Χωριάτες, πολύτεκνοι και φασίστες: οι ρουστίκ εχθροί της Βαβυλώνας

Του Μάριου Νοβακόπουλου, Φοιτητή στο τμήμα Διεθνών, Ευρωπαϊκών και Περιφερειακών σπουδών στο Πάντειο Πανεπιστήμιο

Πόλη και χωριό: βίοι παράλληλοι και ανταγωνιστικοί

Ο ανταγωνισμός κέντρου και περιφερείας, της πόλης και του χωριού είναι αρχαίος, κρατώντας από την εποχή που δημιουργήθηκαν τα πρώτα αστικά κέντρα στη Μεσοποταμία και τον Ινδό ποταμό. Οι κάτοικοι της υπαίθρου έχουν ζωές πιο απλές και ήσυχες, οι δραστηριότητες τους διαμορφώνονται από τις εποχές και τον καιρό, βρίσκονται πιο κοντά στο φυσικό περιβάλλον το οποίο εκμεταλλεύονται αλλά και φοβούνται, έχουν μικρότερη επαφή με τον έξω κόσμο και χαρακτηρίζονται από ισχυρούς δεσμούς με την κοινότητα τους. Προσκολλούνται στις παραδόσεις και τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά που κάνουν τον τόπο τους μοναδικό. Οι άνθρωποι της πόλης από την άλλη ζουν ως άγνωστοι μεταξύ αγνώστων, κάτι που δίνει μεγάλη ατομική ελευθερία αλλά και χαμηλότερη και διασπασμένη κοινωνικοποίηση. Μετακινούνται περισσότερο, έχουν πολλές και διαφορετικές δραστηριότητες να κάνουν και ποικίλα επαγγέλματα και μεθόδους ψυχαγωγίας να επιλέξουν. Οι πόλεις είναι τα κέντρα πολιτικών αποφάσεων, πολιτιστικής και καλλιτεχνικής καινοτομίας, φιλοσοφικών και θρησκευτικών ζυμώσεων, ταξικών αγώνων. Κυκλοφορούν πολλές διαφορετικές ιδέες και συνυπάρχουν υποκουλτούρες και κοινωνικές ομάδες άσχετες μεταξύ τους. Είναι ευκολότερη η γνωριμία ξένων ή αγνώστων, αφού οι πόλεις είναι κόμβοι μεταφορών, εμπορίου, σπουδών και τουρισμού. Ενώ ο χωρικός έχει άμεση σχέση με τη φύση και συνεπώς είναι εξοικειωμένος με την παρουσία της, τους κινδύνους και τις ομορφιές της, ο αστός ζει σε έναν χώρο τεχνητό, εξημερωμένο και απόλυτα προσαρμοσμένο στις ανθρώπινες ανάγκες.

Διανεμισμός: Μια εναλλακτική λύση για την κρίση

Άρθρο του Γιώργου Πισσαλίδη,

«Στον καπιταλισμό, ο άνθρωπος εκμεταλλεύεται τον άνθρωπο. Στον κομμουνισμό, συμβαίνει ακριβώς το αντίστροφο». Γκίλμπερτ Τσέστερτον

Ζούμε σήμερα μια οικονομική κρίση στην οποία υπαίτιος είναι η απληστία των τραπεζών και της Γουώλ Στρητ. Από την άλλη, η Αριστερά, που είχε πέσει σε ανυποληψία μετά την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης, επιστρέφει δριμύτερη με τις εξεγέρσεις των «αγανακτισμένων» του εξωτερικού, που στην περίπτωση των «Ανώνυμων» φλερτάρουν με τον αναρχισμό. Όμως υπάρχουν κάποιοι που απορρίπτουν τόσο τον καπιταλισμό των μεγάλων επιχειρήσεων, όσο και το μεγάλο κράτος του σοσιαλισμού ή τα κρατικά μονοπώλια του κομμουνισμού. Είναι οι οπαδοί του διανεμισμού (distributism), που κηρύττουν την επιστροφή στην τοπική οικονομία και την αποκέντρωση, ενώ έχουν ως μοντέλο ανάπτυξης τις μικρομεσαίες οικογενειακές επιχειρήσεις ή τις συνεταιριστικές τύπου «Μοντραγκόν».

