τραγελαφικούς. 

Κάλεσμα σε απεργία ενάντια στα μέτρα που ψηφίζουν… Υποσχέσεις ότι δε θα κόψουν κάτι ή δε θα το ξαναφορολογήσουν και μετά από ένα μήνα, ξαφνικά, κωλοτούμπα. Υποσχέσεις για απλή αναλογική και ξαφνικά τους έρχεται η θεία φώτιση ότι το σύστημά ΤΟΥΣ δε βγαίνει για να κρατήσουν τις καρέκλες τους. Φυσικά έχουμε τα περιβόητα γεμιστά, πρόσφυγες επενδυτές, τον Φίλη, που είναι μια κατηγορία μόνος του (και αν αρχίσω να γράφω κείμενο θα έχει μέγεθος διατριβής). Και φυσικά πολλά ακόμη που συνεπικουρούν τις προδοτικές, προς τον λαό, πολιτικές τους που φέρνουν ολοένα και περισσότερους στην απόλυτη εξαθλίωση ενώ ταυτόχρονα ενισχύουν την θέση τους.

Από το «καντηλάκι» στην εστία της αντίστασης, του Γιώργου Καραμπελιά

Άρθρο του Γιώργου Καραμπελιά στην. εφημ. Ρήξη (www.ardin-rixi.gr),

Κλείσαμε έξι χρόνια μνημονίων και είναι πλέον προφανές πως, με τη προεξάρχουσα συμβολή της αριστεράς, έχουμε εισέλθει σε μια νέα ιστορική περίοδο κατά την οποία το ελληνικό κράτος έχει μεταβληθεί σε ανοικτή ημιαποικία, ο δε ελληνικός λαός υποβαθμίζεται, σε μακροπρόθεσμη βάση, σε λαό περιορισμένης κυριαρχίας, τόσο έναντι των δυτικών νεοαποικιοκρατών όσο και της νεοθωμανικής Τουρκίας…

Η συντριπτική ήττα των «αντιμνημονιακών δυνάμεων» με την ανάδειξη στην εξουσία ενός κόμματος-μαϊμού, όπως ο ΣΥΡΙΖΑ, και ενός κόμματος-καραγκιόζη, όπως οι ΑΝΕΛ, καταδεικνύει δυστυχώς όχι μόνο την αποσάθρωση των οικονομικών δομών και των ελίτ αλλά και του λαϊκού σώματος. Ένα σώμα ανίκανο να αντιδράσει αποτελεσματικά και τελεσφόρα σε αυτές τις εξελίξεις, που δείχνει να αποδέχεται, έστω και με βαριά καρδιά, αυτή τη νέα πραγματικότητα της προτεκτοροποίησης της χώρας – εξ ου και η σιγή νεκροταφείου που βασιλεύει, παρά την υπογραφή του πλέον προδοτικού μακροπρόθεσμου μνημονίου. Όσα διαδραματίστηκαν από τον Ιούλιο έως τον Σεπτέμβριο του 2015, και εν συνεχεία γύρω από το προσφυγικό, εξηγούν τη καταθλιπτική σιγή του σήμερα.

ΒΙΝΤΕΟ - Όταν ο Γιώργος Κοντογιώργης ξεμπροστιάζει συλλήβδην το πολιτικό σύστημα

Όταν ο καθηγητής Γιώργος Κοντογιώργης ξεφτιλίζει συλλήβδην το πολιτικό σύστημα,

Είναι πολύ ενδιαφέρον ότι όλα τα κόμματα (ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ, ΝΔ, ΑΝΕΛ, ΔΗΜΑΡ) του "συνταγματικού τόξου" αντιδρούσαν κάθε φορά που ο Κος Κοντογιώργης σε τηλεοπτικές του εμφανίσεις τους έδειχνε το πραγματικό τους πρόσωπο.

Το πολιτικό σύστημα αντιδράει όταν του θυμίζεις την αναντιστοιχία του με την κοινωνία, την ολιγαρχική του δομή που δεν επιτρέπει στην κοινωνία να το ελέγξει, την μη εύθυνη των πολιτικών για τις πολιτικές που ακολουθούν. Μάλιστα όταν τους θυμίζεις ότι είναι ένα πολιτικό σύστημα που παράγει συγκεκριμένες πολιτικές σε λένε φασίστα. Το ίδιο όταν τους θυμίζεις ότι οι κομματικές παρατάξεις κατέστρεψαν τα πανεπιστήμια.

Όσο κι αν οι πολιτικοί έκαναν προσωπικές επιθέσεις στον καθηγητή, η πραγματικότητα δικαίωσε, σε όλες τις περιπτώσεις ανεξαιρέτως, τον καθηγητή.

