Οι Βλάχοι της Ελλάδος (Ανάλεκτα Εθνογραφίας)

του Μάριου Νοβακόπουλου

Από το ιστολόγιο Ανάλεκτα Εθνογραφίας

ΙΣΤΟΡΙΑ

Το 168 π.Χ. οι Ρωμαϊκές λεγεώνες κονιορτοποίησαν τις μακεδονικές φάλαγγες του βασιλιά Περσέα στην Πύδνα και κατέλαβαν την Ελλάδα.  Κατά την προσφιλή τους τακτική, οι Ρωμαίοι προσπάθησαν να εκλατινίσουν τους Έλληνες.  Γρήγορα η χώρα απέκτησε ένα έντονο λατινόφωνο στοιχείο, καθώς οι λεγεωνάριοι και οι υπάλληλοι έφεραν μαζί τους και τις οικογένειες τους.  Πολλοί λεγεωνάριοι παντρεύτηκαν Ελληνίδες, ή Έλληνες άντρες παντρεύτηκαν Ρωμαίες, και έτσι άρχισε η ανάμιξη των δύο πληθυσμών.  Ταυτόχρονα αρκετοί Έλληνες επηρεάστηκαν τόσο από τους ξένους κατακτητές που ξέχασαν τη γλώσσα τους και άρχισαν να μιλούν λατινικά.  Γενικά η ρωμαϊκή κατοχή ήταν ήπια, με εξαίρεση κάποιες δύσκολες περιόδους μέχρι το τέλος των ρωμαϊκών εμφυλίων πολέμων, και η αλληλεπίδραση μεταξύ των δύο πληθυσμών ήταν εύκολη και ανεμπόδιστη.
Τελικά οι Ρωμαίοι απέτυχαν να εκλατινίσουν την Ελλάδα, καθώς ο ελληνικός πολιτισμός ήταν πιο ανεπτυγμένος, τόσο που οι ίδιοι οι Ρωμαίοι επηρεάστηκαν τρομερά από τους κατακτημένους Έλληνες.  Πάντως μας κληρονόμησαν τις άριστες οργανωτικές τους μεθόδους, τη στρατιωτική τους τέχνη, μία πλειάδα λατινικών λέξεων και μία μεγάλη λατινόφωνη κοινότητα στα βουνά της Πίνδου.  Με την πτώση της ρωμαϊκής Δύσης στους βαρβάρους απέμεινε μόνο η ελληνόφωνη Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία.  Οι λατινόφωνοι πληθυσμοί παρέμειναν υπήκοοι της, και καθώς η γη ήταν φτωχή και δεν προσφερόταν ιδιαίτερα για αγροτικές εργασίες, έγιναν κτηνοτρόφοι.

Ο Enoch Powell και οι «Ποταμοί Αίματος»: Μια προειδοποίηση για την ανεξέλεγκτη μετανάστευση

Ο Enoch Powell (1912 – 1998) ήταν Βρετανός πολιτικός, κλασικός φιλόλογος, (έγινε καθηγητής Αρχαίων Ελληνικών στα 25 του χρόνια!) ποιητής και συγγραφέας. Κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, υπηρέτησε στον βρετανικό στρατό φτάνοντας μέχρι το βαθμό του ταξιάρχου στα 30 του. Για 24 χρόνια ήταν βουλευτής των Συντηρητικών, έχοντας διατελέσει και υπουργός Οικονομικών το 1957 και Υγείας το 1960.

Έμεινε περισσότερο γνωστός για τον μνημειώδη λόγο του «Ποταμοί Αίματος» ('Rivers of Blood') από την Αινιάδα του Βιργιλίου, τον οποίον εκφώνησε στις 20 Απριλίου 1968, στο Birmingham, στην πόλη που γεννήθηκε.

Ήταν η εποχή που το Εργατικό κόμμα ετοιμαζόταν να ψηφίσει τον νόμο των λεγομένων «Φυλετικών σχέσεων» (Race Relations Bill). Το Συντηρητικό κόμμα αντιτίθεται στον νόμο και συγκαλεί Κεντρική Επιτροπή στο Birmingham. Ο Enoch Powell πηγαίνει εκεί και προκαλεί σεισμό, καθώς με τον «προφητικό» του λόγο προειδοποιεί για αυτό που θα ερχόταν στο μέλλον: η μετανάστευση θα προκαλέσει ολική μεταμόρφωση της Βρετανίας, οι Άγγλοι θα ζήσουν σε πόλεις-γκέτο, περικυκλωμένοι από τους μετανάστες, προσθέτοντας ότι ήδη υπάρχουν περιοχές όπου οι λευκοί Άγγλοι είναι μειονότητα. Ζήτησε να κλείσουν τα σύνορα στους μετανάστες και να υπάρξουν απελάσεις, αλλιώς θα υπάρξουν «ποταμοί αίματος» στην Βρετανία σε λίγες δεκαετίες.

Η «διαφορετικότητα» δεν είναι χριστιανική αξία

Σχ. ΚΟ: Το παρακάτω κείμενο είναι εν μέρει τροποποιημένο. Το πρωτότυπο άρθρο είναι γραμμένο από Αμερικάνο καθηγητή, Καθολικό στο θρήσκευμα, και αντικατοπτρίζει την τραγική κατάσταση στις ΗΠΑ, όπου ακόμα και καθολικά πανεπιστήμια προωθούν την ιδεολογία της «διαφορετικότητας» (ή «ποικιλομορφίας» - "diversity" στα αγγλικά). Αυτή αποτελεί μια πιοsoft έκδοση του γνωστού νεοταξικού δόγματος του «αντιρατσισμού», το οποίο με την σειρά του επιφέρει «επιτίμια» σε όποιον αντιτάσσεται στην υποχρεωτική αποδοχή της επιβαλλόμενης «πολυπολιτισμικότητας». Ακόμα πιο soft ακούγεται ο όρος «ετερότητα» ή «διαφορετικότητα». Εδώ δεν πρόκειται βέβαια, για μάθημα σεβασμού στην διαφορετικότητα κάθε έθνους, λαού ή προσώπου, αλλά για σκληρή κατήχηση ισοπέδωσης(εξαφάνισης) της ταυτότητας, προς χάριν δημιουργίας ενός σύμμεικτου πλήθους χωρίς εθνική, φυλετική, πολιτιστική, θρησκευτική ιδιαιτερότητα. «Το όμορφο περιβόλι των Εθνών, θέλει να τσαλαπατήσει ο διάβολος και αυτό άλλωστε βολεύει και την Νέα Τάξη Πραγμάτων, γι’ αυτό εδώ και πάρα πολλά χρόνια προωθείται με κάθε τρόπο ο Διεθνισμός που σαν οδοστρωτήρας λιώνει κάθε εθνική ταυτότητα», αναφέρει εύστοχα ένας Ορθόδοξος ιερέας. Ήδη και σε εγχώριους θρησκευτικούς κύκλους, με πρόσχημα την καταδίκη του «ρατσισμού» και της «μισαλλοδοξίας», στέλνονται στην «πυρά» όσοι δεν σκύβουν το κεφάλι στην χρυσή εικόνα του πολυπολιτισμού και δεν κλείνουν το στόμα μπροστά στην επιβαλλόμενη μετατροπή της (μέχρι χθες) ομοιογενούς ελληνικής κοινωνίας σε ένα απρόσωπο πολυφυλετικό - πολυθρησκευτικό - πληθυσμιακό μόρφωμα. Και επειδή η σήψη έχει προχωρήσει αρκετά, μετά την «αποδοχή» (= ‘σκάσε και μη μιλάς’) του φυλετικά «Άλλου», ακολουθεί η «αποδοχή» (= ‘σκάσε και μη μιλάς’) του σεξουαλικά «Άλλου». Πρόσφατα, ένας επίσκοπος της Επισκοπικής εκκλησίας των ΗΠΑ, ξεκίνησε αγώνα να πείσει τους χριστιανούς ότι εάν μιλάνε (ή σκέφτονται) αρνητικά για την ομοφυλοφιλία διαπράττουν μέγιστη «αμαρτία»…

Equalitarianism. Ο εξισωτισμός ως επανάσταση κατά της Φύσης

ΚΟ: equalitarianism = το δόγμα της ισότητας της ανθρωπότητας. Ακριβέστερα πρόκειται όχι για ισότητα, αλλά για εξισωτισμό. Θεωρητικά, υπάρχουν πολλά είδη εξισωτισμού ανάλογα με το τι ορίζουμε ως «ισότητα» και πώς θεωρούμε ότι μπορούμε να την επιτύχουμε: πολιτικός εξισωτισμός, οικονομικός εξισωτισμός, εξισωτισμός των φύλων, εξισωτισμός απέναντι στο νόμο, εξισωτισμός των ευκαιριών κ.ο.κ. Για παράδειγμα ο κομμουνισμός μπορεί να θεωρηθεί ακραία μορφή οικονομικού/υλικού εξισωτισμού. Στην ουσία έχουμε να κάνουμε περισσότερο με μια θεωρία ηθική και όχι οικονομική.Οι θιασώτες του εξισωτισμού (equalitarianists/εξισωτιστές) υποστηρίζουν ότι όλοι οι άνθρωποι είναι «ίσοι» σε θεμελιώδη αξία ή κοινωνική θέση και αγωνίζονται για την «εξάλειψη των διακρίσεων» που υπάρχουν εκ της φύσεως των πραγμάτων. Έτσι ο εξισωτισμός μπορεί να είναι είτε θετικός (π.χ. όλες οι γυναίκες έχουν πάντα δίκιο, επειδή είναι γυναίκες) είτε αρνητικός (π.χ. δεν υπάρχουν όμορφες και άσχημες γυναίκες, είναι όλες γυναίκες). Και στις δύο μορφές του, πάντως, είναι μια μορφή κοινωνικής αδικίας, που προκύπτει, κατά παράδοξο και ειρωνικό τρόπο, από την πίστη της Αριστεράς στις δυνατότητες της κοινωνικής μηχανικής να θεραπεύει αδικίες, οι οποίες οφείλονται σε φυσικές διακρίσεις που υφίστανται εκ των πραγμάτων. Ονομάζεται επίσης και Egalitarianism (από το γαλλικό égal, που σημαίνει "ίσος").

Για πάνω από έναν αιώνα, έχει γίνει γενικά αποδεκτό ότι η Αριστερά έχει την «ηθική», την «δικαιοσύνη» και τον «ιδεαλισμό» με το μέρος της. Η «συντηρητική» αντιπολίτευση στην Αριστερά έχει σε μεγάλο βαθμό περιοριστεί απλά, στο «μη πρακτικό» των ιδανικών της.

Σε κανένα άλλο τομέα δεν έχει «αναγνωρισθεί» σχεδόν καθολικά, ότι η Αριστερά εκφράζει την «δικαιοσύνη» και την «ηθική», όσο στην υιοθέτηση της «μαζικής ισότητας».

Αλήθεια, τι πάει να πει «ισότητα»; Ο όρος έχει χρησιμοποιηθεί κατά κόρον, αλλά έχει αναλυθεί λίγο. Το Α και το Β είναι "ίσα" εάν είναι πανομοιότυπα μεταξύ τους σε σχέση με ένα δεδομένο χαρακτηριστικό. Έτσι, εάν ο κ. Smith και ο κ. Jones έχουν αμφότεροι ύψος 1, 80, τότε μπορεί να ειπωθεί ότι είναι "ίσοι" σε ύψος. Αν δύο μπαστούνια είναι πανομοιότυπα σε μήκος, τότε το μήκος τους είναι «ίσο», κλπ. Έτσι λοιπόν, υπάρχει ένας και μόνο ένας τρόπος δύο άνθρωποι να μπορούν πραγματικά να είναι "ίσοι" με την πλήρη έννοια : πρέπει να είναι ίδιοι σε όλες τους τις ιδιότητες. Αυτό σημαίνει, βέβαια, ότι η ισότητα όλων των ανθρώπων – το ιδεώδες του εξισωτισμού - μπορεί να επιτευχθεί μόνο αν όλοι οι άνθρωποι είναι ακριβώς ομοιόμορφοι, ακριβώς όμοιοι όσον αφορά το σύνολο των ιδιοτήτων τους. Ο κόσμος της «ισότητας», υπό αυτή την έννοια, θα ήταν αναγκαστικά ένας κόσμος ταινίας τρόμου - ένας κόσμος με απρόσωπα και πανομοιότυπα πλάσματα, στερούμενα κάθε ατομικότητας, ιδιομορφίας, ποικιλίας ή ειδικής δημιουργικότητας.

Πράγματι, μόνο σε ένα θρίλερ επιστημονικής φαντασίας, θα μπορούσαμε να δούμε τις λογικές συνέπειες ενός κόσμου που έχει πλήρως «εξισωθεί». Ένα τέτοιο είναι το δυστοπικό μυθιστόρημα “Facial Justice” του Βρετανού L.P. Hartley (1895 – 1972), που κυκλοφόρησε το 1960. Εκεί έχουμε τον φθόνο θεσμοθετημένο από το κράτος που θέλει να διασφαλίσει ότι τα πρόσωπα όλων των κοριτσιών είναι εξίσου όμορφα, μέσω ιατρικών εγχειρήσεων που εκτελούνται τόσο στα όμορφα όσο και στα άσχημα κορίτσια, ώστε όλα τα πρόσωπα τους να έρθουν σε ένα γενικό κοινό παρονομαστή.