Ζήσιμος Λορεντζάτος (το 1968): "Όσο ζούμε με δανεικά, δεν είναι δυνατό να αλλάξομε νοοτροπία"

Απόσπασμα από την Collactanea (1968) του Ζήσιμου Λορεντζάτου,

Εκείνο που θα έπρεπε να μας απασχολεί όλους και που δεν απασχολεί κανέναν (κανέναν από τους διανοούμενους), είναι πως ζούμε με δανεικά στην κυριολεξία, πως δεν κερδίζουμε τη ζωή μας. Μας ζουν. Αν δεν το καταλάβομε αυτό, δεν κάνομε τίποτα, Από εκεί πρέπει να αρχίσει οποιαδήποτε κίνηση για ενδεχόμενη γενικότερη αλλαγή στην Ελλάδα.

Όσο ζούμε με δανεικά, όσο χρωστάμε στους άλλους τη ζωή μας, δεν είναι δυνατό να αλλάξομε νοοτροπία. Κανένας άνθρωπος που ζει με δανεικά δεν είναι της προκοπής. Το ίδιο κανένας λαός ή κράτος. Προπαντός με αιώνια δανεικά σαν εμάς¨ (γιατί κάποτε μπορεί να παρουσιαστεί μεγάλη ανάγκη, αν και μια μοναχά φορά μπορεί να σημάνει κακή αρχή). 

Πὀθεν το «Πόθεν έσχες»; του Σαράντου Καργάκου

Άρθρο του Σαράντου Καργάκου στην εφημ. Κόντρα, 4/6/16

Εἶναι πολὺ γελασμένος ὅποιος νομίζει ὅτι τὸ περιβόητο «Πόθεν ἔσχες» εἶναι εὕρημα τῶν δικῶν μας καιρῶν, λόγω τοῦ σκανδαλώδους βίου καὶ πλουτισμοῦ κάποιων πολιτικῶν. Πολύ πρὸ ἡμῶν εἶχε καθιερώσει τοῦτο τὸ σύστημα ἐλέγχου ὁ φαραὼ Ἄμασις (569-529 π.Χ.), προκειμένου νὰ ἐπιβάλει ἀμάσεια στοὺς ἀνόμως πλουτίζοντες ὑπηκόους του. Σύμφωνα μὲ τὸν Ἡρόδοτο (2,177) ὁ ἐν λόγῳ Ἄμασις εἶχε καθιερώσει νόμο, βάσει τοῦ ὁποίου κάθε Αἰγύπτιος ἦταν ὑποχρεωμέ­νος νὰ δείξει καὶ νὰ ἀποδείξει ἐνώπιον τοῦ Νομάρχη (καὶ τέτοιους ἡ Αἴγυπτος εἶχε πολλούς) τὸ «πόθεν» (=ἀπὸ ποῦ) πορίζεται τὰ πρὸς τὸ ζῆν. Σὲ περίπτωση ποὺ κάποιος δὲν μποροῦσε νὰ ἀποδείξει ὅτι τὰ «κεκτημένα» εἶχαν ἀποκτηθεῖ μὲ δίκαιο τρόπο, τοῦ ἐπιβαλλόταν ἡ ποινὴ τοῦ θανάτου. Κατὰ τὸν αὐτὸν Ἡρόδοτο, ὁ Σόλων ποὺ «πολλῶν ἀνθρώπων ἴδεν ἄστεα καὶ νόον ἔγνω», παρέλαβε τοῦτο τὸν νὸμο ἀπὸ τοὺς Αἰγυπτίους καὶ, ὡς νομοθέτης τῶν Ἀθηνῶν, θέσπισε τὸν ἴδιο νόμο γιὰ τοὺς συμπολίτες του, οἱ ὁποῖοι τὸν διατηροῦν συνεχῶς καὶ τὸν θεωροῦν ἄμεμπτον («Τῷ ἐκεῖνοι αἰεὶ χρέωνται, ἐόντι ἀμώμῳ νόμῳ»). Ὁ πολύτιμος Ἀθήναιος μᾶς πληροφορεῖ ὅτι ἀνάλογος νόμος ἴσχυε καὶ στὴν Κόρινθο: Ὅποιος ζοῦσε πολυτελῶς, χωρὶς νὰ ἔχει προσόδους, παραδινόταν στὸν δήμιο. Τὸ ἴδιο γινόταν γιὰ ὅποιον ἀσκοῦσε τὸ ἐπιτήδευμα τοῦ λωποδύτη ἤ τοῦ τυμβωρύχου στὴ διάρκεια τῆς νύκτας («λωποδυτεῖν τὰς νύκτας ἤ τυμβωρυχεῖν»). Ἐπίσης στὸν δήμιο παραδινόταν ὅποιος διέδιδε συκοφαντίες ἤ ψεύδη στὴν ἀγορὰ («ἤ συκοφαντεῖν κατ’ ἀγορὰν ἤ μαρτυρεῖν ψευδῆ»). Σκεφθεῖτε νὰ ἴσχυε τέτοιος νόμος «παρ’ ἡμῖν». Δὲν θὰ ἔμενε στὸν τόπο μας ψυχή!