Δείτε το σχετικό βίντεο που φτιάξαμε, το οποίο το φανερώνει το πραγματικό πρόσωπο του κομματικού συστήματος:

Η Αριστερά ως στυλοβάτης της παγκοσμιοποίησης, του Γιώργου Καραμπελιά

Άρθρο του Γιώργου Καραμπελιά στο www.ardin-rixi.gr

«Έχει αποτύχει σύμπασα η Αριστερά»

Διονύσης Σαββόπουλος

Εδώ και πολλά χρόνια υποστηρίζω πως η ιστορική αριστερά, τόσο στη Δύση όσο και στην Ελλάδα, έχει αποτύχει να προτάξει μια εναλλακτική λύση στον καπιταλισμό και αντίθετα έχει μεταβληθεί σε μια δύναμη που επιταχύνει την καπιταλιστική ολοκλήρωση. Η Αριστερά, προωθώντας την αποϊεροποίηση του κόσμου και της φύσης, την άρνηση της πατρίδας και του ριζώματος, την ισοπέδωση των φύλων και την παγκοσμιοποίηση την οποία βάφτισε διεθνισμό, αποδείχθηκε ο ισχυρότερος σύμμαχος του καπιταλισμού την εποχή της παγκοσμιοποίησης, παράλληλα με τη νεοφιλελεύθερη Δεξιά.

Ο «πλανήτης των πιθήκων» της νεοτερικότητος, του Γιώργου Κοντογιώργη

Από την παρουσίαση του βιβλίου του Γ. Κοντογιώργη, Η Συριζαία Αριστερά ως Νέα Δεξιά,  στον Ιανό

Η κοινωνία απορρίπτοντας την εκφυλισμένη εκφορά της μοναρχευομένης ολιγαρχίας δεν απορρίπτει τη δημοκρατία. Αυτήν φρόντισε η κομματική νομενκλατούρα να την εκτοπίσει από τη νεοτερικότητα, μεταβάλλοντας τη γη σε «πλανήτη των πιθήκων» Τέτοια παραχάραξη των εννοιών δεν ξέρω αν έχει γνωρίσει άλλη φορά η Ιστορία και διακινείται από την εμπροσθοφυλακή των ιδεολόγων της άρχουσας Αριστεράς και την εν γένει κρατική διανόηση. Ο πρωθυπουργός είναι μονάρχης με θητεία που κατέχει όλες τις εξουσίες και όλα τα προνόμια και ασυλίες που είχε ο απολυταρχικός μονάρχης. Αν συγκρίνει κανείς το πολιτικό σύστημα της απολυταρχίας και το πολιτικό σύστημα που υπάρχει σήμερα, θα διαπιστώσει ότι είναι ως προς τη φύση του ένα και το αυτό.

Η φενάκη της μονοπωλιακής «κουλτούρας», του Χρήστου Γιανναρά

Επιφυλλίδα Χρήστου Γιανναρά στην εφημερίδα Καθημερινή, 18/4/2016

Μ​​ε την «αριστεία» να την αξιολογεί ως «ρετσινιά» ο υπουργός, πρώην Παιδείας και τώρα Πολιτισμού, καθηγητής Αριστείδης Μπαλτάς αυτοχειριάστηκε πολιτικά διασύροντας και το ασπόνδυλο, έτσι κι αλλιώς, κόμμα του. Με την επιλογή του Γιαν Φαμπρ στη διεύθυνση του Φεστιβάλ Αθηνών, ο κ. Μπαλτάς αποτέλειωσε την καταρράκωση κάθε σοβαρότητας του ρόλου του στην πολιτική, εκθέτοντας ανεπανόρθωτα και τον πρωθυπουργό αρχηγό του. 

ΒΙΝΤΕΟ - Ο Γιώργος Κοντογιώργης στο νέο του βιβλίο κατακεραυνώνει ΣΥΡΙΖΑ και αριστερά

Ο Γιώργος Κοντογιώργης παρουσίασε στον Ιανό το νέο του βιβλίο

Οι εκδόσεις Πατάκη παρουσίασαν στις 11 Απριλίου 2016 το καινούριο βιβλίο του Γιώργου Κοντογιώργη με τίτλο "Η Συριζαία Αριστερά ως Νέα Δεξιά" στον Ιανό. Ο πρώην πρύτανης του Παντείου Πανεπιστημίου αφού παρουσίασε το βιβλίο του αποδομώντας την κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ και την αριστερά συλήβδιν, συνομίλησε και με πολίτες. Και μόνο ο υπότιτλος «Το συντηρητικό ιδιώνυμο της αριστεράς» προϊδεάζει για το περιεχόμενο του βιβλίου.

Οι εκατέρωθεν προδοσίες αριστερών και δεξιών

Του Αλέξη Χαρίτου,

Βλέπω σε αριστερά και δεξιά site να αναφέρονται κράζοντας για τις προδοσίες των αντίπαλων στρατοπέδων σε μια βάση διαχωρισμού εθνικών θεμάτων και κοινωνικοοικονομικών, δηλαδή ότι οι μεν αριστεροί προδίδουν το έθνος και οι δε δεξιοί είναι καταστροφικοί για την οικονομία και τους εργαζομένους.

