Εθνική επιβίωση, Πολιτική και Ανεξαρτησία

Του Δημήτρη Βερδελή,

Πριν από λίγες εβδομάδες ήταν η επέτειος της Αμερικάνικης ανεξαρτησίας στην διακήρυξη της οποίας σε λίγες γραμμές εκτίθενται οι λόγοι χάριν των οποίων ο Αμερικανικός λαός θέλησε δια της ισχύος του να πετύχει την αποσύνδεσή του από το Αγγλικό Στέμμα προέβη σε πολλές αυθαιρεσίες μια από τις οποίες ήταν και η αύξηση του φόρου στο τσάι η οποία ήταν η αφορμή για το «ξέσπασμα» της επανάστασης, αυτή υπήρξε μια από τις πρώτες εφαρμογές «οικοδόμησης» έθνους στην παγκόσμια ιστορία.

Με την Αμερικάνικη διακήρυξη της ανεξαρτησίας ομοιάζουν και οι δικές μας διακηρύξεις ανεξαρτησίας στις οποίες χαρακτηριστικά αναφέρεται πως «το ελληνικό έθνος ενώπιον Θεού και ανθρώπων διακηρύσσει την πολιτικήν αυτού ύπαρξιν και ανεξαρτησίαν».

Ο πατριωτισμός ως πολιτικός ρεαλισμός

Ο πατριωτισμός, είπε ο Σάμιουελ Τζόνσον, είναι το καταφύγιο των απατεώνων έχοντας προφανώς στο πίσω μέρος του μυαλού του διαφόρους πολιτικούς καπηλευτές του αγνού αυτού αισθήματος που είναι θεμελιωμένο σε όλους τους εχέφρονες ανθρώπους.  

               

Είναι πράγματι αληθές ότι όσοι επιθυμούν να δικαιολογήσουν τις εσφαλμένες πολιτικές τους αποφάσεις επικαλούνται τον πατριωτισμό και την αγάπη τους για το έθνος. Και όμως δεν έκαναν τον κόπο να σκεφτούν πατριωτικές και ρεαλιστικές λύσεις, λύσεις που δεν θα διασπούν τους συνεκτικούς δεσμούς της κοινωνίας, λύσεις παρμένες από την κοινοτική μας παράδοσή, λύσεις που να απελευθερώνουν το επιχειρηματικό δαιμόνιο του Έλληνα. 

Res Publica : Θέσεις, ιδέες, δράσεις, προτάσεις

To Res Publica είναι ένας όμιλος σκέψης, ο οποίος συγκροτήθηκε από μία παρέα φοιτητών με κοινούς προβληματισμούς, κοινές αγωνίες και αναζητήσεις που αφορούν στο πεδίο της πολιτικής και επεκτείνονται στο πεδίο της ιστορικής έρευνας και της φιλοσοφίας. Πρόθεσή μας είναι διάδοση του ομίλου σε νέους -κατά κύριο λόγο- ανθρώπους, ώστε να  ξεκινήσει ένας συμμετοχικός διάλογος με αφορμή την αρθρογραφία, τις συνεντεύξεις, τις δράσεις και τις εκδηλώσεις που ο όμιλός μας προτίθεται να πραγματοποιήσει. Στόχος του ομίλου είναι --κατά πρώτο λόγο- η συμμετοχικότητα, ο διάλογος, η έρευνα, η πολιτική ζύμωση και στη συνέχεια η πολιτική παρέμβαση σε διάφορα θέματα που αφορούν την συλλογικότητά μας.  Στον όμιλό μας συνυπάρχουν διάφορες πολιτικές τάσεις και απόψεις καθώς και ιδεολογικές διαφοροποιήσεις. Όμως, συνυπάρχουν ακόμα περισσότερες συγκλίσεις και κοινές παραδοχές.  