Αποτελέσματα πρώτης ψηφοφρίας του ResPublicaGr και η ανάλυσή τους

Σας ευχαριστούμε όλους για την συμμετοχή σας, θα ακολουθήσουν κι άλλες e-ψηφοφορίες!

Με επιτυχία ολοκληρώθηκε η πρώτη ηλεκτρονική ψηφοφορία του respublicagr.blogspot.gr με το ερώτημα προς τους αναγνώστες "Ποιο σημερινό πρόβλημα της Ελλάδος, θεωρείτε ότι είναι το μεγαλύτερο;". Οι επιλογές ήταν 4 και συγκεκριμένα το δημογραφικό, το πολιτικό, το οικονομικό και το μεταναστευτικό(-προσφυγικό) πρόβλημα.

Η συμμετοχή ήταν αρκετά μεγάλη (40 άτομα), αν βεβαίως λάβουμε υπόψιν μας ότι το blog ακόμη αναπτύσεται. Ας επιχειρήσουμε όμως μια παρουσίαση και ανάλυση των αποτελεσμάτων της πρώτης μας e-ψηφοφορίας.

H δυναμική των κριτηρίων ποιότητας, του Χρήστου Γιανναρά

Επιφυλλίδα Χρήστου Γιανναρά στην εφημερίδα Καθημερινή, 8/5/2016

Υ​​πάρχει ρεαλιστική προοπτική να ξεπεραστεί η κρίση που μαστίζει τη χώρα μας – η κρίση που συνεχώς γιγαντώνεται σαν χιονοστιβάδα, πέντε τουλάχιστον χρόνια τώρα;

Tα αρνητικά προγνωστικά είναι ολοφάνερα για όποιον δεν αρνείται να τα δει:

Στη διαχείριση της κρίσης έχουν δοκιμαστεί όλα τα κόμματα του πολιτικού μας φάσματος – όλα, εκτός από τις περιπτώσεις ψυχοπαθολογικής ιδεοληψίας ή κατάφωρης γραφικότητας. Tα κόμματα που έχουν δοκιμαστεί, έχουν όλα εξευτελιστικά αποτύχει, ακόμα και αλλάζοντας αρχηγούς. Aποδείχτηκαν όλα απολύτως εξομοιωμένα στη νοοτροπία και στις πρακτικές. Oλα διαβρωμένα ώς το μεδούλι από την επάρατο εθνική μας νόσο: κάθε κυβέρνηση (χωρίς καμιά ποτέ εξαίρεση) να υποτάσσει τα πάντα στο κυνηγητό της επανεκλογής της.

Κάντο όπως η "Νάντια". Η "Νάντια" ως αριστερός συμβολισμός…

Του ομότιμου Καθηγητή Πολιτικής Επιστήμης Γιώργου Κοντογιώργη

Κάντο όπως η "Νάντια". Είναι Αριστερό. Είμαι βέβαιος ότι δεν έκαμε χρήση της (εσωτερικής ή κυβερνητικής) πληροφόρησης που είχε ως υπουργός για να διασώσει τα χρήματά της από τους Αριστερούς κυβερνήτες, ενημερώνοντας τη μητέρα της. Δεν διανοούμαι ότι θα το έπραττε αυτό, ως αριστερή, παρόλον ότι φυσικοί δικαιούχοι είναι τα παιδιά της.

Βλέπω την καταστροφή να έρχεται, αλλά...