Το Δόγμα της Γελοιότητος, του Γιώργου Καραμπελιά

Άρθρο του Γιώργου Καραμπελιά στην εφημ. Ρήξη (φύλλο Απριλίου),

Η Ναόμι Κλάιν έγινε παγκοσμίως γνωστή με το βιβλίο της το Δόγμα του Σοκ, όπου περιγράφει το αρχικό σοκ –δικτατορία στη Χιλή, π.χ., πόλεμος κ.λπ.– που χρησιμοποιεί ο νεοφιλελευθερισμός με τα όργανά του, το ΔΝΤ, την Παγκόσμια Τράπεζα, κ.λπ. για να επιβάλει στους εξουθενωμένους λαούς, θύματά του, την αποδοχή της πολιτικής του. Η ιδεολογική προετοιμασία από εφημερίδες, κανάλια, διανοουμένους και πολιτικούς, για την επιβολή αυτών των πρακτικών, αποτελεί αναπόσπαστο μέρος της σχετικής στρατηγικής. 

Οι θύελλες σαρώνουν τη χαρτοκοπτική, του Χρήστου Γιανναρά

Επιφυλλίδα Χρήστου Γιανναρά στην εφημερίδα Καθημερινή, 11/4/2016

Μ​​ε λίγη ψυχραιμία και στοιχειωδώς απροκατάληπτη ματιά, μπορούμε να αναγνωρίσουμε ένα, τουλάχιστον, κοινό γνώρισμα που εξομοιώνει καταγωγικά μαρξισμό και καπιταλισμό. Είναι ο «διεθνισμός» που θα πει: να εκδεχόμαστε κάθε ανθρώπινη συλλογικότητα σαν αδιαφοροποίητο πεδίο ή της «πάλης των τάξεων» ή της «παγκοσμιότητας των αγορών». Να αγνοούμε προαποφασισμένα κάθε στοιχείο ιδιαιτερότητας, ιδιομορφίας, διαφοράς που μπορεί να εμφανίζει μια οργανωμένη συμβίωση ανθρώπων. Να ανάγεται κάθε έκφανση του συλλογικού βίου σε σχέσεις οικονομικές. 

Η αριστερά είναι ο τελευταίος Δούρειος ίππος των αγορών και της Ευρωπαϊκής ολιγαρχίας

Του Νίκου Παππά, Φοιτητή Πολ. Επιστήμης και Ιστορίας στο Πάντειο Πανεπιστήμιο

Υπήρχαν πολλές φωνές αυτά τα χρόνια της κρίσεως, οι οποίες επέμεναν ότι η δεξιά και η αριστερά δεν έχουν καμία διαφορά, και ότι οι πολιτικές του κράτους είναι ΠΑΝΤΑ οι ίδιες (ιστορική πραγματικότητα). Αυτές οι φωνές θεωρήθηκαν «ακραίες», «υπερβολικές» και εκτός πραγματικότητος, όμως ημέρα με την ημέρα φαίνεται πόσο εύστοχες ήταν.

Αν κάποιος προσβάλλει τις εθνικές καταστροφές του Ελληνισμού, είναι η ύπαρξη ακόμη αριστεράς και δεξιάς

Του Νίκου Παππά, Φοιτητή Πολ. Επιστήμης και Ιστορίας στο Πάντειο Πανεπιστήμιο

   Για άλλη μια φορά σε αυτόν τον τόπο, μια εθνική καταστροφή του νεότερου Ελληνισμού γίνεται αντικείμενο εκμεταλλεύσεως από πολιτικούς φορείς και κόμματα. Δεξιά και αριστερά κάνουν διαγωνισμό επιστημοσύνης και πατριωτισμού, ποιος την έχει μεγαλύτερη (την ευαισθησία...), και ποιός είναι προδότης και ποιός υπερπατριώτης.

   Προσωπικά πιστεύω ότι σε αυτήν την περίπτωση ταιριάζει γάντι η λαϊκή παροιμία «είπε ο γάιδαρος τον πετεινό κεφάλα». Στοιχείο της αριστεράς ήταν πάντοτε το να προσβάλλει εθνικές καταστροφές και να αλλοιώνει το νόημα τους. Η δεξία από την άλλη, ήταν πάντοτε αυτή που τις δημιουργούσε.

ΒΙΝΤΕΟ - Γιώργος Κοντογιώργης: «Η ΝΔ ως κλωνοποιημένο ΠΑΣΟΚ. Ο ΣΥΡΙΖΑ ως νέα Δεξιά»

ΝΔ ως κλωνοποιημένο ΠΑΣΟΚ Ο ΣΥΡΙΖΑ ως νέα Δεξιά.

Η Δεξιά είναι ιδεολογικά ανύπαρκτη, δεν διαθέτει ιδιαίτερο πολιτικό λόγο, διότι δεν υπάρχει Αριστερά. Η Συριζαία Αριστερά κατέλαβε τον χώρο της Δεξιάς.

