Ως πότε θα μας καταστρέφουν χωρίς να λογοδοτούν για τις πράξεις τους;

Του Νίκου Παππά, Φοιτητή Πολ. Επιστήμης και Ιστορίας στο Πάντειο Πανεπιστήμιο

Η πολιτική ευθύνη είναι μια ευθύνη η οποία έχει εν πολλοίς αποενοχοποιηθεί. Ο σημερινός κόσμος δεν νοείται να προσαχθεί κάποιος στην δικαιοσύνη για τις πολιτικές του επιλογές. Τα κόμματα υπόσχονται τα πάντα και στο τέλος δεν τηρούν τίποτε από όσα έχουν πει, μη έχοντας την παραμικρή συνέπεια των πράξεών τους.

Όταν ορισμένοι μιλάνε για ποινικοποίηση της πολιτικής, φτάνουν οι θιασώτες του συστήματος να συγκρίνουν την άποψη αυτή με πρακτικές δικτατορικών καθεστώτων. Γνωστή πρακτική του σημερινού συστήματος να βαφτίζει την δική του άποψη δημοκρατική, και την αντίθετη ακραία-φασιστική. Είναι μια λογική που χρόνια τώρα χρησιμοποιείται από το σύστημα λόγω της ιδεολογικής του ηγεμονίας έναντι της επιστήμης.

Η αριστερά είναι ο τελευταίος Δούρειος ίππος των αγορών και της Ευρωπαϊκής ολιγαρχίας

Του Νίκου Παππά, Φοιτητή Πολ. Επιστήμης και Ιστορίας στο Πάντειο Πανεπιστήμιο

Υπήρχαν πολλές φωνές αυτά τα χρόνια της κρίσεως, οι οποίες επέμεναν ότι η δεξιά και η αριστερά δεν έχουν καμία διαφορά, και ότι οι πολιτικές του κράτους είναι ΠΑΝΤΑ οι ίδιες (ιστορική πραγματικότητα). Αυτές οι φωνές θεωρήθηκαν «ακραίες», «υπερβολικές» και εκτός πραγματικότητος, όμως ημέρα με την ημέρα φαίνεται πόσο εύστοχες ήταν.

Η σημειολογία της εξάρτησης

του Σταύρου Χριστοδούλου, φοιτητή Νομικής ΔΠΘ

Η ανεξαρτησία της σκέψης είναι η πιο αριστοκρατική υπερηφάνεια (Πλάτων)

«Εξαρτώμαι» σημαίνει αναρτώ εξ εμαυτού, δηλαδή υφίσταμαι ως επακολούθηση μιας άλλης κατάστασης την οποία δεν εξουσιάζω. Επιστημονικά δε, η εξάρτηση ορίζεται ως έντονη προσήλωση ενός ατόμου προς ένα αντικείμενο ή άλλο άτομο. Μάλιστα, ο εξαρτώμενος επικεντρώνει την ζωή του γύρω από το αντικείμενο της εξάρτησης του. Αποτελεί μια συνήθεια αυτοματοποιημένη, μια βαθειά και δυσβάσταχτη νόσο του συστήματος ανάγκης επιβραβεύσεως του εγκεφάλου. Ο σημερινός πολίτης δεν έχει μάθει να δρά, να πράττει, να λογίζεται ανεξάρτητα, δηλαδή αυτοβούλως, χωρίς ένα εξωτερικό σημείο αναφοράς «αποδεδειγμένου» κύρους. Βέβαια, δεν συνιστά καινό φαινόμενο, πάντοτε υφίστατο, χωρίς όμως να είναι κυρίαρχο. Επί τη ευκαιρία, ας αναλογιστούμε την χρήση αυθεντιών στο λόγο. Αν εξετάσει κανείς την αποσπασματική χρήση τους, είναι απαράδεκτος τρόπος πειθούς, αφού μια φράση ή πρόταση ενός αναγνωρισμένου κύρους προσώπου που διαφαίνεται να συμφωνεί με την τάδε ή δείνα θέση, δεν σημαίνει πως έχει και απόλυτο δίκιο στην συγκεκριμένη ειδικά καθορισμένη περίσταση. Κι όμως! Έχει δίκιο, γιατί δεν μπορεί αυτή η προσωπικότητα να έχει άδικο, ή γιατί είμαστε εν συγκρίσει προς την δημόσια άποψη εμφανώς κατώτεροι δια να κρίνουμε. Ποιος όμως είπε ότι η «λογική» έρχεται ως αποτέλεσμα της δημόσιας γνώμης και δεν κατατρέχει τις προσωπικές πνευματικές ικανότητες που οι πολλοί δεν έχουν δει ή δεν επιθυμούν να εκτιμήσουν σε μια προσωπικότητα; Συνεπώς, ένα παράδειγμα για τον φόβο της προσωπικής ευθύνης που μας καταβάλει, συνιστά αυτή η ανερμάτιστη προσκόλληση σε κάθε τύπου «δημόσια αναγνωρισμένες αυθεντίες».

Λείπει το σχέδιο και η ηγεσία που θα εμπνεύσει

Του Χάρη Λευθεριώτη

Το αδιέξοδα προγράμματα των κομμάτων, η μειωμένη εμπιστοσύνη των πολιτών και η αδυναμία σχηματισμού αυτοδύναμης κυβέρνησης.

Λίγοι μήνες πέρασαν απο την 25η Γενάρη και η χώρα οδηγείται ξανά σε εκλογές. Το πόσο ωφέλιμες ή επιβλαβείς θα είναι αυτές οι εκλογές θα φανεί τον Οκτώβριο. Η προσφυγή στις κάλπες, όμως, ήταν αναπόφευκτη, αφ'ης στιγμής είχε δημιουργηθεί το ρήγμα στην κυβερνητική πλειοψηφία και εν συνεχεία κατέστη ανέφικτη η συγκρότηση μιας κυβερνήσεως συνεργασίας, αφού οι πολιτικές δυνάμεις δεν επέδειξαν την κατάλληλη ωριμότητα σε αυτήν την πραγματικά ρευστή και δύσκολη κατάσταση για την Ελλάδα.

Το μόνο θετικό που έχει να προσφέρει αυτή η προεκλογική περίοδος είναι ότι πλέον ο ελληνικός λαός γνωρίζει ποίες είναι οι προτάσεις εξόδου απο την κρίση, τις συνέπειες τους και κυρίως το ποια πρόταση υποστηρίζει το κάθε κόμμα. Μετα την "μνημονιακή" στροφή του Α.Τσίπρα, το πολιτικό τοπίο έχει ξεκαθαρίσει, δημιουργώντας νέους πολιτικους συσχετισμούς. Το εναπομείναν τμήμα του  ΣΥΡΙΖΑ, μετα την αποχώρηση της ομάδας Λαφαζάνη και την συγκρότηση της Λαϊκής Ενότητας , έχει συνταχθεί στο επονομαζόμενο ευρωπαικό μέτωπο, αφού οι προσκείμενοι στον Α.Τσίπρα βουλευτές  στήριξαν την επιλογή του να υπογράψει το τρίτο μνημόνιο, απορρίπτοντας κάθε εναλλακτική εκτός Ευρωζώνης και φοβούμενοι τον κίνδυνο μιας άτακτης χρεωκοπίας.Τον ίδιο αυτό κίνδυνο, επικαλούνταν και οι κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ, όταν υπέγραφαν και έφεραν προς ψήφιση το πρώτο και το δεύτερο μνήμόνιο. Θα μπορούσε να λεχθεί πως ο ΣΥΡΙΖΑ και οι ΑΝΕΛ, με την ψήφιση του σκληρού τρίτου μνημονίου, συγκαταλέγονται στις πολιτικές δυνάμεις που υποστηρίζουν ότι δεν υπάρχει άλλος δρόμος πέρα απο τον ανηφορικό αλλα σταθερό της Ευρωζώνης. Κανείς, βέβαια, δεν ξεχνά το πόσο χλευάζονταν και απο τον ίδιο τον Α.Τσίπρα, αυτή η άποψη. Η απότομη του προσγείωση στην πραγματικότητα, όμως, έφερε τα πάνω-κάτω στην πολιτική ζωή της χώρας. Όλα τα κόμματα που στήριξαν το μνημόνιο μοιάζουν στα μάτια του απλού πολίτη ένα ομοιόμορφο και συμπαγές σώμα, παρα τις ιδεολογικές διαφορές. Η ιδεολογική καθαρότητα χάνεται ,όταν μπροστά στον κίνδυνο του GREXIT, η εκάστοτε κυβέρνηση έχει να επιλέξει ή αντιαναπτυξιακά μέτρα λιτότητας ή το απόλυτο χάος. Γιατί, άραγε, η λιτότητα να αποτελεί μονόδρομο και προυπόθεση για να μείνει η χώρα στην οικογένεια της Ευρώπης;  Μήπως, απουσιάζει πλήρως η πολιτική βούληση για ένα πρόγραμμα πραγματικών μεταρρυθμίσεων που θα αντικαταστήσουν τα μέτρα λιτότητας και θα απαλλάξουν τους απλούς πολίτες απο βάρη που δεν τους αναλογουν;

Απ' την μια, επομένως, υπάρχουν τα κόμματα που προτείνουν αυτον τον δύσκολο δρόμο της λιτότητας, με ελάχιστες διαφορές στα προγράμματα τους. ΣΥΡΙΖΑ, ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΠΟΤΑΜΙ και ΑΝΕΛ αποδέχονται την βασική αρχή της παραμονής στην Ευρωζώνη με κάθε κόστος που κάμπτει τις όποιες ιδεολογικές αντιστάσεις στα μνημόνια λιτότητας. Απ' την άλλη η Λαική ενότητα του Λαφαζάνη προτείνει την ακύρωση των μνημόνιων και την επιστροφή στη δραχμή, χωρίς παράλληλο σχέδιο για την παραγωγική ανασυγκρότηση, την εξεύρεση άλλων συμμάχων, με το κίνδυνο της διεθνούς απομόνωσης να αιωρείται πάνω απο την Ελλάδα. Η πρόταση αυτή, έτσι, μοιάζει μια διαδρομή προς το άγνωστο που μπορει να επιφέρει μια μαζική καταστροφή για την κοινωνία. Πολλαπλάσια τα δεινά για τους απλούς πολίτες και πολλαπλάσια τα χρήματα των ολίγων και ισχυρών, με την δραματική υποτίμηση του νέου νομίσματος. Ο τρίτος δρόμος του ΚΚΕ, ο δρόμος, δηλαδή, της ανατροπής του υφιστάμενου οικονομικού συστήματος, της κοινωνικοποίησης των μέσων παραγωγής και της αποδέσμευσης απο την Ε.Ε. και το ΝΑΤΟ, είναι, επίσης, μια διαδρομή προς το άγνωστο. Μια πρόταση κενή περιεχομένου, προσαρμοσμένη στα δεδομένα του 20ου αιώνα και όχι στο σύγχρονο παγκοσμιοποιημένο και αλληλεξαρτώμενο διεθνές σύστημα. Μια πρόταση που εφαρμόστηκε στην Σοβιετική Ένωση και απέτυχε, καθώς κατέστησε το κράτος διαχειριστή της οικονομικής ζωής και την κοινωνία των πολιτών παρατηρητή, εντείνοντας την φτώχεια και την ανεργία.

Με βάση όλα τα παραπάνω, συμπεραίνουμε ότι το σχέδιο που θα απαλλάξει οριστικά την χώρα απο την δεινή της οικονομικής ύφεσης δεν παρουσιάζεται απο κανένα πολιτικό κόμμα. Ουδείς δεν διαθέτει την βούληση να χτυπήσει το πελατειακό κράτος, να διερευνήσει τα κορυφαία πολιτικά σκάνδαλα, να αντιμετωπίσει αποτελεσματικά την φοροδιαφυγή. Η οριστική έξοδος απο την κρίση θα επέλθει με την  μετατροπή της υπάρχουσας κακής συμφωνίας σε μια πραγματικά βιώσιμη συμφωνία με τους θεσμούς  που θα περιέχει τα εξής:

α) αναδιάρθωση του δημοσίου τομέα με απόλυση των παρανόμως διορισθέντων, συγχώνευση υπηρεσιών, απαλλαγή απο την γραφειοκρατία μέσω της απλοποίησης των διαδικασίων.

β) Επωφελής αξιοποίηση της δημόσιας περιουσίας μέσω ιδιωτικοποίησεων που θα φέρουν έσοδα στο κράτος και θα δημιουργήσουν θέσεις εργασίας.

γ) Ενίσχυση της πρωτογενούς παραγωγής, μέσω των 35 δις που θα δοθούν απο την Κομισιόν. Δημιουργία κινήτρων προκειμένου οι νέοι να στραφούν στον αγροτικό τομέα και η οικονομία της χώρας να αναπτυχθεί, όντας ως ενα βαθμό αυτάρκης και έχοντας εξαγωγικές επιδόσεις σε πολλά αγροτικά προιόντα.

δ) Αποτελεσματική αντιμετώπιση της φοροδιαφυγής, μέσω αυστηροποίησης και εντατικοποίησης των ελέγχων. Ενίσχυση του ΣΔΟΕ, με τεχνοκράτες απο την Κομισιόν

ε) Δίκαιο φορολογικό σύστημα και εξορθολογισμός του ΕΝΦΙΑ.

ζ) Ελάφρυνση του δημοσίου χρέους.

Με τα τωρινά δεδομένα στην πολιτική ζωή του τόπου, αρκετά απο τα προαναφερόμενα παραμένουν εξαγγελίες των κομμάτων για ψηφορικούς λόγους. Η εφαρμογή γενναίων μεταρρυθμίσεων ανακόπτεται απο ομάδες συμφερόντων πάσης φύσεως, οι οποίες ασκούν πίεση για να μην θιγούν τα προνόμιά τους. Το εκλογικό αποτέλεσμα , συνεπώς, θα επικεντρωθεί στην παρουσίαση ενός σχεδίου με ισοδύναμα μέτρα που θα αποτρέψουν την συνέχιση της εφαρμογής των ήδη συμφωνημένων υφεσιακών μέτρων(έμμεσες μειώσεις συντάξεων, κατάργηση του ΕΚΑΣ, έκτακτη εισφορά αλληλεγγύης, ΦΠΑ στο 23% κ.α.). Για την ώρα, κανείς δεν διαθέτει την βούληση για πραγματικές μεταρρυθμίσεις. Στην εκλογική αυτή μάχη, επικρατέστερος για την νίκη δεν υπάρχει. Ο Α.Τσίπρας διαθέτει κάποια συγκριτικά πλεονεκτήματα(νεαρό της ηλικίας, προσφιλές πρόσωπο) εν σχέσει με τους άλλους υποψηφίους, αλλά σε καμία περίπτωση δεν είναι ο κυρίαρχος. Όλο και περισσότεροι πολίτες που ψήφισαν ΣΥΡΙΖΑ στις 25/1, στρέφονται προς άλλα κόμματα ή στην αποχή. Τούτο συμβαίνει διότι η συνομολόγηση του μέχρι πρότεινος πρωτοστάτη του "αντιμνημονίου"  Α.Τσίπρα σε ένα μνημόνιο λιτότητας(μειώσεις συντάξεων, επαχθείς φόρους, τον καθιστά αναξιόπιστο. Αυτό, άλλωστε, αποτυπώνεται και στις πρώτες επίσημες δημοσκοπήσεις, όπου η διαφορα ΣΥΡΙΖΑ-ΝΔ δεν ξεπερνά τις 3 μονάδες και η επίτευξη αυτοδυναμίας καθίσταται αδύνατη. Η δυσπιστία της κοινωνίας προς τα πολιτικά κόμματα είναι διάχυτη. Ο  ΣΥΡΙΖΑ δεν έπεισε απο την στιγμή που χρησιμοποίησε όλες τις απεχθείς παλαιοκομματικές πρακτικές( διορισμοί κομματικών στελεχών, δημαγωγία και αθέτηση όλων των προεκλογικών του υποσχέσεων), ενώ οι επονομαζόμενες παλαιές πολιτικές δυνάμεις ΝΔ-ΠΑΣΟΚ στερούνται της εμπιστοσύνης των πολιτών.

Εκτός απο το σχέδιο, λοιπόν, λείπει και μια ηγεσία ικανή να εμπνεύσει και να πείσει αποφασιστικά την ελληνική κοινωνία.

Με βαση τα δεδομένα των πρώτων δημοσκοπήσεων, όλα δείχνουν οτι πιθανότερο σενάρια ειναι η μετεκλογική συνεργασία ΣΥΡΙΖΑ-ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΠΟΤΑΜΙ. Ας μην ξεχνάμε οτι ο κίνδυνος της χρεωκοπίας δεν έχει απομακρυνθεί, ενώ η πρώτη αξιολόγηση του μνημονίου πρέπει να λάβει χώρα τον Οκτώβριο. Οι πραγματικές ανάγκες της ελληνικής οικονομίας που επιτάσσουν πολιτική σταθερότητα θα καταστήσουν μονόδρομο την συγκρότηση οικουμενικής κυβέρνησης. Το σενάριο αυτό, βέβαια, ανατρέπεται εαν επέλθει πόλωση και ειτε ο ΣΥΡΙΖΑ, είτε η ΝΔ εξασφαλίσουν τελικά την αυτοδυναμία.

Όλα στις 20/9..

Γιατί η "Αριστερά" δεν είναι Αριστερά. Γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορεί και δεν θέλει να βγάλει τη χώρα από το αδιέξοδο.

Του Γιώργου Κοντογιώργη, Επίτιμου Καθηγητή Πολιτικής Επιστήμης

 

Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι βαθιά καθεστωτικό κόμμα, δηλαδή οργανικός φορέας της ολιγαρχικής κομματοκρατίας, και εξ αντικειμένου μέγας θεράπων της Ιεράς Συμμαχίας των αγορών. Η θητεία του στην κυβέρνηση κατέδειξε ότι αποτελεί συστατικό μέρος του ελληνικού προβλήματος, καθώς τοποθετείται, εξίσου με τις άλλες καθεστωτικές δυνάμεις, απέναντι στην βούληση της κοινωνίας και στα συμφέροντά της.

Περί των συγκεντρώσεων της πλατείας

Οι συγκεντρώσεις που διοργανώνονται στο Σύνταγμα από ''ευρωπαϊστές'' και ''αντιευρωπαϊστές'' δεν χαίρουν την μαζικότητα την οποία -δεδομένων των συνθηκών και του κρίσιμου διακυβεύματος για την χώρα- θα μπορούσαν να διεκδικήσουν. Αυτό συμβαίνει επειδή και οι δύο εκδηλώσεις εκπροσωπούν μία όχι και τόσο μεγάλη μερίδα ανθρώπων με συγκεκριμένες ιδεολογικές αγκυλώσεις και προκαταλήψεις.

   Από τη μία το ''Μένουμε Ευρώπη'' είναι προσκολλημένο στον ''ευρωλιγουρισμό'' που διακατέχει ένα μεγάλο μέρος του πολιτικού φάσματος , αλλά ένα μικρό μέρος της κοινωνίας. Για εκείνους η Ε.Ε. και το ευρώ φαντάζουν ως ένας επίγειος παράδεισος, τον οποίον υπονομεύουν κάποιοι αριστεροί ιδεοληπτικοί δαίμονες. Για τους περισσότερους από τους συμμετέχοντες, η πολιτική που εφάρμοσαν οι ''θεσμοί'' σε συνεργασία με τις προηγούμενες κυβερνήσεις ήταν στη σωστή κατεύθυνση και παρ' ότι αυτοαποκαλούνται φιλελεύθεροι δεν βγάζουν άχνα για τους παρανοϊκούς φόρους που επιβάλλει η νέα γραφειοκρατική Σοβιετία των Βρυξελλών. Το μόνο που ζητούν στην ουσία είναι ένα νέο δάνειο που θα χρεώσει τις επόμενες γενεές και κάποιες επιφανειακές βελτιώσεις (λέγονται μεταρρυθμίσεις) τις οποίες υποστηρίζουν από τη στιγμή που τις επέβαλλαν ως όρους οι πεφωτισμένοι της Εσπερίας. Στην ουσία εκπροσωπούν την ιδεολογία της δουλικότητας, του επαρχιωτισμού, της μειονεξίας, του αποντροπιασμού για κάθε τι το εντόπιο. Είναι η ίδια ιδεολογία του Γαλλικού-Αγγλικού- Ρωσικού κόμματος που γέννησαν αυτό το κράτος. Είναι το παλιό το οποίο αναπλάθεται και συμμορφώνεται στο σχήμα της εκάστοτε εποχής κατά παραγγελία. Γι' αυτό αγκαλιάζουν ασμενώς το παλιό πολιτικό προσωπικό που έχει την ευθύνη για την κρίση και τη μέχρι τώρα διαχείριση και φωνάζουν συνθήματα όπως ''μνημόνιο, μνημόνιο'' ωσάν κλωνοποιημένα αδωνιδάκια. 

    Από την άλλη οι οπαδοί της ρήξης που συγκεντρώνονται στο Σύνταγμα είναι επίσης εγκλωβισμένοι στο παλιό. Αποτελούνται στην ουσία από κάποιες συνιστώσες του Σύριζα, της Ανταρσύα και λοιπών κομμουνιστικών δυνάμεων γι' αυτό υπολείπονται αριθμητικά σε σχέση με τους προηγούμενους. Εν τοις πράγμασι στρέφονται και αυτοί ίσως άθελά τους κατά της κυβέρνησης, αφού δεν είναι διατεθειμένοι να δεχθούν τους συμβιβασμούς που αυτή ήδη έχει κάνει προκειμένου να κρατήσει τη χώρα στο ευρώ. Τα συνθήματά τους και η ρητορεία τους έχουν μία καθαρά ταξική και κομμουνιστική χροιά. Η ντουντούκα υποδεικνύει και οι υπόλοιποι αναμηρυκάζουν τα παρωχημένα του τύπου '' να πληρώσουν οι καπιταλιστές'' , ''οι εργάτες δεν χρωστούν ούτε ένα ευρώ''΄κλπ. Και όλα αυτά σε μία κοινωνία με μικρές ταξικές διαφορές και με απειροελάχιστους -τηρουμένων των αναλογιών- εργάτες αλλά και κεφαλαιοκράτες. Λείπει εκείνος ο λόγος που θα διεκδικούσε μία ευρύτερη πατριωτική και κοινωνική συσπείρωση κατά της δουλικότητας και της υποτέλειας, που θα ξεφεύγει από έναν στείρο οικονομισμό. Λείπει ο στοιχειώδης ρεαλισμός και η κατανόηση της δύσκολης πραγματικότητας. Κυριαρχεί η εμμονή στην ιδεοληψία και η αδυναμία υπέρβασής της.

     Και στις δύο περιπτώσεις υπάρχει άγνοια σχετικά με τη σχέση Ελλάδας - Ευρώπης σε πολιτιστικό επίπεδο. Οι μεν του ''Μένουμε Ευρώπη'' θεωρούν απριόρι ελληνικό κάθε τι το ευρωπαϊκό, με αποκορύφωμα το κείμενο ενός πανεπιστημιακού από τη Θεσσαλονίκη που το υπογράφει ως ''ελληνόφωνος Ευρωπαίος''. Οι δε της ρήξης προσεγγίζουν το ζήτημα αμιγώς οικονομικοκεντρικά βάσει ταξικών και πολιτικών συσχετισμών δυνάμεως. Η τελευταία είναι μία πολύ δύσκολη συζήτηση με πολλά λεπτά θέματα η οποία όμως κάποτε πρέπει να τεθεί.   

Γ. Κοντογιώργης - Το ιδιοκτησιακό καθεστώς των ΜΜΕ και η πολιτική 6-5-15

Ομιλία του καθηγητού Γιώργου Κοντογιώργη στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, για το ιδιοκτησιακό καθεστώς των ΜΜΕ και την πολιτική, στο πλαίσιου του τριημέρου συνεδρίου "ΜΕΣΑ, ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΚΑΙ ΒΙΩΣΙΜΗ ΑΝΑΠΤΥΞΗ".

Γιατί πληγωνόμαστε τόσο πολύ με το "φωτιά στο κοινοβούλιο";

Του Νίκου Παππά, συνεργάτη του Res Publica*

  

Η Ελληνική κοινωνία του μέλλοντος (και σίγουρα του παρελθόντος) θα βλέπει με απορία την Ελληνική κοινωνία του σήμερα. Μια κοινωνία η οποία εξυμνεί την ολιγαρχία που την καταστρέφει μέρα με την ημέρα. Μια κοινωνία η οποία εγκιβωτισμένη στην άποψη που της εδίδαξε η νεωτερική πραγματικότητα, αποδέχεται τον βιασμό που υφίσταται, στο όνομα της ανύπαρκτης κυριαρχίας της. Κάτι το οποίο στην συνέχεια, δίνει λαβή στους συνειδητοποιημένους ολιγαρχικούς να υβρίζουν και να συκοφαντούν την δημοκρατία, την οποία ούτε οι μεν αλλά ούτε και οι δε γνωρίζουν πραγματικά.

Η περίοδος της κατοχής 41'-44' και η χαμένη ευκαιρία υπό το πρίσμα του Κ.Ζουράρι

(Καθιστούμε εξ αρχής σαφές ότι σε πολλά σημεία του παρακάτω αποσπάσματος διαφωνούμε, αλλά παρ' όλα αυτά το απόσπασμα μπορεί να αποτελέσει πηγή χρήσιμων συμπερασμάτων)

Στην αρχή με την Αλβανία , την Κατοχή και την Αντίσταση οι Έλληνες έκαναν την δεύτερη απόπειρα του αυτοσεβασμού τους, μετά την πρώτη των νέων τους χρόνων, αυτή του 21'. Την άνοιξη του 1941, η Ελλάδα βρήκε μία αναπάντεχη άνοιξη ξαναβρέθηκε μετά από αιώνες, δύο-τρεις ίσως, μόνη με τον εαυτό της. Κατακτημένη αλλά ελεύθερη, υπήρχαν βέβαια οι Γερμανοί, αλλά μήπως δεν υπήρχαν παλιά οι Τούρκοι ; 

   Την άνοιξη του 41' , η Ελλάδα, χωρίς να το ξέρει ακόμη, μπήκε σε μία συναρπαστική περιπέτεια, που μπορούσε ίσως να την ξαναγυρίσει στην Ελλάδα: τα φασιστοειδή, η αεριτζίδικη Δυναστεία και οι ρακοσυλλέκτες της μειοδοσίας, τρυπώνουν τυφλοπόντικες στα αγγλικά πλοία, και ξεχειλώνουν στην Αίγυπτο, κουβαλώντας όπως μας θυμίζει αηδιασμένος ο Σεφέρης, κλεμμένο δημόσιο χρυσάφι και αναξιόχρεα χρεόγραφα της ξενοκίνητης νομιμότητάς τους. Τι ακόμη είχε ξεκουμπιστεί μαζί τους;

    Το κράτος. Το βαυαρέζικο κράτος των εισηγμένων αστών, των εισαγόμενων διαφωτιστών, της ετεροκίνητης πολιτικής κοινωνίας. Η διάλυση της μεταξικής αγυρτείας μέσα -ειρωνεία- από τη γερμανική κατοχή, οδήγησε σε μία προσωρινή αφασία το σύνολο των αστικών τερτιπιών, που είχε μπολιάσει επί 110 χρόνια την Ελλάδα.