Στο δρόμο για την νεοπολίτευση: Χτίζοντας μια νέα πολιτική κουλτούρα

 Του Χάρη Λευθεριώτη, Φοιτητή Πολιτικής Επιστήμης και Ιστορίας στο Πάντειο Πανεπιστήμιο

Τις προηγούμενες μέρες, γιορτάσαμε την επέτειο της εξέγερσης του Πολυτεχνείου, ενός γεγονότος-ορόσημου στην σύγχρονη ελληνική ιστορία. Ουκ ολίγες φορές, το ιστορικό αυτό γεγονός έχει παρερμηνευθεί, διαστρεβλωθεί και προσφερθεί για να εξηγηθούν οι παθογένειες του σήμερα. Φράσεις όπως <<η γενιά του Πολυτεχνείου που κατέστρεψε την Ελλάδα>> έγιναν σύνθημα και ρίζωσαν στην συνείδηση αρκετών συμπολιτών μας. Πράγματι, μερικοί εξ’ όσων μετείχαν στην εξέγερση του Πολυτεχνείου, εξαγόρασαν τα ιδανικά τους, χτίζοντας πολιτικές καριέρες και συμβάλλοντας στην οικοδόμηση του πελατειακού κράτους. Τούτο, όμως, αφενός δεν αναιρεί την τότε δράση τους και αφετέρου δεν καταργεί την ιστορική σημασία της εξέγερσης.

Τα διδάγματα της 5ης Ιουλίου - Μία άλλη ανάγνωση του Δημοψηφίσματος

Του Χάρη Λευθεριώτη, Φοιτητή Πολιτικής Επιστήμης και Ιστορίας στο Πάντειο Πανεπιστήμιο

5/7/2015-5/7/2016. Σαν να μην πέρασε ένας πολιτικά περιπετειώδης και ανατρεπτικός χρόνος από εκείνο το «ιστορικό», κατ’ άλλους «διχαστικό» δημοψήφισμα. Ιστορικό; Διχαστικό; Άκυρο; Ίσως να είναι και όλα μαζί. Το μόνο βέβαιο είναι πως η 5η Ιουλίου και τα όσα επακολούθησαν μπορούν να νοηθούν ως η αφετηρία μιας άλλης εποχής, την οποία διανύει η πατρίδα μας αυτήν την περίοδο.

Η απόληξη των επιπόλαιων διαπραγματεύσεων της πρώτης «αριστερής» κυβέρνησης (Γιάνης Βαρουφάκης-Plan X κτλ) ήταν η αιφνιδιαστική αποχώρηση της ελληνικής πλευράς το βράδυ της 27ης Ιουνίου του 2015, όταν η κυβέρνηση έλαβε υπο την μορφή τελεσιγράφου μια πρόταση, μεστή από υφεσιακά μέτρα, που εξασφάλιζε μόλις πέντε μήνες χρηματοδότησης για την ελληνική οικονομία. Η προκύρηξη του δημοψηφίσματος ήταν το τελευταίο «όπλο» του Αλέξη Τσίπρα, σε μια πολύμηνη συγκρουσιακή στάση με τους δανειστές που άγγιζε τα όρια της ρήξης. Η συνέχεια γνωστή: To ελληνικό τραπεζικό σύστημα καταρρέει και επιβάλλονται κεφαλαιακοί έλεγχοι (capital controls). Η ελληνική οικονομία, εκτός προγράμματος, απέχει λίγα βήματα απο την χρεοκοπία. Η ελληνική κοινωνία, πανικόβλητη, συγχυσμένη, διχασμένη και βαθιά πολωμένη καλείται να επιλέξει ανάμεσα στον αργό (ΝΑΙ) και τον ξαφνικό θάνατο (ΟΧΙ).

Αρκεί μόνον το σύνθημα "Παραιτηθείτε";

Του Χάρη Λευθεριώτη, Φοιτητή Πολιτικής Επιστήμης και Ιστορίας στο Πάντειο Πανεπιστήμιο

 

Τις τελευταίες μέρες, προκλήθηκε μεγάλη αναστάτωση στον δημόσιο διάλογο γύρω από το κίνημα "Παραιτηθείτε" και την πολιτική του ταυτότητα. Η κυβέρνηση έσπευσε βεβιασμένα να απαξιώσει αυτό το κίνημα διαμαρτυρίας, θεωρώντας το κομματικά υποκινούμενο και φανερώνοντας μάλιστα τις ολοκληρωτικές-αυταρχικές της τάσεις (βλέπε δηλώσεις Φίλη, Σκουρλέτη). Ο κύριος Φίλης,μάλιστα, δήλωσε πως η συγκέντρωση κινείται στα όρια της συνταγματικής νομιμότητας. Οι συγκεκριμένοι υπουργοί οφείλουν να γνωρίζουν πως το δικαίωμα του συνέρχεσθαι και του συνεταιρίζεσθαι αποτελεί θεμελιώδες, συνταγματικά προστατευόμενο δικαίωμα του κάθε Έλληνα πολίτη. Η εντολή που έλαβαν από το εκλογικό σώμα είναι χρονικά περιορισμένη και δεν τους δίδει το δικαίωμα να εγκαθιδρυθούν μονίμως στην εξουσία, ωσάν να ήταν αυταρχικό καθεστώς.

Υπάρχει εναλλακτική;

Του Χάρη Λευθεριώτη, Φοιτητή Πολιτικής Επιστήμης και Ιστορίας στο Πάντειο Πανεπιστήμιο

Σε μια από τις πιο ασταθείς περιόδους στην νεότερη πολιτική ιστορία της Ελλάδας, με κύριο χαρακτηριστικό γνώρισμα την πολιτική παράνοια, η κατα δήλωση αριστερή κυβέρνηση εξακολουθεί να αθετεί τις προεκλογικές της δεσμεύσεις και να εγκαταλείπει τις προγραμματικές της αρχές.

Η οβιδιακή μεταμόρφωση του πολιτικού υποκειμένου ΣΥΡΙΖΑ, ξεφεύγει των ορίων της παραδοσιακής Σοσιαλδημοκρατίας. Η <<Συριζαία Αριστερά>> εναγκαλίζεται με τις πιο σκληρές-αντικοινωνικές επιδιώξεις του νεοφιλελευθερισμού. Ώστε εύστοχα ο καθηγητής Γεώργιος Κοντογιώργης την αποκαλεί <<Νέα Δεξιά>>. Η σκληρά διαπραγματευόμενη κυβέρνηση αποδέχθηκε, σχεδόν αδιαμαρτύρητα, την άνευ όρων υπαγωγή της σύνολης κρατικής περιουσίας στο αιώνιο υπερ-ταμείο αποκρατικοποιήσεων. Με την ίδια άνεση αποδέχθηκε τον <<αυτόματο κόφτη>> δημοσίων δαπανών, ο οποίος θα τίθεται σε εφαρμογή, χωρίς να απαιτείται προηγουμένως η έγκριση του κοινοβουλίου...

Μεταβατική κυβέρνηση τώρα!!

Του Χάρη Λευθεριώτη, Φοιτητή Πολιτικής Επιστήμης και Ιστορίας στο Πάντειο Πανεπιστήμιο

Πολλές εβδομάδες των Παθών έπονται για την ελληνική κοινωνία, καθώς η παρούσα κυβέρνηση μερίμνησε για ακόμα μια φορά να πορευθεί χωρίς σχέδιο. Το μείζον ελάττωμα της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ ήταν η απουσία ενός ολοκληρωμένου στρατηγικού σχεδιασμού, βάσει του οποίου θα εφαρμόζονταν το κυβερνητικό πρόγραμμα. Βέβαια, ούτε πρόγραμμα σαφές υπήρχε, ούτε και σχέδιο.

Φταίνε για όλα οι κακοί Ευρωπαίοι;

Του Χάρη Λευθεριώτη, Φοιτητή Πολιτικής Επιστήμης και Ιστορίας στο Πάντειο Πανεπιστήμιο

Μέσα Απριλίου και οι διαπραγματεύσεις για την ολοκλήρωση της πρώτης φάσης εφαρμογής του τρίτου μνημονίου βρίσκονται για άλλη μια φορά στο απόλυτο αδιέξοδο. Η επικρατούσα ρητορική θέλει τις «καλοπροαίρετες ελληνικές κυβερνήσεις» να υποκύπτουν έναντι των «κακών δανειστών», μια ρητορική που επισκίασε την πολιτική ζωή της χώρας και δηλητηρίασε με φανατισμό την ελληνική κοινωνία. Απο αυτήν την λανθασμένη οπτική των πραγμάτων, δεν έμεινε ανεπηρέαστος και ο υπογράφων το παρόν άρθρο.

Οδεύοντας σε σύγκρουση δύο κόσμων;

Του Χάρη Λευθεριώτη, Φοιτητή Πολιτικής Επιστήμης και Ιστορίας στο Πάντειο Πανεπιστήμιο

Αναμφίβολα διανύουμε μια απο τις πιο ανατρεπτικές περιόδους στην σύχρονη ελληνική, ευρωπαική και διεθνή ιστορία. Βρισκόμαστε στο μέσο της δεύτερης δεκαετίας του 21ου αίωνα και τα γεγονότα μιλούν απο μόνα τους. Το 2008, μια παγκόσμια χρηματοπιστωτική κρίση έμελλε να συνταράξει τα θεμέλια του ευημερούντος δυτικού κόσμου. Aκολούθησαν ένοπλες συρράξεις, ατυχείς εμπλοκές της Δύσης στην πύρινη εστία της Μέσης Ανατολής, που εκκόλαψαν το αυγό του φιδιού της ισλαμικής τρομοκρατίας. Εύλογα και εύστοχα θα επεσήμανε κάποιος ότι έχουμε βιώσει και κατα το παρελθόν εκδηλώσεις αυτού του φαινομένου. Ποιός θα ξεχάσει την 11η Σεπτεμβρίου, τον Οσάμα Μπιν Λάντεν και τα όσα ακολούθησαν; Αυτή την φορά, όμως, τα πράγματα περιπλέκονται ακόμα περισσσότερο. Τα γεγονότα εκτυλίσσονται με πρωτοφανή ταχύτητα και οι διαστάσεις του φαινομένου είναι τόσο ανεξέλεγκτες, ώστε η διεθνή κοινότητα να αντιδρά αμήχανα και σπασμωδικά. Επαπειλείται μια γευνικευμένη σύρραξη και το ζητημα χρήζει λεπτού χειρισμού.

Τα επινίκια τελείωσαν, Ώρα για δουλειά και σχέδιο

Του Χάρη Λευθεριώτη,

Οι κάλπες μίλησαν και ο ελληνικός λαός ανανέωσε την εμπιστοσύνη του στον Α.Τσίπρα, δίδοντας του καθαρή εντολή τετραετίας και επισφραγίζοντας την πολιτική του κυριαρχία με ποσοστό 35,46%. Παράλληλα ένα μικρό τμήμα του εκλογικού σώματος (3,69%) επανεξέλεξε τους ΑΝΕΛ, το κόμμα του <<συγκυβερνήτη>> Π. Καμμένου, το οποίο θα συνεργαστεί εκ νέου με τον ΣΥΡΙΖΑ, ως κυβερνητικός εταίρος.

Είναι λύση οι εκλογές;

Του Χάρη Λευθεριώτη, φοιτητή Πολιτικής Επιστήμης και Ιστορίας στο Πάντειο Πανεπιστήμιο

Το νέο μνημόνιο, οι ρωγμές εντός του ΣΥΡΙΖΑ, η <<εκλογολογία>> και οι δυσκολίες της ελληνικής οικονομίας.

Το τελευταίο διάστημα, τα σενάρια εκλογών <<φουντώνουν>> εξαιτίας της αδυναμίας της κυβέρνησης να διατηρήσει ενωμένη και συμπαγή την Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ. Τα προαπαιτούμενα μέτρα για την νέα δανειακή σύμβαση επικυρώνονται στο κοινοβούλιο και γίνονται νόμος του Κράτους με την στήριξη της αντιπολίτευσης. Στις πρώτες κρίσιμες ψηφοφορίες, πάνω απο 35 κυβερνητικοί βουλευτές διαφοροποιήθηκαν και αρνήθηκαν να δώσουν την στήριξη τους στον πρωθυπουργό. Κατά το Σύνταγμα, μπορεί αυτή η στάση να μην συνεπάγεται απώλεια δεδηλωμένης. Εγείρει, όμως, ζητήματα πολιτικής ηθικής. Πόσο πολιτικά ορθό είναι, μια, καθοριστικής σημασίας για την οικονομική και κοινωνική ζωή του τόπου, δανειακή συμφωνία να επικυρώνεται και να στηρίζεται απο βουλευτές της αντιπολίτευσης; Οι κυβερνητικοί βουλευτές, εφόσον παρέχουν την εμπιστοσύνη τους στην κυβέρνηση, οφείλουν να αναλαμβάνουν τις ευθύνες τους και να στηρίζουν το κυβερνητικό έργο.

Δεν έχει το αλάθητο του Πάπα ο Τσίπρας,κύριοι

Του Χάρη Λευθεριώτη,

Είναι τουλάχιστον ντροπιαστικό για όλους τους δημοσιογράφους και ιδιαίτερα τους νέουυς σε ηλικία,να χαιδεύουν τα αυτιά των κυβερνώντων,παραποιώντας τα πραγματικά γεγονότα,πετώντας λάσπη στον ανεμιστήρα και εθελοτυφλώντας μπροστά στην σκληρή πραγματικότητα.

Το δημοσιογραφικό πληντύριο της κυβέρνησης Τσίπρα με ξεπερνά.Λέγονται,γράφονται και ακούγονται <<απόψεις>> που προσκρούουν στην ίδια την κοινή λογική.

Η απάντηση στους δανειστές είναι η εθνική ενότητα

Του Χάρη Λευθεριώτη, φοιτητή Πολιτικής Επιστήμης και Ιστορίας στο Πάντειο Πανεπιστήμιο,

Η ώρα των ευθυνών για τις πολιτικές δυνάμεις

Την ώρα που το μέλλον της χώρας διακυβεύεται και οι εταίροι σκληραίνουν περισσότερο την στάση τους, οι πολιτικές δυνάμεις καλούνται να στείλουν ένα μήνυμα ενότητας στο εξωτερικό. Μακριά από τις κομματικές ιδεοληψίες και τα μικροπολιτικά συμφέροντα οφείλουν να βρουν έναν κοινό τόπο,που δεν είναι άλλος παρά η επιβίωση της ελληνικής κοινωνίας.

Η πρόταση των δανειστών αποκαλύπτει την παντελώς αδιάλλακτη στάση τους στο ζήτημα της λιτότητας. Συνεχίζουν να απαιτούν την λήψη παράλογων μέτρων, τα οποία  εάν εφαρμοστούν θα εξοντώσουν ετι περαιτέρω τον κοινωνικό ιστό της χώρας.

Επιδιώκουν την μονιμοποίηση της ύφεσης;

Σε αυτήν την παράλογη εμμονή των δανειστών πρέπει να μπει ένα φρένο. Μόνο με ενωμένες τις πολιτικές δυνάμεις θα εισακουστεί το αίτημα για τον τερματισμό της λιτότητας. Κυβέρνηση και αντιπολίτευση μπορούν να συμφωνήσουν σε τρεις στρατηγικές πολιτικής:

1)Αποτελεσματική αντιμετώπιση της διαφθοράς και της φοροδιαφυγής.

2)Διάλυση του πελατειακού κράτους και ολική μεταρρύθμιση στον δημόσιο τομέα.

3)Συγκρότηση εθνικής διαπραγματευτικής ομάδας.

Για όλα τα παραπάνω, χρειάζονται αρκετές υποχωρήσεις και από τις δύο πλευρές και πρωτίστως <<διαζύγιο>> με το παρελθόν. Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορεί να εμμένει στην λογική της συνέχισης του πελατειακού κράτους ,καθώς έχει αποδειχθεί το πλέον ζημιογόνο και κοινωνικά άδικο. Η ΝΔ πρέπει να στραφεί ολικά στον κοινωνικό φιλευλευθερισμό, αγνοώντας τις υπερσυντηρητικές φωνές που ακόμα και σήμερα υποστηρίζουν την εφαρμογή μέτρων λιτότητας.

Παρα ταύτα,το πρωταρχικό ζητούμενο είναι να σπάσει ο διχασμός στο πολιτικό σκηνικό της χώρας και να επικρατήσει η λογική.Διότι,οι δανειστές εκμεταλλεύονται το κλίμα διχόνοιας εντός της χώρας, διατυπώνοντας παράλογες απαιτήσεις και εκτοξεύοντας απειλές. Αντίθετα σε ένα κλίμα πολιτικής ενότητας,η Ελλάδα αποκτά διαπραγματευτική ισχύ και η (άντι-)πρόταση της μπορεί να διαμορφωθεί καλύτερα έτσι ωστε να εξισορροπεί αδικίες και να εισακουστεί και από την άλλη πλευρά. Άλλωστε όταν οι εταίροι θα έχουν να αντιμετωπίσουν μια εθνική διαπραγματευτική ομάδα, τότε θα πρέπει να συνετιστούν και να ΣΕΒΑΣΤΟΥΝ επιτέλους την ελληνική κοινωνία (κάτι που είναι αυτονόητο)

Ενωθείτε..όσο είναι νωρίς.