Συντηρητισμός και Διαφωτισμός: δυνάμεις αντίθετες;

Του Μάριου Νοβακόπουλου (φοιτητής ΔΕΠΣ Παντείου)

ΤΙ ΗΤΑΝ Ο ΔΙΑΦΩΤΙΣΜΟΣ

Στη σύγχρονη ιστοριογραφία και πολιτική-φιλοσοφική σκέψη, ο Διαφωτισμός κατέχει θέση περίοπτη.  Το συγγραφικό και διανοητικό έργο των μεγάλων στοχαστών, ιδίως Γάλλων και Άγγλων, του 17-18ου αιώνα εξυψώνεται ως απελευθερωτικό για το ανθρώπινο πνεύμα.  Η προώθηση της ελεύθερης σκέψης, του ορθολογισμού, της ανεξιθρησκείας, της απαλλαγής από τα δεσμά της παράδοσης και της ανελαστικής εξουσίας, ο ατομικισμός, η έμφαση στην προστασία των πολιτών από τον ηγεμόνα και η συμμετοχή τους στη διακυβέρνηση, όλα αυτά αποτέλεσαν βασικές αρχές πάνω στις οποίες αναπτύχθηκε ο σύγχρονος δυτικός πολιτισμός και οι πρωτεύοντες θεσμοί και αξίες του:  δημοκρατία, κοινοβουλευτισμός, εκκοσμίκευση κ.α.  Ξεκινώντας από σαλόνια ευγενών, λέσχες και ελευθεροτεκτνονικές στοές, ο Διαφωτισμός πέρασε στη δημόσια ζωή, την πολιτική και την ηθική, αλλάζοντας για πάντα τον κόσμο.

Οι ιδέες του Διαφωτισμού για πρώτη φορά διεκδίκησαν ανοικτά την εξουσία από τον παλαιό κόσμο με τη Γαλλική Επανάσταση (είχαν προηγηθεί η Ένδοξη Επανάσταση στην Αγγλία και η Αμερικανικη΄Επανάσταση, αλλά θα παρακαμφθούν λόγω της σχετικής μετριοπάθειας τους και της μικρότερης επίδρασης τους).  Τότε ήταν, που στη Συντακτική Συνέλευση των Παρισίων συγκροτήθηκαν οι τρεις πόλοι τους οποίους επικαλούμαστε και σήμερα:  η Αριστερά, η Δεξιά και το Κέντρο.  Δεξιοί ήταν οι αντιδραστικοί, οι οπαδοί του παλαιού καθεστώτος:  επιθυμούσαν την επαναφορά της απολυταρχικής βασιλείας και την προστασία των φεουδαλικών και εκκλησιαστικών προνομίων.  Αριστεροί ήταν οι εμφορούμενοι από καθαρά διαφωτιστικές ιδέες, ζητώντας δημοκρατία, ισότητα και εκκοσμίκευση.  Στο Κέντρο βρίσκονταν οι πλέον μετριοπαθείς, οπαδοί της μοναρχίας και της παράδοσης, που όμως ζητούσαν την επί το φιλελεύθερο μεταρρύθμιση τους (αγγλικό πρότυπο).  Τη συνέχεια τη γνωρίζουμε:  η Αριστερά των ακραίων Ιακωβίνων επικράτησε και προσπάθησε να επιβάλει δια μιας και με τη βία το διαφωτιστικό, ηθικοκοινωνικά εκσυγχρονιστικό της πρόγραμμα.  Εκτέλεσε το βασιλικό ζεύγος, κυνήγησε ανελέητα την Καθολική Εκκλησία και αποπειράθηκε να εγκαθιδρύσει "πολιτική θρησκεία", προέβη σε τρομοκρατική πολιτική αποκεφαλίζοντας δεκάδες χιλιάδες στη λαιμητόμο και ισοπεδώνοντας ολόκληρες επαρχίες όταν τόλμησαν να την αψηφίσουν.  Το καθεστώς αυτό ανατράπηκε τελικά και ακολούθησε η Ναπολεόντειος Εποχή.

ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΚΑΙ ΔΕΞΙΑ

Το δίπολο Αριστεράς και Δεξιάς συνεχίζεται ως σήμερα, φυσικά πολύ αλλαγμένο.  Η εμφάνιση του Καρλ Μαρξ έδωσε νέα τροπή στην ιδεολογική πάλη.  Παρ' ότι εξέλιξη (σε κομματικό και κοινωνικό επίπεδο) της Δεξιάς του 1789, η σύγχρονη Δεξιά ήταν που έγινε θεματοφύλακας της δημοκρατίας, του ατομικισμού και της ελεύεθρης οικονομίας.  Αντίθετα, η Αριστερά διατήρησε το αντιπαραδοσιακό, αντιθρησκευτικό στοιχείο της, προσέθεσε όμως το διεθνισμό, τον κολλεκτιβισμό, και στην πράξη τα κομουνιστικά καθεστώτα υπήρξαν εξαιρετικά αυταρχικά και συγκεντρωτικά.  Με την κύρια αντιπαλότητα να έρχεται στο επίπεδο ατομικισμού κατά κολλεκτιβισμού και καπιταλισμού κατά σοσιαλισμού, ο πρωταρχικός χαρακτήρας της Δεξιάς ως θεματοφύλακα των παραδόσεων εξασθένησε.  Παρ' ότι ένας γενικός "σκελετός" παραμένει (τάξη, κράτος δικαίου, πειθαρχία, εθνική κυριαρχία), τα αντιπαραδοσιακά ιδεολογικά κινήματα του 19-20ου αιώνα (φεμινισμός, πολιτιστικός μαρξισμός-σχολή της Φρανκφούρτης, σεξουαλική επανάσταση, κίνημα των ομοφυλοφίλων, διεθνιστικό κίνημα, κίνημα εκκοσμίκευσης κ.α.) βρήκαν πρόσφορο έδαφος και είτε επικράτησαν είτε άμβλυναν κατά πολύ τις συντηρητικές αντιστάσεις, σαρώνοντας τις κατεστημένες αντιλήψεις περί έθνους, φυλής, οικογενείας και θρησκείας.  Σε όλο το  Δυτικό κόσμο, η δεξιά-συντηρητική παράταξη υφίσταται αλλεπάλληλες ήττες στον "culturewar", που τείνουν να πάρουν μορφή πανωλεθρίας.