    Μέσα λοιπόν στα πλαίσια των κοινών παραδοχών θεωρούμε ότι το παρόν πολιτικό σύστημα -το οποίο εδώ και δεκαετίες επιδίδεται συστηματικά στη λεηλασία της κοινωνίας, στη φαυλότητα, τη διαφορά και τον αμοραλισμό- είναι χρεοκοπημένο. Ο τρόπος λειτουργίας όλων των κομμάτων έχει φέρει την κοινωνία σε πολιτική αδυναμία, αφού οι όποιες διαφορές τους εντοπίζονται στο επίπεδο της ρητορείας και της διαχείρισης. Το κάθε κόμμα που αναλαμβάνει την εξουσία αντιμετωπίζει -ακόμα και μέσα στη σημερινή οικονομική καταστροφή- το κράτος ως λάφυρο, ικανοποιώντας  επιμέρους συμφέροντα διαφόρων ομάδων και συντεχνιών με τις οποίες νέμεται το κράτος και παρακάμπτοντας με αυτόν τον τρόπο τα συμφέροντα και τις ανάγκες της κοινωνίας ως ολότητας. Αντιλαμβανόμαστε λοιπόν ότι το παρόν θεσμικό σύστημα δεν είναι ισχυρός ανοσοποιητικός παράγοντας των στρεβλώσεων αυτών και συνειδητοποιούμε την ανάγκη αλλαγής του με κατεύθυνση τα τρία άλφα : την αξιοκρατία, την αξιολόγηση και την αριστεία.  Η αριστεία ως αξία και κίνητρο του πολίτη για προσωπική και κοινωνική ανέλιξη και προσφορά, η αξιολόγηση ως θεσμός διάκρισης ποιοτήτων σε κάθε τομέα του δημοσίου βίου και η αξιοκρατία ως αποτέλεσμα των δύο προηγουμένων θεσμών που θα επιφέρει κοινωνική δικαιοσύνη και λειτουργικότητα. Παρατηρούμε επίσης ότι οι όποιες διαχειριστικές  βελτιώσεις επιχειρούνται δεν είναι δυνατό να επιφέρουν ουσιαστικό αποτέλεσμα και υποστηρίζουμε ότι μόνο ριζικές τομές που αφορούν στους τρεις πυλώνες που οικοδομούν τη διαπλοκή και τη διαφορά -δηλαδή :στο πολιτικό σύστημα, στη δημόσια διοίκηση και στη νομοθεσία- μπορούν να βγάλουν τη χώρα από την διαιώνιση της παρακμής. Γι’ αυτό το λόγο πιστεύουμε ότι είναι απαραίτητη όχι απλά μία συνταγματική αναθεώρηση, αλλά ένα καινούριο σύνταγμα, που θα προκύψει ει δυνατόν όχι από το παρόν κομματικό σύστημα αλλά από μία συντακτική εθνοσυνέλευση.