Του Νίκου Παππά, Φοιτητή Πολ. Επιστήμης και Ιστορίας στο Πάντειο Πανεπιστήμιο

Βλέπω την καταστροφή να έρχεται, αλλά δεν μπορώ να κάνω κάτι. Βλέπω την καταστροφή να έρχεται, αλλά δεν θέλω να κάνω κάτι. Βλέπω την καταστροφή να έρχεται, και τον κόσμο να πανηγυρίζει.

Για ποιον λοιπόν να θέλω να κάνω κάτι; Γι’ αυτόν που πανηγυρίζει για το αβέβαιό του αύριο, που μπορεί να τον οδηγήσει ακόμη και στον θάνατο; Όχι, δεν έχουν την επίγνωση του κινδύνου, αν ήταν έτσι θα ήταν πνευματικώς σεβαστό και θαυμαστό (όπως οι μοναχοί στο Άγιο Όρος που φτιάχνουν γεμάτοι χαρά το σταυρό που θα στολίζει τον τάφο τους, καρτερώντας την πολυπόθητη συνάντησή τους με τον πλάστη). Εδώ όμως κοροϊδεύουν τον ίδιο τους τον εαυτό. Όχι, ούτε κατά διάνοια δεν ήταν καλύτερη επιλογή το ναι, όμως αυτό είναι μια άλλη κουβέντα.

Η σιωπηρή πραγματικότητα την εποχή του πολυθόρυβου διχασμού, και η ολιγαρχική παγίδα

 Του Νίκου Παππά, Φοιτητή Πολ. Επιστήμης και Ιστορίας στο Πάντειο Πανεπιστήμιο

Μια απέραντη μοναξιά με έχει κυριεύσει, κυρίως τις τελευταίες ημέρες, μετά την ανακοίνωση του δημοψηφίσματος από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ. Μια κοινωνία σε πλήρη πνευματική και οικονομική αποσύνθεση, καλείται να αποφασίσει με ποιον τρόπο θέλει να… πεθάνει.

Λύτρωση για κάποιους (οπαδοί του ΟΧΙ), προδοσία για κάποιους άλλους (οπαδοί του ΝΑΙ) το δημοψήφισμα αυτό, ενώ στην ουσία η ελπίδα και η λύση είναι ανύπαρκτη. Όμως οι μεν και οι δε έχουν κάτι κοινό που τους ενώνει, και θα τους κάνει για άλλη μια φορά από κοινού να παρασύρουν τη χώρα σε νέο διχασμό. Το μίσος για την αντίθετη άποψη. Φίλοι και συγγενείς τσακώνονται και δεν μιλιούνται, γιατί είναι γερμανοτσολιάδες ή κομμουνιστές, ευρωλιγούρηδες ή εθνικιστές, και η κατάληξη θα είναι να χωριστούμε σε στρατόπεδα μίσους για άλλη μια φορά, την στιγμή που θα έπρεπε να είμαστε όλοι ενωμένοι σαν μια γροθιά (ουτοπία θα πει κάποιος, ίσως).

Περί των συγκεντρώσεων της πλατείας

Οι συγκεντρώσεις που διοργανώνονται στο Σύνταγμα από ''ευρωπαϊστές'' και ''αντιευρωπαϊστές'' δεν χαίρουν την μαζικότητα την οποία -δεδομένων των συνθηκών και του κρίσιμου διακυβεύματος για την χώρα- θα μπορούσαν να διεκδικήσουν. Αυτό συμβαίνει επειδή και οι δύο εκδηλώσεις εκπροσωπούν μία όχι και τόσο μεγάλη μερίδα ανθρώπων με συγκεκριμένες ιδεολογικές αγκυλώσεις και προκαταλήψεις.

   Από τη μία το ''Μένουμε Ευρώπη'' είναι προσκολλημένο στον ''ευρωλιγουρισμό'' που διακατέχει ένα μεγάλο μέρος του πολιτικού φάσματος , αλλά ένα μικρό μέρος της κοινωνίας. Για εκείνους η Ε.Ε. και το ευρώ φαντάζουν ως ένας επίγειος παράδεισος, τον οποίον υπονομεύουν κάποιοι αριστεροί ιδεοληπτικοί δαίμονες. Για τους περισσότερους από τους συμμετέχοντες, η πολιτική που εφάρμοσαν οι ''θεσμοί'' σε συνεργασία με τις προηγούμενες κυβερνήσεις ήταν στη σωστή κατεύθυνση και παρ' ότι αυτοαποκαλούνται φιλελεύθεροι δεν βγάζουν άχνα για τους παρανοϊκούς φόρους που επιβάλλει η νέα γραφειοκρατική Σοβιετία των Βρυξελλών. Το μόνο που ζητούν στην ουσία είναι ένα νέο δάνειο που θα χρεώσει τις επόμενες γενεές και κάποιες επιφανειακές βελτιώσεις (λέγονται μεταρρυθμίσεις) τις οποίες υποστηρίζουν από τη στιγμή που τις επέβαλλαν ως όρους οι πεφωτισμένοι της Εσπερίας. Στην ουσία εκπροσωπούν την ιδεολογία της δουλικότητας, του επαρχιωτισμού, της μειονεξίας, του αποντροπιασμού για κάθε τι το εντόπιο. Είναι η ίδια ιδεολογία του Γαλλικού-Αγγλικού- Ρωσικού κόμματος που γέννησαν αυτό το κράτος. Είναι το παλιό το οποίο αναπλάθεται και συμμορφώνεται στο σχήμα της εκάστοτε εποχής κατά παραγγελία. Γι' αυτό αγκαλιάζουν ασμενώς το παλιό πολιτικό προσωπικό που έχει την ευθύνη για την κρίση και τη μέχρι τώρα διαχείριση και φωνάζουν συνθήματα όπως ''μνημόνιο, μνημόνιο'' ωσάν κλωνοποιημένα αδωνιδάκια. 

    Από την άλλη οι οπαδοί της ρήξης που συγκεντρώνονται στο Σύνταγμα είναι επίσης εγκλωβισμένοι στο παλιό. Αποτελούνται στην ουσία από κάποιες συνιστώσες του Σύριζα, της Ανταρσύα και λοιπών κομμουνιστικών δυνάμεων γι' αυτό υπολείπονται αριθμητικά σε σχέση με τους προηγούμενους. Εν τοις πράγμασι στρέφονται και αυτοί ίσως άθελά τους κατά της κυβέρνησης, αφού δεν είναι διατεθειμένοι να δεχθούν τους συμβιβασμούς που αυτή ήδη έχει κάνει προκειμένου να κρατήσει τη χώρα στο ευρώ. Τα συνθήματά τους και η ρητορεία τους έχουν μία καθαρά ταξική και κομμουνιστική χροιά. Η ντουντούκα υποδεικνύει και οι υπόλοιποι αναμηρυκάζουν τα παρωχημένα του τύπου '' να πληρώσουν οι καπιταλιστές'' , ''οι εργάτες δεν χρωστούν ούτε ένα ευρώ''΄κλπ. Και όλα αυτά σε μία κοινωνία με μικρές ταξικές διαφορές και με απειροελάχιστους -τηρουμένων των αναλογιών- εργάτες αλλά και κεφαλαιοκράτες. Λείπει εκείνος ο λόγος που θα διεκδικούσε μία ευρύτερη πατριωτική και κοινωνική συσπείρωση κατά της δουλικότητας και της υποτέλειας, που θα ξεφεύγει από έναν στείρο οικονομισμό. Λείπει ο στοιχειώδης ρεαλισμός και η κατανόηση της δύσκολης πραγματικότητας. Κυριαρχεί η εμμονή στην ιδεοληψία και η αδυναμία υπέρβασής της.

     Και στις δύο περιπτώσεις υπάρχει άγνοια σχετικά με τη σχέση Ελλάδας - Ευρώπης σε πολιτιστικό επίπεδο. Οι μεν του ''Μένουμε Ευρώπη'' θεωρούν απριόρι ελληνικό κάθε τι το ευρωπαϊκό, με αποκορύφωμα το κείμενο ενός πανεπιστημιακού από τη Θεσσαλονίκη που το υπογράφει ως ''ελληνόφωνος Ευρωπαίος''. Οι δε της ρήξης προσεγγίζουν το ζήτημα αμιγώς οικονομικοκεντρικά βάσει ταξικών και πολιτικών συσχετισμών δυνάμεως. Η τελευταία είναι μία πολύ δύσκολη συζήτηση με πολλά λεπτά θέματα η οποία όμως κάποτε πρέπει να τεθεί.   

Παραγωγική ανασυγκρότηση: «Από τα κάτω» και με όρους Λαϊκού Κινήματος

Ξέρουμε από τον Μαρξ πως κάθε χρηματικό ποσόν ΔΕΝ είναι Κεφάλαιο. Συνεπώς, ΔΕΝ είναι Κεφάλαιο κάθε περιουσιακό στοιχείο. Ένα σπίτι ΔΕΝ είναι Κεφάλαιο όταν είναι το εξοχικό της οικογένειας. Είναι όμως Κεφάλαιο όταν ενοικιάζεται ως παραθεριστική κατοικία.

Ξέρουμε ότι το Κεφάλαιο είναι αυτό που χαρακτηρίζει τον Καπιταλισμό. Ο Καπιταλισμός για να εκκινήσει χρειάστηκε τη λεγόμενη Πρωταρχική Συσσώρευση Κεφαλαίου, όπως και κάθε επιχείρηση χρειάζεται Κεφάλαιο για να ξεκινήσει. Η Πρωταρχική Συσσώρευση έλαβε χώρα στη Δυτική Ευρώπη “χάρη” στη λεηλασία της Ελληνικής Ανατολής, κυρίως από το 1204 μ.Χ. Αργότερα, προστέθηκαν και τα πλιάτσικα από τις Νέες Χώρες, αποικίες κλπ.

Λέμε πως το Κεφάλαιο χαρακτηρίζει τον Καπιταλισμό αλλά, συνήθως, ξεχνούμε μια «λεπτομέρεια»: Η Συσσώρευση του Κεφαλαίου χαρακτηρίζει τον Καπιταλισμό κι όχι απλώς το Κεφάλαιο γιατί, προφανώς, Κεφάλαια στην οικονομία υπήρχαν και πριν. Για διάφορους όμως λόγους δεν συσσωρεύονταν, εκεί, έτσι και τόσο ώστε να μπορούμε να κάνουμε λόγο για πρωταρχική, και στη συνέχεια για τακτική, Κεφαλαιοκρατική Συσσώρευση. Και για να είμαστε πιο ακριβείς, όσο το επιτρέπει το μικρό αυτό κείμενο, η Συσσώρευση Κεφαλαίου πέρα από ένα όριο, είναι αποκλειστικό του Καπιταλισμού φαινόμενο, ειδοποιός διαφορά και ιδιαίτερο χαρακτηριστικό του.  

Χώρες, λοιπόν σαν την Ελλάδα, οι οποίες, αφενός εκ του πολιτισμού τους, ΔΕΝ ευνοούσαν την συσσώρευση Κεφαλαίου και αφετέρου εκ της θέσης τους, υπήρξαν θύματα της λεηλασίας των Δυτικοευρωπαίων, μόνο εμμέσως μπορούν να θεωρηθούν «Καπιταλιστικές».  «Εμμέσως» εδώ εννοείται η μετοχή ως εκμεταλλευόμενη χώρα στο Σύστημα, στο”βαρυτικό πεδίο”, του Καπιταλισμού. Μετοχή, όπως ο εργάτης μετέχει του καπιταλισμού μέσω της επιχείρησης στην οποία δουλεύει. Όπως ο εργάτης δουλεύει για τον καπιταλισμό και ταυτόχρονα καταναλώνει τα του καπιταλισμού έτσι και χώρες σαν την Ελλάδα δουλεύουν στα πλαίσια του καπιταλιστικού καταμερισμού της εργασίας και ταυτόχρονα καταναλώνουν στα ίδια αυτά πλαίσια.  Επομένως, είναι αδύνατον η Ελλάδα να γίνει Σουηδία! Και όχι γιατί “άργησε” να μπει στο δρόμο της “καπιταλιστικής ανάπτυξης” και από τότε που μπήκε “χαζεύει” και “καθυστερεί” αλλά γιατί οι ρόλοι είναι μοιρασμένοι και ποτέ το μικρό δαχτυλάκι της Μόνικα Μπελούτσι δεν θα τύχει των ίδιων προνομίων που θα τύχει το κεφάλι της ή η καρδιά  της ή ο πνεύμονάς της, όσο κι αν είναι μέρος του υπέροχου κορμιού της και ανήκει, θεωρητικά , σε αυτό. Για την Σαρλίζ Θέρον δεν γίνεται καν λόγος!