Φυσικά, η σημερινή Δεξιά, η σύγχρονη συντηρητική παράταξη δεν μπορούσε να μείνει καθηλωμένη στις νόρμες του 18ου αιώνα.  Ουδείς εχέφρων δεξιός δεν υπερασπίζεται την ελέω Θεού βασιλεία, την καύση των αιρετικών ή τη στέρηση της ψήφου από τις γυναίκες.  Ύστερα από αιώνες κίνησης της ανθρωπότητας στον κύκλο της θρησκείας και της παράδοσης, υπήρχε η ανάγκη ανανέωσης, ελαστικοποίησης και μεγαλύτερης ανεκτικότητας, χάριν της ευτυχίας των ανθρώπων, της κοινωνικής ειρήνης και της πολιτιστικής ανάπτυξης.  Η σαρωτική όμως ανατροπή των παραδόσεων και η επέλαση του σχετικισμού, του μηδενισμού, της αθεΐας, της απαξίωσης της οικογένειας (με την υπογεννητικότητα την οποία έφερε) και της αποθέωσης της σεξουαλικής ασυδοσίας και υπερβολής, έχει κάνει πολλούς να σκεφθούν μήπως αυτή η διαδικασία ήταν αναπόφευκτη άπαξ και ξεκίνησε η επικράτηση των ιδεών του Διαφωτισμού.  Ρομαντικοί, παραδοσιοκράτες και ακροδεξιοί (φασίστες και συναφή) θεωρούν πως για αυτούς που θέλουν μία κοινωνία βασισμένη στην πολύγονη πυρηνική οικογένεια, την πίστη και μεταφυσική ηθική τάξη, το ισχυρό κράτος και το έθνος ως κοινότητα καταγωγής, ο Διαφωτισμός πρέπει να αντιμετωπίζεται ως καταστροφή.  Ως ένας ανεμοστρόβιλος που συνεπήρε κάθε φραγμό και απαξίωσε αιώνιες αξίες, για να παραδώσει μία κοινωνία κατακερματισμένη, ολιγόγονη, άπιστη, άεθνη, με άτομα εγωιστικά, ασυνείδητα και αχαλίνωτα.

ΔΙΑΦΩΤΙΣΤΙΚΕΣ ΚΑΙ ΣΥΝΤΗΡΗΤΙΚΕΣ ΙΔΕΕΣ

Εδώ λοιπόν έρχεται το ερώτημα του κειμένου:  είναι ο Διαφωτισμός συμβατός με τη σύγχρονη Δεξιά (και δη την ελληνική);  Ή μήπως απεργάζεται εξ αρχής την καταστροφή της;

Πρωτίστως πρέπει να οριστεί τι εννοείται με την έννοια Δεξιά.  Διότι αν οριστεί η Δεξιά πρωτίστως ως πρόταξη της ελεύθερης αγοράς και του ατομικισμού, αφ' ενός δεν μπορεί να διακριθεί από το σημερινό Κέντρο, αφ' ετέρου μοιάζει σαν αυθεντική κόρη του Διαφωτισμού οπότε η συζήτηση περιττεύει.  Για το κείμενο αυτό λοιπόν, δεξιά θα είναι πρώτα απ' όλα εθνικός και κοινωνικός συντηρητισμός, αυτό που συνοψίζεται στο παλαιό τρίπτυχο "Πατρίς-Θρησκεία-Οικογένεια".  Οι τρεις αξίες που άρχισαν να δέχονται τα πρώτα πυρά από το 18ο αιώνα.

Ξεκινώντας το συλλογισμό μας πρέπει να διευκρινήσουμε ότι ο Διαφωτισμός δεν ήταν ένα ενιαίο, συνεκτικό, οργανωμένο κίνημα.  Ήταν ένα ρεύμα στο οποίο εντάσσονταν ασυνείδητα πολυάριθμοι διανοούμενοι και συγγραφείς, οι οποίοι όμως σε αρκετά ζητήματα διαφωνούσαν.  Κανένας τους δεν ήταν ολότελα αντίθετος με τις συντηρητικές αξίες ή ολότελα σύμφωνος με αυτές.  Συνεπώς, θα εξετάσουμε έναν προς έναν ορισμένους και θα αξιολογήσουμε τις ιδέες τους.

Για παράδειγμα, για τη συντηρητική σκέψη η θεωρία του Ρουσώ περί του "φυσικού ανθρώπου" είναι απαράδεκτη.  Για τον Ρουσώ, ο άνθρωπος ξεκίνσηε την ύπαρξη του σε μία φυσική, προκοινωνική κατάσταση, η οποία ήταν εν πολλοίς ιδεατή.  Ο άνθρωπος ήταν νήπιος και αθώος, ζούσε ηθικά και μακάρια.  Όταν ήλθε η ιδιοκτησία και η οργανωμένη κοινωνία, δημιουργήθηκε εγωισμός και απληστία και ύστερα όλα τα δεινά της ανθρωπότητας.  Θαύμαζε το τρόπο ζωής των ιθαγενών και συνέβαλε στη διάδοση της ιδέας του "ευγενούς αγρίου" στη φιλοσοφία και στη λογοτεχνία.  Το μοτίβο αυτό, του ανθρώπου που είναι φύσει αγαθός και η κοινωνία το διαφθείρει, είναι εξαιρετικά δημοφιλές στην Αριστερά.  Οι βάνδαλοι στις διαδηλώσεις είναι "προβληματισμένα παιδιά που ξεσπάνε" και οι μετανάστες εγκληματίες "θύματα ρατσισμού".  Παρ' ότι η στροφή του ανθρώπου στην κακία έχει συχνά κοινωνικά, εξωγενή αίτια, η αναγωγή αυτής της διαπίστωσης σε κανόνα είναι κάθετα αντίθετη με τις αξίες της Δεξιάς, η οποία δεν μπορεί να είναι διατεθειμένη να δικαιολογεί τους πάντες γιατί φταίει η "κακούργα κοινωνία".  Για το Δεξιό, κεντρικής σημασίας είναι η αρχή της προσωπικής ευθύνης και η ανάγκη εσωτερικού αγώνα ενάντια στα πάθη και τις αντικοινωνικές μας ροπές (πλαίσιο κομβικής σημασίας τόσο για την αρχαιοελληνική όσο και για τη χριστιανική σκέψη).  Αντίθετα, ο Ρουσώ υπερασπιζόταν την πατριαρχική αστική οικογένεια ως κοινωνικό θεμέλιο και ιδεατή μονάδα ανατροφής υγιών και λογικών πολιτών.  Θρησκευτικά, ήταν μετριοπαθής ντεϊστής, και αναγνώριζε την αναγκαιότητα της θρησκείας, αλλά και της ανοχής αντικρουομένων πιστεύω.

Κάθετα αντίθετος με το Ρουσσώ ήταν ο Χόμπς.  Ο Χομπς, εκ των πατέρων της ρεαλιστικής σχολής των διεθνών σχέσεων, υποστήριζε πως η φυσική κατάσταση του ανθρώπου ήταν άγρια και τρομακτική.  Ο προκοινωνικός, προπολιτιστικός άνθρωπος ήταν βίαιος, ανεξέλεγκτος και κακός, η δε ζωή ήταν σύντομη, θλιβερή και επικίνδυνη.  Οι άνθρωποι λοιπόν ενώθηκαν μαζί για να αντιμετωπίσουν τους κινδύνους, συνάπτοντας ένα κοινωνικό συμβόλαιο, με το οποίο απέδιδαν σε έναν ηγεμόνα την εξουσία να κυβερνά και να διατηρεί την τάξη, που είναι απαραίτητη για τη συνεργασία, την οικονομική παραγωγή κ.α.  Το κατεστημένο αυτό, ο πανίσχυρος και ανεξέλεγκτος "Λεβιάθαν" (το βιβλικό κήτος, προσωποποίηση των θαλασσίων δυνάμεων), ελέγχει το στρατό, τη δικαιοσύνη, τους νόμους, ακόμα και την πίστη.  Το πλήθος οφείλει να υπακούει στον "Λεβιάθαν" στα πάντα ανεξαιρέτως.  Μόνο αν οδηγήσει σε μία κατάσταση χειρότερη από την πρότερη προκοινωνική, τότε δικαιούται να τον ανατρέψει και να συνάψει νέο κοινωνικό συμβόλαιο.  Για τον άθεο Χομπς η θρησκεία είναι καθαρά κοινωνική υπόθεση, η οποία πρέπει να είναι απολύτως υποταγμένη στο κράτος ως όργανο της εξουσίας του "Λεβιάθαν".

Οι αντιλήψεις του Χομπς για την ανθρώπινη φύση συμφωνούν με τη Δεξιά κοσμοθέαση, όπως φάνηκε στην παραπάνω κριτική στο Ρουσώ.  Η θεωρία του για τη σύνταξη της κοινωνίας θυμίζει αυτήν του Πρωταγόρα στον μύθο του Προμηθέα τον οποίο αφηγείται στο Σωκράτη.  Όμως οι απολυταρχικές του τάσεις, το κράτος-τέρας που ελέγχει τα πάντα, δε συνάδουν με τη σύγχρονη συντηρητική σκέψη, που απαιτεί ελεύθερη αγορά και περιβάλλον πρόσφορο στη σκέψη και την ατομική δημιουργικότητα.  Αυτονόητο είναι βέβαια πως ο προτεσταντικός καισαροπαπισμός του Χομπς (όπως εφαρμόστηκε επί μακρόν και εν μέρει ακόμη στην Αγγλία και τη Σκανδιναβία) είναι κάθετα αντίθετος με την Ορθόδοξη διασκαλία.