    Επιπλέον μας ενώνουν ως όμιλο η πίστη στην εθνική ακεραιότητα και ανεξαρτησία, η αγάπη για τον ελληνικό πολιτισμό και την ελληνική διαχρονική συνέχεια και ιδιαιτερότητα καθώς και ο προβληματισμός για την απουσία γηγενούς πολιτικού οράματος μέσα στο πλαίσιο του άναρχου, άκριτου και επιβαλλόμενου εν πολλοίς εκδυτικισμού στον οποίον περιήλθαμε σχεδόν από την ίδρυση αυτού του κράτους. Γι’ αυτό έχουμε ως προτεραιότητα τη μελέτη για την ανάδειξη αυτής της ετερότητας ώστε να διαμορφωθεί εκείνο το –γηγενές και όχι μεταπρατικό- πολιτικό και θεσμικό πλαίσιο που θα ενσωματώνεται στις ανάγκες αυτής της κοινωνίας και θα ενσαρκώνει γόνιμα τις όποιες χρήσιμες δυτικές επιρροές. Η ανάδειξη αυτή θέλουμε να λαμβάνει υπ’ όψιν της τον ελληνισμό ως διαχρονία και όχι τον ελληνισμό ως προϊόν «μετακένωσης» που θα αντλεί την ταυτότητά του αποκλειστικά από …την εποχή του Περικλή . Πιστεύουμε τέλος ότι η θέση της Ελλάδος είναι μέσα στην Ευρώπη, καθώς θεωρούμε ότι ο ελληνισμός πρέπει να βρίσκεται μέσα στις προκλήσεις της ιστορίας, μέσα στο ιστορικό γίγνεσθαι. Όμως ευρωπαϊσμός δεν σημαίνει φεντεραλισμός. Θέλουμε την ανάδειξη των τοπικών πολιτικών και των τοπικών πολιτιστικών  παραδόσεων, γι’ αυτό και αντιστεκόμαστε στην υποβάθμιση και την διάλυση των εθνών κρατών καθώς και στον συγκεντρωτισμό των Βρυξελών που όλο γίνεται και πιο έντονος. Καταλήγουμε λοιπόν στο συμπέρασμα ότι ή η Ευρώπη θα αλλάξει ως προς την κατεύθυνση που περιγράψαμε ή θα διαλυθεί ως ένωση, καθώς ο ολοένα και κλιμακούμενος συγκεντρωτισμός και ισοπεδωτισμός δημιουργεί αποσχιστικές τάσεις και οι λαοί της θα αναζητήσουν άλλους δρόμους.

Για μια νέα Ελληνική δεξιά

Του Δημήτρη Βερδελή, ιδρυτή της Res Publica

Αυτό που στις μέρες μας ονομάζουμε μοντερνισμό ουσιαστικά ξεκίνησε με την Γαλλική επανάσταση (1789) και από τότε διαμορφώνεται συνεχώς ενώ φαίνεται ότι από τα τέλη 20^ου αιώνα άρχισε να διαμορφώνεται πλέον αυτό που ονομάζουμε μεταμοντερνισμό. Οι ιδεολογίες που αναπτύχθηκαν κατά τον μοντερνισμό και είχαν ως βάση τους τον ιστορικό υλισμό, υπήρξαν τρεις: Φιλελευθερισμός, Μαρξισμός, Φασισμός. Ο λεγόμενος μεταμοντερνισμός ξεκίνησε με την νίκη του φιλελευθερισμού επί των άλλων δύο εκφάνσεων της ιστορικό-υλιστικής κοσμοθεωρίας, ο φιλελευθερισμός έχει ως ανθρωπολογική κατάληξη αυτό που ονομάζουμε μεταμοντέρνο μηδενισμό, ο οποίος έχει οδηγήσει το υποκείμενο σε ανθρωπολογική κατάρρευση, την οποία για να την αποφύγουμε θα πρέπει να επιλέξουμε έναν νέο ανθρωπολογικό τύπο ο οποίος να κινείται πέραν του δίπολου κολεκτιβισμού-ατομοκεντρισμού και είναι γνωστός στην Ελληνική παράδοση ως Πρόσωπο.

Περί Νεοθωμανισμού ο λόγος

«ΤΑ ΤΖΑΜΙΑ ΟΙ ΣΤΡΑΤΩΝΕΣ ΜΑΣ, ΟΙ ΤΡΟΥΛΛΟΙ ΤΑ ΚΡΑΝΗ ΜΑΣ,ΟΙ ΜΙΝΑΡΕΔΕΣ ΟΙ ΞΙΦΟΛΟΓΧΕΣ ΜΑΣ ΚΑΙ ΟΙ ΠΙΣΤΟΙ ΟΙ ΣΤΡΑΤΙΩΤΕΣ ΜΑΣ»