Ο Λοκ από την άλλη ήταν πιο μετριοπαθής.  Το κοινωνικό του συμβόλαιο προέβλεπε διάκριση των εξουσιών (εκτελεστική, νομοθετική, δικαστική) προς αποφυγήν υφαρπαγής της λαϊκής βούλησης και καταχρήσεων.  Ακόμη, ο λαός θα είχε τη δυνατότητα να ανακαλεί αναξίους κυβερνήτες.  Στο θέμα της θρησκείας θεωρούσε επιτακτική ανάγκη την εκκοσμίκευση, όμως αντίθετα με το Χομπς έδινε βαρύτητα στην πνευματικότητα και είχε ισχυρότερα μεταφυσικά πιστεύω.

Και φθάνουμε στο Βολταίρο.  Το σημαντικότερο στοιχείο που απωθεί το Βολταίρο από τις συντηρητικές αξίες, ήταν η εξαιρειτκή επιθετικότητα του κατά της θρησκείας και του Χριστιανισμού.  Αντίθετα με άλλους Διαφωτιστές, οι οποίου στηλίτευαν τα κακώς κείμενα ή ζητούσαν ανεξιθρησκεία, εκκοσμίκευση και ανοχή, ο Βολταίρος ζητούσε την εξαφάνιση του χριστιανισμού, επιτίθετο σφοδρά στη Βίβλο και την προσωπικότητα του Ιησού Χριστού, υπήρξε δε λαύρος κατά της Εκκλησίας.  Η πολεμική του κατά των Εβραίων θεωρήθηκε πρόδρομος του αντισημητισμού του 19-20ου αιώνα.  Ο Βολταίρος ήταν ο πατέρας της ιδέας ότι ο Χριστιανισμός ευθύνεται για την παρακμή και κατάρρευση της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας (ιδέα που αναπαρήγαγε ο μέγας συκοφάντης του Βυζαντίου, Εδουάρδος Γίββων).  Οι αντιλήψεις του στην ιστοριογραφία καταδίκασαν το Μεσαίωνα στο ιστορικό περιθώριο ως εποχή άθλια που δεν έχει αν επιδείξει τίποτε δημιουργικό, αξιόλογο ή αξιοθαύμαστο.  Παρ' ότι η θεωρία των "Σκοτεινών Χρόνων" έχει σήμερα απορριφθεί από τους περισσότερους μεσαιωνοδίφες, το αφήγημα της "οπισθοδρομικής θεοκρατίας" πείθει ακόμη τα πλήθη και δίνει επιχειρήμαατ στην Αριστερά κατά της θρησκείας, της παράδοσης και της εκτίμησης της ιστορικής κληρονομιάς.

Στη συντηρητική σκέψη σημαντική θέση κατέχει η αντικειμενική πραγματικότητα και ηθική, η έννοια της διαχρονικότητας στο αγαθό και το κακό.  Σε αρκετούς διαφωτιστές όμως υπάρχει πνεύμα σχετικισμού, καθώς άλλοι κηρύττουν πως η πραγματικότητα προέρχεται από το νου και δεν, επιβάλλεται σε αυτόν έξωθεν (υποκειμενικός ιδεαλισμός-Μπέρκλεϋ), ενώ άλλοι φθάνουν στο σημείο να υποτάσσουν την ανθρώπινη λογική και ηθική στα συναισθήματα του ανθρώπου (Χιουμ).  Ο υποκειμενισμός και ο σχετικισμός οδήγησαν μακροπρόθεσμα στο μηδενισμό.  Αυτές οι τρεις αντιλήψεις σήμερα βρίσκονται στο απόγειο τους.  Κάθε αξίωση αντικειμενικότητας σε οτιδήποτε λοιδωρείται, και πλέον κάθε άνθρωπος μπορεί να ορίζει όπως νιώθει, τα πάντα:  από την αισθητική (το είδαμε στη δραματική παρακμή της τέχνης στη σύγχρονη εποχή) μέχρι τη σεξουαλικότητα και το φύλο του (transexual/transgender), εσχάτως δε τη φυλή του (transracial) και το...  είδος του (otherkin).  Μιλάμε για τον μεγαλύτερο εφιάλτη του Σωκράτους να γίνεται πραγματικότητα.

Τέλος να παρατηρηθεί πως ο ισχυρισμός ότι η Γαλλική Επανάσταση γέννησε τον εθνικισμό είναι παραπλανητικός.  Ο Γαλλικός εθνικισμός γεννήθηκε με πολιτειακή μορφή (civilnationalism), δηλαδή του έθνους ως σώματος ελευθέρων ανθρώπων, κυρίων και υπερασπιστών της δημοκρατικής πολιτείας.  Αντίθετα, ο συντηρητικός εθνικισμός εκφράζεται από τον ορισμό του έθνους από τον Ηρόδοτο, ως ομάδα ανθρώπων την οποία διέπει το "όμαιμο" (κοινή καταγωγή), το "ομόθρησκο" (κοινή θρησκεία), το "ομόγλωσσο" (κοινή γλώσσα) και το "ομότροπο" (κοινές παραδόσεις, έθιμα, ηθική).  Αυτή η αντίληψη περί έθνους ταιριάζει πολύ περισσότερο στον Γερμανικό Ρομαντισμό, κίνημα αντιδιαφωτιστικό.

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ

Τι συμπέρασμα μπορεί να εξαχθεί από την εξέταση αυτή;  Πρώτα από όλα, φαίνεται ότι οι ιδέες των Διαφωτιστών δεν είναι στο σύνολο τους ασύμβατες με τη συντηρητική σκέψη και κοσμοθέαση, ούτε όλοι οι Διαφωτιστές είχαν κοινή στάση.  Αντίθετα, έφεραν γόνιμη ανανέωση σε πολλούς τομείς του πολιτικού βίου.  Η θεωρία του Χομπς είναι πυλώνας της ρεαλιστικής οπτικής της εξωτερικής πολιτικής και της ανάγκης για ισχυρό κράτος που δίνει έμφαση στην ισχύ, στην ασφάλεια και την αυτοσυντήρηση-επιβίωση τους (συνεχίζοντας τη διανοητική παράδοση του Θουκυδίδη και του Μακιαβέλι).  Και οι πλέον θρησκευόμενοι συντηρητικοί δέχονται την ανεξιθρησκεία, έστω και με κάποιους περιορισμούς.  Άλλωστε την επέβαλλε πρώτος ο Άγιος Κωνσταντίνος (Διάταγμα των Μεδιολάνων, 313 μ.Χ.).  Η αναγνώριση εξάρτησης, ακόμη και έμμεσης, της πολιτικής αρχής από το σώμα των πολιτών συναντάται, πέραν βεβαίως της αρχαίας Ελλάδος, στη Ρώμη και μετά στο Βυζάντιο.

Το πρόβλημα δνε είναι τόσο ο Διαφωτισμός, παρ' ότι παραπάνω παραθέσαμε πληθώρα αξιών καθέτως αντιθέτων με τη Δεξιά και το συντηρητισμό.  Είναι το τι τον ακολούθησε.  Ο σχετικισμός, η εκκοσμίκευση και ο διεθνισμός επιστρατεύτηκαν και θεμελιώθηκαν ιδεολογικά από το μαρξισμό, και όλα τα αντιπαραδοσιακά κινήματα της εποχής μας πηγάζουν άμεσα ή έμμεσα από αυτόν.  Ο ιστορικός υλισμός κατέκτησε τη φιλελεύθερη σκέψη και ιδεολογία, την οποία θεμελίωσαν οι Διαφωτιστές.  Έτσι κατέληξε σήμερα ο ριζοσπαστισμός, ο ατομικισμός, η βασιλεία του κέρδους και η υποκειμενική ηθική με θεμέλιο τα αισθήματα (μην ξεχνάμε πως για την προστασία των αιασθημάτων η "νέα αριστερά" έχει επιβάλει την οργουελική λογοκρισία της "πολιτικής ορθότητας") να συνθλίβουν τις συντηρητικές αξίες και δομές, και ο κόσμος να έχει λάβει μία ηθικά και αξιακά αριστερόστροφη πορεία εδώ και 200 χρόνια.

Η αποδοχή του διαφωτιστικού πλαισίου πλήρως από τη συντηρητική παράταξη απεδείχθη καταστροφική.  Οδήγησε σε αυτοαφοπλισμό και διαρκή αμυντική στάση, κάτι που μεταφράζεται σε αδιάκοπες ήττες.  Δε χρειάζεται να υψώσει η Δεξιά τα λάβαρα του ancientregime και να περάσει τους Αριστερούς από εκκλησιαστικό δικαστήριο.  Αν θέλει όμως να επιβιώσει η οικογένεια, το έθνος και η θρησκεία από τη συνδυασμένη επίθεση του φιλελευθερισμού, της παγκοσμιοποίησης και της ποικιλόχρωμης και πολύμορφης Αριστεράς (ριζοσπαστικός φεμινισμός και ΛΟΑΔ κίνημα, διεθνισμός, κομουνισμός, αναρχισμός κ.α.), οφείλει να διαχωρίσει τη θέση της.  Να μη γίνει αντι-διαφωτιστική, αλλά εξω-διαφωτιστική.  Να εκτιμήσει την παραδοσιοκρατική πολιτική σκέψη, να αναζητήσει στην Αγία Γραφή και τους χριστιανούς φιλοσόφους του Μεσαίωνα (Αυγουστίνος, Φώτιος κ.α.) ιδέες πάνω στην ηθική και την πολιτική, να δει όπως είναι τους αρχαίους φιλοσόφους και όχι με νεωτερικούς παραμορφωτικούς φακούς.

Γενικά να απεξαρτηθεί, να αποστασιοποιηθεί από τον μοντερνισμό, γιατί οδεύει με μαθηματική ακρίβεια προς το τέλος της.

Αναδημοσίευση από το syntiritikoi.gr Δίκτυο Ελλήνων Συντηρητικών