Το παραπάνω ποίημα είχε απαγγείλει ο Ερντογάν ως δήμαρχος. Από τότε που ανέλαβε ο Ερντογάν στην Τουρκία, έχει συντελεστεί μία τεράστια αλλαγή. Η αλλαγή αυτή αφορά κυρίως την εξωτερική πολιτική που εκτός της ρήσεως Νταβούτογλου περί μηδενικών προβλημάτων με τους γείτονες ο Ερντογάν δημιουργεί συνέχεια προβλήματα. Οι δηλώσεις Ερντογάν περί Τούρκικης Καβάλας, αν λάβουμε υπόψιν και τις δηλώσεις Νταβούτογλου για την Ευρώπη, ότι κάθε Μουσουλμάνος της Ευρώπης θεωρείται Τούρκος πολίτης. Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Επί Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, υπήρχαν πολλά έθνη τα οποία ένωνε το Μουσουλμανικό δόγμα και τα οποία ζούσαν υπό το καθεστώς του Σουλτάνου. Όταν ήρθε ο Κεμάλ στην εξουσία πήγε σε αυτά τα έθνη να επιβάλλει μία εθνική ταυτότητα ”από πάνω προς τα κάτω”.Συγχρόνως με αυτό, προκειμένου να καταλύσει την εξουσία του Σουλτάνου και να δυτικοποιήσει το κράτος, κατάργησε τη Σαρία ως νόμο του Κράτους και έφτιαξε κοσμικό κράτος. Τοποθέτησε άλλον στην θέση του Σεϊχουλισλάμη. Ορισμένοι μουσουλμάνοι ήταν ενάντια σε αυτή την μεταρρύθμιση και αυτοεξορίστηκαν στη Θράκη. Με το που ανήλθε ο Ερντογάν στην εξουσία θέλησε να τους χρησιμοποιήσει προκειμένου να πάρει τη Θράκη χωρίς ιδιαίτερες απώλειες και χωρίς να δώσει εξουσίες στους Κεμαλιστές του στρατού.

Βυζάντιο και Ρωμανία [PDF]

Το Ινστιτούτο Συντηρητικής Πολιτικής δημοσιεύει το μελέτημα των Μιχάλη Ρέττου και Δημήτρη Βερδελή με θέμα:

΄Βυζάντιο΄ και Ρωμανία
Χριστιανισμός και Ελληνισμός στην Αυτοκρατορία της Νέας Ρώμης-Κωνσταντινουπόλεως
Η περίοδος του μεσαιωνικού ελληνισμού, η λεγόμενη βυζαντινή, έχει απασχολήσει πολλούς σύγχρονους μελετητές (στη χώρα μας αλλά και παγκοσμίως) και έχει προκαλέσει πλήθος συζητήσεων και αμφιλεγόμενων ιστορικών προσεγγίσεων. Σκοπός του παρόντος μελετήματος είναι η απηλλαγμένη από σκοπιμότητες αποτύπωση ορισμένων ιστορικών γεγονότων και καταστάσεων και κυρίως της πολιτισμικής πραγματικότητας της περιόδου αυτής. Η μελέτη μας εστιάζει σε συγκεκριμένα γεγονότα που αφορούν στην επικράτηση του χριστιανισμού στη ρωμαϊκή αυτοκρατορία, στην πολιτική αντιμετώπιση των εθνικών, στην παιδεία και στον πολιτισμό στο Βυζάντιο καθώς και στη σχέση του με τον (αρχαίο και σύγχρονο) ελληνισμό. Ουσιαστικό ζητούμενο είναι η γνωριμία με κάποιες βασικές πτυχές του βυζαντινού κόσμου και πολιτισμού και η -κατά το δυνατόν- ορθότερη επιστημονικά προσέγγιση των επίμαχων ιστορικών γεγονότων, σε συνδυασμό με την ρεαλιστική ανάδειξη της συλλογικής βυζαντινής ταυτότητας.
Το μελέτημα είναι διαθέσιμο σε μορφή PDF: