Περί «δεξιάς» ο λόγος

Του Μιχάλη Ρέττου, Δημοσιογράφου και Φοιτητή Φιλολογίας στο ΕΚΠΑ

Παρακολουθώντας τον «εμφύλιο» που έχει αρχίσει στον χώρο της δεξιάς σε επίπεδο βάσης κυρίως, με αφορμή την αποχώρηση στελεχών από την ΝΔ και την ίδρυση νέων κομμάτων (Νέα Δεξιά, Εθνική Ενότητα), είναι φανερή η έλλειψη συνέπειας σε θέσεις, προτάσεις και στον τρόπο εκφοράς του πολιτικού λόγου, η οποία έλλειψη έχει την αιτία της στον φόβο αυτονόμησης από την (μικρή ή μεγάλη) κομματική ντουντούκα.

Αρκεί μόνον το σύνθημα "Παραιτηθείτε";

Του Χάρη Λευθεριώτη, Φοιτητή Πολιτικής Επιστήμης και Ιστορίας στο Πάντειο Πανεπιστήμιο

 

Τις τελευταίες μέρες, προκλήθηκε μεγάλη αναστάτωση στον δημόσιο διάλογο γύρω από το κίνημα "Παραιτηθείτε" και την πολιτική του ταυτότητα. Η κυβέρνηση έσπευσε βεβιασμένα να απαξιώσει αυτό το κίνημα διαμαρτυρίας, θεωρώντας το κομματικά υποκινούμενο και φανερώνοντας μάλιστα τις ολοκληρωτικές-αυταρχικές της τάσεις (βλέπε δηλώσεις Φίλη, Σκουρλέτη). Ο κύριος Φίλης,μάλιστα, δήλωσε πως η συγκέντρωση κινείται στα όρια της συνταγματικής νομιμότητας. Οι συγκεκριμένοι υπουργοί οφείλουν να γνωρίζουν πως το δικαίωμα του συνέρχεσθαι και του συνεταιρίζεσθαι αποτελεί θεμελιώδες, συνταγματικά προστατευόμενο δικαίωμα του κάθε Έλληνα πολίτη. Η εντολή που έλαβαν από το εκλογικό σώμα είναι χρονικά περιορισμένη και δεν τους δίδει το δικαίωμα να εγκαθιδρυθούν μονίμως στην εξουσία, ωσάν να ήταν αυταρχικό καθεστώς.

Υπάρχει εναλλακτική;

Του Χάρη Λευθεριώτη, Φοιτητή Πολιτικής Επιστήμης και Ιστορίας στο Πάντειο Πανεπιστήμιο

Σε μια από τις πιο ασταθείς περιόδους στην νεότερη πολιτική ιστορία της Ελλάδας, με κύριο χαρακτηριστικό γνώρισμα την πολιτική παράνοια, η κατα δήλωση αριστερή κυβέρνηση εξακολουθεί να αθετεί τις προεκλογικές της δεσμεύσεις και να εγκαταλείπει τις προγραμματικές της αρχές.

Η οβιδιακή μεταμόρφωση του πολιτικού υποκειμένου ΣΥΡΙΖΑ, ξεφεύγει των ορίων της παραδοσιακής Σοσιαλδημοκρατίας. Η <<Συριζαία Αριστερά>> εναγκαλίζεται με τις πιο σκληρές-αντικοινωνικές επιδιώξεις του νεοφιλελευθερισμού. Ώστε εύστοχα ο καθηγητής Γεώργιος Κοντογιώργης την αποκαλεί <<Νέα Δεξιά>>. Η σκληρά διαπραγματευόμενη κυβέρνηση αποδέχθηκε, σχεδόν αδιαμαρτύρητα, την άνευ όρων υπαγωγή της σύνολης κρατικής περιουσίας στο αιώνιο υπερ-ταμείο αποκρατικοποιήσεων. Με την ίδια άνεση αποδέχθηκε τον <<αυτόματο κόφτη>> δημοσίων δαπανών, ο οποίος θα τίθεται σε εφαρμογή, χωρίς να απαιτείται προηγουμένως η έγκριση του κοινοβουλίου...

ΒΙΝΤΕΟ - Όταν ο Γιώργος Κοντογιώργης ξεμπροστιάζει συλλήβδην το πολιτικό σύστημα

Όταν ο καθηγητής Γιώργος Κοντογιώργης ξεφτιλίζει συλλήβδην το πολιτικό σύστημα,

Είναι πολύ ενδιαφέρον ότι όλα τα κόμματα (ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ, ΝΔ, ΑΝΕΛ, ΔΗΜΑΡ) του "συνταγματικού τόξου" αντιδρούσαν κάθε φορά που ο Κος Κοντογιώργης σε τηλεοπτικές του εμφανίσεις τους έδειχνε το πραγματικό τους πρόσωπο.

Το πολιτικό σύστημα αντιδράει όταν του θυμίζεις την αναντιστοιχία του με την κοινωνία, την ολιγαρχική του δομή που δεν επιτρέπει στην κοινωνία να το ελέγξει, την μη εύθυνη των πολιτικών για τις πολιτικές που ακολουθούν. Μάλιστα όταν τους θυμίζεις ότι είναι ένα πολιτικό σύστημα που παράγει συγκεκριμένες πολιτικές σε λένε φασίστα. Το ίδιο όταν τους θυμίζεις ότι οι κομματικές παρατάξεις κατέστρεψαν τα πανεπιστήμια.

Όσο κι αν οι πολιτικοί έκαναν προσωπικές επιθέσεις στον καθηγητή, η πραγματικότητα δικαίωσε, σε όλες τις περιπτώσεις ανεξαιρέτως, τον καθηγητή.

Δείτε το σχετικό βίντεο που φτιάξαμε, το οποίο το φανερώνει το πραγματικό πρόσωπο του κομματικού συστήματος:

Οι εκατέρωθεν προδοσίες αριστερών και δεξιών

Του Αλέξη Χαρίτου,

Βλέπω σε αριστερά και δεξιά site να αναφέρονται κράζοντας για τις προδοσίες των αντίπαλων στρατοπέδων σε μια βάση διαχωρισμού εθνικών θεμάτων και κοινωνικοοικονομικών, δηλαδή ότι οι μεν αριστεροί προδίδουν το έθνος και οι δε δεξιοί είναι καταστροφικοί για την οικονομία και τους εργαζομένους.

Η αριστερά είναι ο τελευταίος Δούρειος ίππος των αγορών και της Ευρωπαϊκής ολιγαρχίας

Του Νίκου Παππά, Φοιτητή Πολ. Επιστήμης και Ιστορίας στο Πάντειο Πανεπιστήμιο

Υπήρχαν πολλές φωνές αυτά τα χρόνια της κρίσεως, οι οποίες επέμεναν ότι η δεξιά και η αριστερά δεν έχουν καμία διαφορά, και ότι οι πολιτικές του κράτους είναι ΠΑΝΤΑ οι ίδιες (ιστορική πραγματικότητα). Αυτές οι φωνές θεωρήθηκαν «ακραίες», «υπερβολικές» και εκτός πραγματικότητος, όμως ημέρα με την ημέρα φαίνεται πόσο εύστοχες ήταν.

Αν κάποιος προσβάλλει τις εθνικές καταστροφές του Ελληνισμού, είναι η ύπαρξη ακόμη αριστεράς και δεξιάς

Του Νίκου Παππά, Φοιτητή Πολ. Επιστήμης και Ιστορίας στο Πάντειο Πανεπιστήμιο

   Για άλλη μια φορά σε αυτόν τον τόπο, μια εθνική καταστροφή του νεότερου Ελληνισμού γίνεται αντικείμενο εκμεταλλεύσεως από πολιτικούς φορείς και κόμματα. Δεξιά και αριστερά κάνουν διαγωνισμό επιστημοσύνης και πατριωτισμού, ποιος την έχει μεγαλύτερη (την ευαισθησία...), και ποιός είναι προδότης και ποιός υπερπατριώτης.

   Προσωπικά πιστεύω ότι σε αυτήν την περίπτωση ταιριάζει γάντι η λαϊκή παροιμία «είπε ο γάιδαρος τον πετεινό κεφάλα». Στοιχείο της αριστεράς ήταν πάντοτε το να προσβάλλει εθνικές καταστροφές και να αλλοιώνει το νόημα τους. Η δεξία από την άλλη, ήταν πάντοτε αυτή που τις δημιουργούσε.

Γιατί η φαιδρή Νέα Δημοκρατία να είναι αντικείμενο συζητήσεως; Καιρός να συζητήσουμε για το μέλλον!

Του Νίκου Παππά, Φοιτητή Πολ. Επιστήμης και Ιστορίας στο Πάντειο Πανεπιστήμιο

Έκτακτο ανακοινωθέν: Η Νέα Δημοκρατία ψάχνει τον νέο της αρχηγό! Τί ποια Νέα Δημοκρατία; Αυτή ντε, που κατέστρεψε μαζί με το ΠΑ.ΣΟ.Κ. την ελληνική κοινωνία. Τί εννοείτε ότι δεν σας νοιάζει; Είστε με τα καλά σας; Δεν σας ενδιαφέρει τι θα κάνει το μεγαλύτερο δεξιό - κεντρώο, φιλελεύθερο - συντηρητικό (κι όμως, σύμφωνα με αυτούς είναι ΟΛΑ αυτά) κόμμα της Ελλάδος;;; Λογικό!

Παρ’όλα αυτά όμως, υπάρχουν άνθρωποι ακόμη και σήμερα, οι οποίοι ασχολούνται σοβαρά με το ποιός θα είναι ο νέος αρχηγός της Νέας Δημοκρατίας. Σαν να πιστεύουν ότι θα αλλάξει η παραμικρή πολιτική του συγκεκριμένου κόμματος επειδή θα ακολουθηθεί η μία ή η άλλη ρητορική, επειδή η ρητορική του θα είναι λίγο πιο κεντρώα ή λίγο πιο δεξιά.

ΒΙΝΤΕΟ - Γιώργος Κοντογιώργης: «Η ΝΔ ως κλωνοποιημένο ΠΑΣΟΚ. Ο ΣΥΡΙΖΑ ως νέα Δεξιά»

ΝΔ ως κλωνοποιημένο ΠΑΣΟΚ Ο ΣΥΡΙΖΑ ως νέα Δεξιά.

Η Δεξιά είναι ιδεολογικά ανύπαρκτη, δεν διαθέτει ιδιαίτερο πολιτικό λόγο, διότι δεν υπάρχει Αριστερά. Η Συριζαία Αριστερά κατέλαβε τον χώρο της Δεξιάς.

Συντηρητισμός και Διαφωτισμός: δυνάμεις αντίθετες;

Του Μάριου Νοβακόπουλου (φοιτητής ΔΕΠΣ Παντείου)

ΤΙ ΗΤΑΝ Ο ΔΙΑΦΩΤΙΣΜΟΣ

Στη σύγχρονη ιστοριογραφία και πολιτική-φιλοσοφική σκέψη, ο Διαφωτισμός κατέχει θέση περίοπτη.  Το συγγραφικό και διανοητικό έργο των μεγάλων στοχαστών, ιδίως Γάλλων και Άγγλων, του 17-18ου αιώνα εξυψώνεται ως απελευθερωτικό για το ανθρώπινο πνεύμα.  Η προώθηση της ελεύθερης σκέψης, του ορθολογισμού, της ανεξιθρησκείας, της απαλλαγής από τα δεσμά της παράδοσης και της ανελαστικής εξουσίας, ο ατομικισμός, η έμφαση στην προστασία των πολιτών από τον ηγεμόνα και η συμμετοχή τους στη διακυβέρνηση, όλα αυτά αποτέλεσαν βασικές αρχές πάνω στις οποίες αναπτύχθηκε ο σύγχρονος δυτικός πολιτισμός και οι πρωτεύοντες θεσμοί και αξίες του:  δημοκρατία, κοινοβουλευτισμός, εκκοσμίκευση κ.α.  Ξεκινώντας από σαλόνια ευγενών, λέσχες και ελευθεροτεκτνονικές στοές, ο Διαφωτισμός πέρασε στη δημόσια ζωή, την πολιτική και την ηθική, αλλάζοντας για πάντα τον κόσμο.

Οι ιδέες του Διαφωτισμού για πρώτη φορά διεκδίκησαν ανοικτά την εξουσία από τον παλαιό κόσμο με τη Γαλλική Επανάσταση (είχαν προηγηθεί η Ένδοξη Επανάσταση στην Αγγλία και η Αμερικανικη΄Επανάσταση, αλλά θα παρακαμφθούν λόγω της σχετικής μετριοπάθειας τους και της μικρότερης επίδρασης τους).  Τότε ήταν, που στη Συντακτική Συνέλευση των Παρισίων συγκροτήθηκαν οι τρεις πόλοι τους οποίους επικαλούμαστε και σήμερα:  η Αριστερά, η Δεξιά και το Κέντρο.  Δεξιοί ήταν οι αντιδραστικοί, οι οπαδοί του παλαιού καθεστώτος:  επιθυμούσαν την επαναφορά της απολυταρχικής βασιλείας και την προστασία των φεουδαλικών και εκκλησιαστικών προνομίων.  Αριστεροί ήταν οι εμφορούμενοι από καθαρά διαφωτιστικές ιδέες, ζητώντας δημοκρατία, ισότητα και εκκοσμίκευση.  Στο Κέντρο βρίσκονταν οι πλέον μετριοπαθείς, οπαδοί της μοναρχίας και της παράδοσης, που όμως ζητούσαν την επί το φιλελεύθερο μεταρρύθμιση τους (αγγλικό πρότυπο).  Τη συνέχεια τη γνωρίζουμε:  η Αριστερά των ακραίων Ιακωβίνων επικράτησε και προσπάθησε να επιβάλει δια μιας και με τη βία το διαφωτιστικό, ηθικοκοινωνικά εκσυγχρονιστικό της πρόγραμμα.  Εκτέλεσε το βασιλικό ζεύγος, κυνήγησε ανελέητα την Καθολική Εκκλησία και αποπειράθηκε να εγκαθιδρύσει "πολιτική θρησκεία", προέβη σε τρομοκρατική πολιτική αποκεφαλίζοντας δεκάδες χιλιάδες στη λαιμητόμο και ισοπεδώνοντας ολόκληρες επαρχίες όταν τόλμησαν να την αψηφίσουν.  Το καθεστώς αυτό ανατράπηκε τελικά και ακολούθησε η Ναπολεόντειος Εποχή.

ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΚΑΙ ΔΕΞΙΑ

Το δίπολο Αριστεράς και Δεξιάς συνεχίζεται ως σήμερα, φυσικά πολύ αλλαγμένο.  Η εμφάνιση του Καρλ Μαρξ έδωσε νέα τροπή στην ιδεολογική πάλη.  Παρ' ότι εξέλιξη (σε κομματικό και κοινωνικό επίπεδο) της Δεξιάς του 1789, η σύγχρονη Δεξιά ήταν που έγινε θεματοφύλακας της δημοκρατίας, του ατομικισμού και της ελεύεθρης οικονομίας.  Αντίθετα, η Αριστερά διατήρησε το αντιπαραδοσιακό, αντιθρησκευτικό στοιχείο της, προσέθεσε όμως το διεθνισμό, τον κολλεκτιβισμό, και στην πράξη τα κομουνιστικά καθεστώτα υπήρξαν εξαιρετικά αυταρχικά και συγκεντρωτικά.  Με την κύρια αντιπαλότητα να έρχεται στο επίπεδο ατομικισμού κατά κολλεκτιβισμού και καπιταλισμού κατά σοσιαλισμού, ο πρωταρχικός χαρακτήρας της Δεξιάς ως θεματοφύλακα των παραδόσεων εξασθένησε.  Παρ' ότι ένας γενικός "σκελετός" παραμένει (τάξη, κράτος δικαίου, πειθαρχία, εθνική κυριαρχία), τα αντιπαραδοσιακά ιδεολογικά κινήματα του 19-20ου αιώνα (φεμινισμός, πολιτιστικός μαρξισμός-σχολή της Φρανκφούρτης, σεξουαλική επανάσταση, κίνημα των ομοφυλοφίλων, διεθνιστικό κίνημα, κίνημα εκκοσμίκευσης κ.α.) βρήκαν πρόσφορο έδαφος και είτε επικράτησαν είτε άμβλυναν κατά πολύ τις συντηρητικές αντιστάσεις, σαρώνοντας τις κατεστημένες αντιλήψεις περί έθνους, φυλής, οικογενείας και θρησκείας.  Σε όλο το  Δυτικό κόσμο, η δεξιά-συντηρητική παράταξη υφίσταται αλλεπάλληλες ήττες στον "culturewar", που τείνουν να πάρουν μορφή πανωλεθρίας.

Φυσικά, η σημερινή Δεξιά, η σύγχρονη συντηρητική παράταξη δεν μπορούσε να μείνει καθηλωμένη στις νόρμες του 18ου αιώνα.  Ουδείς εχέφρων δεξιός δεν υπερασπίζεται την ελέω Θεού βασιλεία, την καύση των αιρετικών ή τη στέρηση της ψήφου από τις γυναίκες.  Ύστερα από αιώνες κίνησης της ανθρωπότητας στον κύκλο της θρησκείας και της παράδοσης, υπήρχε η ανάγκη ανανέωσης, ελαστικοποίησης και μεγαλύτερης ανεκτικότητας, χάριν της ευτυχίας των ανθρώπων, της κοινωνικής ειρήνης και της πολιτιστικής ανάπτυξης.  Η σαρωτική όμως ανατροπή των παραδόσεων και η επέλαση του σχετικισμού, του μηδενισμού, της αθεΐας, της απαξίωσης της οικογένειας (με την υπογεννητικότητα την οποία έφερε) και της αποθέωσης της σεξουαλικής ασυδοσίας και υπερβολής, έχει κάνει πολλούς να σκεφθούν μήπως αυτή η διαδικασία ήταν αναπόφευκτη άπαξ και ξεκίνησε η επικράτηση των ιδεών του Διαφωτισμού.  Ρομαντικοί, παραδοσιοκράτες και ακροδεξιοί (φασίστες και συναφή) θεωρούν πως για αυτούς που θέλουν μία κοινωνία βασισμένη στην πολύγονη πυρηνική οικογένεια, την πίστη και μεταφυσική ηθική τάξη, το ισχυρό κράτος και το έθνος ως κοινότητα καταγωγής, ο Διαφωτισμός πρέπει να αντιμετωπίζεται ως καταστροφή.  Ως ένας ανεμοστρόβιλος που συνεπήρε κάθε φραγμό και απαξίωσε αιώνιες αξίες, για να παραδώσει μία κοινωνία κατακερματισμένη, ολιγόγονη, άπιστη, άεθνη, με άτομα εγωιστικά, ασυνείδητα και αχαλίνωτα.

ΔΙΑΦΩΤΙΣΤΙΚΕΣ ΚΑΙ ΣΥΝΤΗΡΗΤΙΚΕΣ ΙΔΕΕΣ

Εδώ λοιπόν έρχεται το ερώτημα του κειμένου:  είναι ο Διαφωτισμός συμβατός με τη σύγχρονη Δεξιά (και δη την ελληνική);  Ή μήπως απεργάζεται εξ αρχής την καταστροφή της;

Πρωτίστως πρέπει να οριστεί τι εννοείται με την έννοια Δεξιά.  Διότι αν οριστεί η Δεξιά πρωτίστως ως πρόταξη της ελεύθερης αγοράς και του ατομικισμού, αφ' ενός δεν μπορεί να διακριθεί από το σημερινό Κέντρο, αφ' ετέρου μοιάζει σαν αυθεντική κόρη του Διαφωτισμού οπότε η συζήτηση περιττεύει.  Για το κείμενο αυτό λοιπόν, δεξιά θα είναι πρώτα απ' όλα εθνικός και κοινωνικός συντηρητισμός, αυτό που συνοψίζεται στο παλαιό τρίπτυχο "Πατρίς-Θρησκεία-Οικογένεια".  Οι τρεις αξίες που άρχισαν να δέχονται τα πρώτα πυρά από το 18ο αιώνα.

Ξεκινώντας το συλλογισμό μας πρέπει να διευκρινήσουμε ότι ο Διαφωτισμός δεν ήταν ένα ενιαίο, συνεκτικό, οργανωμένο κίνημα.  Ήταν ένα ρεύμα στο οποίο εντάσσονταν ασυνείδητα πολυάριθμοι διανοούμενοι και συγγραφείς, οι οποίοι όμως σε αρκετά ζητήματα διαφωνούσαν.  Κανένας τους δεν ήταν ολότελα αντίθετος με τις συντηρητικές αξίες ή ολότελα σύμφωνος με αυτές.  Συνεπώς, θα εξετάσουμε έναν προς έναν ορισμένους και θα αξιολογήσουμε τις ιδέες τους.

Για παράδειγμα, για τη συντηρητική σκέψη η θεωρία του Ρουσώ περί του "φυσικού ανθρώπου" είναι απαράδεκτη.  Για τον Ρουσώ, ο άνθρωπος ξεκίνσηε την ύπαρξη του σε μία φυσική, προκοινωνική κατάσταση, η οποία ήταν εν πολλοίς ιδεατή.  Ο άνθρωπος ήταν νήπιος και αθώος, ζούσε ηθικά και μακάρια.  Όταν ήλθε η ιδιοκτησία και η οργανωμένη κοινωνία, δημιουργήθηκε εγωισμός και απληστία και ύστερα όλα τα δεινά της ανθρωπότητας.  Θαύμαζε το τρόπο ζωής των ιθαγενών και συνέβαλε στη διάδοση της ιδέας του "ευγενούς αγρίου" στη φιλοσοφία και στη λογοτεχνία.  Το μοτίβο αυτό, του ανθρώπου που είναι φύσει αγαθός και η κοινωνία το διαφθείρει, είναι εξαιρετικά δημοφιλές στην Αριστερά.  Οι βάνδαλοι στις διαδηλώσεις είναι "προβληματισμένα παιδιά που ξεσπάνε" και οι μετανάστες εγκληματίες "θύματα ρατσισμού".  Παρ' ότι η στροφή του ανθρώπου στην κακία έχει συχνά κοινωνικά, εξωγενή αίτια, η αναγωγή αυτής της διαπίστωσης σε κανόνα είναι κάθετα αντίθετη με τις αξίες της Δεξιάς, η οποία δεν μπορεί να είναι διατεθειμένη να δικαιολογεί τους πάντες γιατί φταίει η "κακούργα κοινωνία".  Για το Δεξιό, κεντρικής σημασίας είναι η αρχή της προσωπικής ευθύνης και η ανάγκη εσωτερικού αγώνα ενάντια στα πάθη και τις αντικοινωνικές μας ροπές (πλαίσιο κομβικής σημασίας τόσο για την αρχαιοελληνική όσο και για τη χριστιανική σκέψη).  Αντίθετα, ο Ρουσώ υπερασπιζόταν την πατριαρχική αστική οικογένεια ως κοινωνικό θεμέλιο και ιδεατή μονάδα ανατροφής υγιών και λογικών πολιτών.  Θρησκευτικά, ήταν μετριοπαθής ντεϊστής, και αναγνώριζε την αναγκαιότητα της θρησκείας, αλλά και της ανοχής αντικρουομένων πιστεύω.

Κάθετα αντίθετος με το Ρουσσώ ήταν ο Χόμπς.  Ο Χομπς, εκ των πατέρων της ρεαλιστικής σχολής των διεθνών σχέσεων, υποστήριζε πως η φυσική κατάσταση του ανθρώπου ήταν άγρια και τρομακτική.  Ο προκοινωνικός, προπολιτιστικός άνθρωπος ήταν βίαιος, ανεξέλεγκτος και κακός, η δε ζωή ήταν σύντομη, θλιβερή και επικίνδυνη.  Οι άνθρωποι λοιπόν ενώθηκαν μαζί για να αντιμετωπίσουν τους κινδύνους, συνάπτοντας ένα κοινωνικό συμβόλαιο, με το οποίο απέδιδαν σε έναν ηγεμόνα την εξουσία να κυβερνά και να διατηρεί την τάξη, που είναι απαραίτητη για τη συνεργασία, την οικονομική παραγωγή κ.α.  Το κατεστημένο αυτό, ο πανίσχυρος και ανεξέλεγκτος "Λεβιάθαν" (το βιβλικό κήτος, προσωποποίηση των θαλασσίων δυνάμεων), ελέγχει το στρατό, τη δικαιοσύνη, τους νόμους, ακόμα και την πίστη.  Το πλήθος οφείλει να υπακούει στον "Λεβιάθαν" στα πάντα ανεξαιρέτως.  Μόνο αν οδηγήσει σε μία κατάσταση χειρότερη από την πρότερη προκοινωνική, τότε δικαιούται να τον ανατρέψει και να συνάψει νέο κοινωνικό συμβόλαιο.  Για τον άθεο Χομπς η θρησκεία είναι καθαρά κοινωνική υπόθεση, η οποία πρέπει να είναι απολύτως υποταγμένη στο κράτος ως όργανο της εξουσίας του "Λεβιάθαν".

Οι αντιλήψεις του Χομπς για την ανθρώπινη φύση συμφωνούν με τη Δεξιά κοσμοθέαση, όπως φάνηκε στην παραπάνω κριτική στο Ρουσώ.  Η θεωρία του για τη σύνταξη της κοινωνίας θυμίζει αυτήν του Πρωταγόρα στον μύθο του Προμηθέα τον οποίο αφηγείται στο Σωκράτη.  Όμως οι απολυταρχικές του τάσεις, το κράτος-τέρας που ελέγχει τα πάντα, δε συνάδουν με τη σύγχρονη συντηρητική σκέψη, που απαιτεί ελεύθερη αγορά και περιβάλλον πρόσφορο στη σκέψη και την ατομική δημιουργικότητα.  Αυτονόητο είναι βέβαια πως ο προτεσταντικός καισαροπαπισμός του Χομπς (όπως εφαρμόστηκε επί μακρόν και εν μέρει ακόμη στην Αγγλία και τη Σκανδιναβία) είναι κάθετα αντίθετος με την Ορθόδοξη διασκαλία.

Ο Λοκ από την άλλη ήταν πιο μετριοπαθής.  Το κοινωνικό του συμβόλαιο προέβλεπε διάκριση των εξουσιών (εκτελεστική, νομοθετική, δικαστική) προς αποφυγήν υφαρπαγής της λαϊκής βούλησης και καταχρήσεων.  Ακόμη, ο λαός θα είχε τη δυνατότητα να ανακαλεί αναξίους κυβερνήτες.  Στο θέμα της θρησκείας θεωρούσε επιτακτική ανάγκη την εκκοσμίκευση, όμως αντίθετα με το Χομπς έδινε βαρύτητα στην πνευματικότητα και είχε ισχυρότερα μεταφυσικά πιστεύω.

Και φθάνουμε στο Βολταίρο.  Το σημαντικότερο στοιχείο που απωθεί το Βολταίρο από τις συντηρητικές αξίες, ήταν η εξαιρειτκή επιθετικότητα του κατά της θρησκείας και του Χριστιανισμού.  Αντίθετα με άλλους Διαφωτιστές, οι οποίου στηλίτευαν τα κακώς κείμενα ή ζητούσαν ανεξιθρησκεία, εκκοσμίκευση και ανοχή, ο Βολταίρος ζητούσε την εξαφάνιση του χριστιανισμού, επιτίθετο σφοδρά στη Βίβλο και την προσωπικότητα του Ιησού Χριστού, υπήρξε δε λαύρος κατά της Εκκλησίας.  Η πολεμική του κατά των Εβραίων θεωρήθηκε πρόδρομος του αντισημητισμού του 19-20ου αιώνα.  Ο Βολταίρος ήταν ο πατέρας της ιδέας ότι ο Χριστιανισμός ευθύνεται για την παρακμή και κατάρρευση της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας (ιδέα που αναπαρήγαγε ο μέγας συκοφάντης του Βυζαντίου, Εδουάρδος Γίββων).  Οι αντιλήψεις του στην ιστοριογραφία καταδίκασαν το Μεσαίωνα στο ιστορικό περιθώριο ως εποχή άθλια που δεν έχει αν επιδείξει τίποτε δημιουργικό, αξιόλογο ή αξιοθαύμαστο.  Παρ' ότι η θεωρία των "Σκοτεινών Χρόνων" έχει σήμερα απορριφθεί από τους περισσότερους μεσαιωνοδίφες, το αφήγημα της "οπισθοδρομικής θεοκρατίας" πείθει ακόμη τα πλήθη και δίνει επιχειρήμαατ στην Αριστερά κατά της θρησκείας, της παράδοσης και της εκτίμησης της ιστορικής κληρονομιάς.

Στη συντηρητική σκέψη σημαντική θέση κατέχει η αντικειμενική πραγματικότητα και ηθική, η έννοια της διαχρονικότητας στο αγαθό και το κακό.  Σε αρκετούς διαφωτιστές όμως υπάρχει πνεύμα σχετικισμού, καθώς άλλοι κηρύττουν πως η πραγματικότητα προέρχεται από το νου και δεν, επιβάλλεται σε αυτόν έξωθεν (υποκειμενικός ιδεαλισμός-Μπέρκλεϋ), ενώ άλλοι φθάνουν στο σημείο να υποτάσσουν την ανθρώπινη λογική και ηθική στα συναισθήματα του ανθρώπου (Χιουμ).  Ο υποκειμενισμός και ο σχετικισμός οδήγησαν μακροπρόθεσμα στο μηδενισμό.  Αυτές οι τρεις αντιλήψεις σήμερα βρίσκονται στο απόγειο τους.  Κάθε αξίωση αντικειμενικότητας σε οτιδήποτε λοιδωρείται, και πλέον κάθε άνθρωπος μπορεί να ορίζει όπως νιώθει, τα πάντα:  από την αισθητική (το είδαμε στη δραματική παρακμή της τέχνης στη σύγχρονη εποχή) μέχρι τη σεξουαλικότητα και το φύλο του (transexual/transgender), εσχάτως δε τη φυλή του (transracial) και το...  είδος του (otherkin).  Μιλάμε για τον μεγαλύτερο εφιάλτη του Σωκράτους να γίνεται πραγματικότητα.

Τέλος να παρατηρηθεί πως ο ισχυρισμός ότι η Γαλλική Επανάσταση γέννησε τον εθνικισμό είναι παραπλανητικός.  Ο Γαλλικός εθνικισμός γεννήθηκε με πολιτειακή μορφή (civilnationalism), δηλαδή του έθνους ως σώματος ελευθέρων ανθρώπων, κυρίων και υπερασπιστών της δημοκρατικής πολιτείας.  Αντίθετα, ο συντηρητικός εθνικισμός εκφράζεται από τον ορισμό του έθνους από τον Ηρόδοτο, ως ομάδα ανθρώπων την οποία διέπει το "όμαιμο" (κοινή καταγωγή), το "ομόθρησκο" (κοινή θρησκεία), το "ομόγλωσσο" (κοινή γλώσσα) και το "ομότροπο" (κοινές παραδόσεις, έθιμα, ηθική).  Αυτή η αντίληψη περί έθνους ταιριάζει πολύ περισσότερο στον Γερμανικό Ρομαντισμό, κίνημα αντιδιαφωτιστικό.

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ

Τι συμπέρασμα μπορεί να εξαχθεί από την εξέταση αυτή;  Πρώτα από όλα, φαίνεται ότι οι ιδέες των Διαφωτιστών δεν είναι στο σύνολο τους ασύμβατες με τη συντηρητική σκέψη και κοσμοθέαση, ούτε όλοι οι Διαφωτιστές είχαν κοινή στάση.  Αντίθετα, έφεραν γόνιμη ανανέωση σε πολλούς τομείς του πολιτικού βίου.  Η θεωρία του Χομπς είναι πυλώνας της ρεαλιστικής οπτικής της εξωτερικής πολιτικής και της ανάγκης για ισχυρό κράτος που δίνει έμφαση στην ισχύ, στην ασφάλεια και την αυτοσυντήρηση-επιβίωση τους (συνεχίζοντας τη διανοητική παράδοση του Θουκυδίδη και του Μακιαβέλι).  Και οι πλέον θρησκευόμενοι συντηρητικοί δέχονται την ανεξιθρησκεία, έστω και με κάποιους περιορισμούς.  Άλλωστε την επέβαλλε πρώτος ο Άγιος Κωνσταντίνος (Διάταγμα των Μεδιολάνων, 313 μ.Χ.).  Η αναγνώριση εξάρτησης, ακόμη και έμμεσης, της πολιτικής αρχής από το σώμα των πολιτών συναντάται, πέραν βεβαίως της αρχαίας Ελλάδος, στη Ρώμη και μετά στο Βυζάντιο.

Το πρόβλημα δνε είναι τόσο ο Διαφωτισμός, παρ' ότι παραπάνω παραθέσαμε πληθώρα αξιών καθέτως αντιθέτων με τη Δεξιά και το συντηρητισμό.  Είναι το τι τον ακολούθησε.  Ο σχετικισμός, η εκκοσμίκευση και ο διεθνισμός επιστρατεύτηκαν και θεμελιώθηκαν ιδεολογικά από το μαρξισμό, και όλα τα αντιπαραδοσιακά κινήματα της εποχής μας πηγάζουν άμεσα ή έμμεσα από αυτόν.  Ο ιστορικός υλισμός κατέκτησε τη φιλελεύθερη σκέψη και ιδεολογία, την οποία θεμελίωσαν οι Διαφωτιστές.  Έτσι κατέληξε σήμερα ο ριζοσπαστισμός, ο ατομικισμός, η βασιλεία του κέρδους και η υποκειμενική ηθική με θεμέλιο τα αισθήματα (μην ξεχνάμε πως για την προστασία των αιασθημάτων η "νέα αριστερά" έχει επιβάλει την οργουελική λογοκρισία της "πολιτικής ορθότητας") να συνθλίβουν τις συντηρητικές αξίες και δομές, και ο κόσμος να έχει λάβει μία ηθικά και αξιακά αριστερόστροφη πορεία εδώ και 200 χρόνια.

Η αποδοχή του διαφωτιστικού πλαισίου πλήρως από τη συντηρητική παράταξη απεδείχθη καταστροφική.  Οδήγησε σε αυτοαφοπλισμό και διαρκή αμυντική στάση, κάτι που μεταφράζεται σε αδιάκοπες ήττες.  Δε χρειάζεται να υψώσει η Δεξιά τα λάβαρα του ancientregime και να περάσει τους Αριστερούς από εκκλησιαστικό δικαστήριο.  Αν θέλει όμως να επιβιώσει η οικογένεια, το έθνος και η θρησκεία από τη συνδυασμένη επίθεση του φιλελευθερισμού, της παγκοσμιοποίησης και της ποικιλόχρωμης και πολύμορφης Αριστεράς (ριζοσπαστικός φεμινισμός και ΛΟΑΔ κίνημα, διεθνισμός, κομουνισμός, αναρχισμός κ.α.), οφείλει να διαχωρίσει τη θέση της.  Να μη γίνει αντι-διαφωτιστική, αλλά εξω-διαφωτιστική.  Να εκτιμήσει την παραδοσιοκρατική πολιτική σκέψη, να αναζητήσει στην Αγία Γραφή και τους χριστιανούς φιλοσόφους του Μεσαίωνα (Αυγουστίνος, Φώτιος κ.α.) ιδέες πάνω στην ηθική και την πολιτική, να δει όπως είναι τους αρχαίους φιλοσόφους και όχι με νεωτερικούς παραμορφωτικούς φακούς.

Γενικά να απεξαρτηθεί, να αποστασιοποιηθεί από τον μοντερνισμό, γιατί οδεύει με μαθηματική ακρίβεια προς το τέλος της.

Αναδημοσίευση από το syntiritikoi.gr Δίκτυο Ελλήνων Συντηρητικών

Λείπει το σχέδιο και η ηγεσία που θα εμπνεύσει

Του Χάρη Λευθεριώτη

Το αδιέξοδα προγράμματα των κομμάτων, η μειωμένη εμπιστοσύνη των πολιτών και η αδυναμία σχηματισμού αυτοδύναμης κυβέρνησης.

Λίγοι μήνες πέρασαν απο την 25η Γενάρη και η χώρα οδηγείται ξανά σε εκλογές. Το πόσο ωφέλιμες ή επιβλαβείς θα είναι αυτές οι εκλογές θα φανεί τον Οκτώβριο. Η προσφυγή στις κάλπες, όμως, ήταν αναπόφευκτη, αφ'ης στιγμής είχε δημιουργηθεί το ρήγμα στην κυβερνητική πλειοψηφία και εν συνεχεία κατέστη ανέφικτη η συγκρότηση μιας κυβερνήσεως συνεργασίας, αφού οι πολιτικές δυνάμεις δεν επέδειξαν την κατάλληλη ωριμότητα σε αυτήν την πραγματικά ρευστή και δύσκολη κατάσταση για την Ελλάδα.

Το μόνο θετικό που έχει να προσφέρει αυτή η προεκλογική περίοδος είναι ότι πλέον ο ελληνικός λαός γνωρίζει ποίες είναι οι προτάσεις εξόδου απο την κρίση, τις συνέπειες τους και κυρίως το ποια πρόταση υποστηρίζει το κάθε κόμμα. Μετα την "μνημονιακή" στροφή του Α.Τσίπρα, το πολιτικό τοπίο έχει ξεκαθαρίσει, δημιουργώντας νέους πολιτικους συσχετισμούς. Το εναπομείναν τμήμα του  ΣΥΡΙΖΑ, μετα την αποχώρηση της ομάδας Λαφαζάνη και την συγκρότηση της Λαϊκής Ενότητας , έχει συνταχθεί στο επονομαζόμενο ευρωπαικό μέτωπο, αφού οι προσκείμενοι στον Α.Τσίπρα βουλευτές  στήριξαν την επιλογή του να υπογράψει το τρίτο μνημόνιο, απορρίπτοντας κάθε εναλλακτική εκτός Ευρωζώνης και φοβούμενοι τον κίνδυνο μιας άτακτης χρεωκοπίας.Τον ίδιο αυτό κίνδυνο, επικαλούνταν και οι κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ, όταν υπέγραφαν και έφεραν προς ψήφιση το πρώτο και το δεύτερο μνήμόνιο. Θα μπορούσε να λεχθεί πως ο ΣΥΡΙΖΑ και οι ΑΝΕΛ, με την ψήφιση του σκληρού τρίτου μνημονίου, συγκαταλέγονται στις πολιτικές δυνάμεις που υποστηρίζουν ότι δεν υπάρχει άλλος δρόμος πέρα απο τον ανηφορικό αλλα σταθερό της Ευρωζώνης. Κανείς, βέβαια, δεν ξεχνά το πόσο χλευάζονταν και απο τον ίδιο τον Α.Τσίπρα, αυτή η άποψη. Η απότομη του προσγείωση στην πραγματικότητα, όμως, έφερε τα πάνω-κάτω στην πολιτική ζωή της χώρας. Όλα τα κόμματα που στήριξαν το μνημόνιο μοιάζουν στα μάτια του απλού πολίτη ένα ομοιόμορφο και συμπαγές σώμα, παρα τις ιδεολογικές διαφορές. Η ιδεολογική καθαρότητα χάνεται ,όταν μπροστά στον κίνδυνο του GREXIT, η εκάστοτε κυβέρνηση έχει να επιλέξει ή αντιαναπτυξιακά μέτρα λιτότητας ή το απόλυτο χάος. Γιατί, άραγε, η λιτότητα να αποτελεί μονόδρομο και προυπόθεση για να μείνει η χώρα στην οικογένεια της Ευρώπης;  Μήπως, απουσιάζει πλήρως η πολιτική βούληση για ένα πρόγραμμα πραγματικών μεταρρυθμίσεων που θα αντικαταστήσουν τα μέτρα λιτότητας και θα απαλλάξουν τους απλούς πολίτες απο βάρη που δεν τους αναλογουν;

Απ' την μια, επομένως, υπάρχουν τα κόμματα που προτείνουν αυτον τον δύσκολο δρόμο της λιτότητας, με ελάχιστες διαφορές στα προγράμματα τους. ΣΥΡΙΖΑ, ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΠΟΤΑΜΙ και ΑΝΕΛ αποδέχονται την βασική αρχή της παραμονής στην Ευρωζώνη με κάθε κόστος που κάμπτει τις όποιες ιδεολογικές αντιστάσεις στα μνημόνια λιτότητας. Απ' την άλλη η Λαική ενότητα του Λαφαζάνη προτείνει την ακύρωση των μνημόνιων και την επιστροφή στη δραχμή, χωρίς παράλληλο σχέδιο για την παραγωγική ανασυγκρότηση, την εξεύρεση άλλων συμμάχων, με το κίνδυνο της διεθνούς απομόνωσης να αιωρείται πάνω απο την Ελλάδα. Η πρόταση αυτή, έτσι, μοιάζει μια διαδρομή προς το άγνωστο που μπορει να επιφέρει μια μαζική καταστροφή για την κοινωνία. Πολλαπλάσια τα δεινά για τους απλούς πολίτες και πολλαπλάσια τα χρήματα των ολίγων και ισχυρών, με την δραματική υποτίμηση του νέου νομίσματος. Ο τρίτος δρόμος του ΚΚΕ, ο δρόμος, δηλαδή, της ανατροπής του υφιστάμενου οικονομικού συστήματος, της κοινωνικοποίησης των μέσων παραγωγής και της αποδέσμευσης απο την Ε.Ε. και το ΝΑΤΟ, είναι, επίσης, μια διαδρομή προς το άγνωστο. Μια πρόταση κενή περιεχομένου, προσαρμοσμένη στα δεδομένα του 20ου αιώνα και όχι στο σύγχρονο παγκοσμιοποιημένο και αλληλεξαρτώμενο διεθνές σύστημα. Μια πρόταση που εφαρμόστηκε στην Σοβιετική Ένωση και απέτυχε, καθώς κατέστησε το κράτος διαχειριστή της οικονομικής ζωής και την κοινωνία των πολιτών παρατηρητή, εντείνοντας την φτώχεια και την ανεργία.

Με βάση όλα τα παραπάνω, συμπεραίνουμε ότι το σχέδιο που θα απαλλάξει οριστικά την χώρα απο την δεινή της οικονομικής ύφεσης δεν παρουσιάζεται απο κανένα πολιτικό κόμμα. Ουδείς δεν διαθέτει την βούληση να χτυπήσει το πελατειακό κράτος, να διερευνήσει τα κορυφαία πολιτικά σκάνδαλα, να αντιμετωπίσει αποτελεσματικά την φοροδιαφυγή. Η οριστική έξοδος απο την κρίση θα επέλθει με την  μετατροπή της υπάρχουσας κακής συμφωνίας σε μια πραγματικά βιώσιμη συμφωνία με τους θεσμούς  που θα περιέχει τα εξής:

α) αναδιάρθωση του δημοσίου τομέα με απόλυση των παρανόμως διορισθέντων, συγχώνευση υπηρεσιών, απαλλαγή απο την γραφειοκρατία μέσω της απλοποίησης των διαδικασίων.

β) Επωφελής αξιοποίηση της δημόσιας περιουσίας μέσω ιδιωτικοποίησεων που θα φέρουν έσοδα στο κράτος και θα δημιουργήσουν θέσεις εργασίας.

γ) Ενίσχυση της πρωτογενούς παραγωγής, μέσω των 35 δις που θα δοθούν απο την Κομισιόν. Δημιουργία κινήτρων προκειμένου οι νέοι να στραφούν στον αγροτικό τομέα και η οικονομία της χώρας να αναπτυχθεί, όντας ως ενα βαθμό αυτάρκης και έχοντας εξαγωγικές επιδόσεις σε πολλά αγροτικά προιόντα.

δ) Αποτελεσματική αντιμετώπιση της φοροδιαφυγής, μέσω αυστηροποίησης και εντατικοποίησης των ελέγχων. Ενίσχυση του ΣΔΟΕ, με τεχνοκράτες απο την Κομισιόν

ε) Δίκαιο φορολογικό σύστημα και εξορθολογισμός του ΕΝΦΙΑ.

ζ) Ελάφρυνση του δημοσίου χρέους.

Με τα τωρινά δεδομένα στην πολιτική ζωή του τόπου, αρκετά απο τα προαναφερόμενα παραμένουν εξαγγελίες των κομμάτων για ψηφορικούς λόγους. Η εφαρμογή γενναίων μεταρρυθμίσεων ανακόπτεται απο ομάδες συμφερόντων πάσης φύσεως, οι οποίες ασκούν πίεση για να μην θιγούν τα προνόμιά τους. Το εκλογικό αποτέλεσμα , συνεπώς, θα επικεντρωθεί στην παρουσίαση ενός σχεδίου με ισοδύναμα μέτρα που θα αποτρέψουν την συνέχιση της εφαρμογής των ήδη συμφωνημένων υφεσιακών μέτρων(έμμεσες μειώσεις συντάξεων, κατάργηση του ΕΚΑΣ, έκτακτη εισφορά αλληλεγγύης, ΦΠΑ στο 23% κ.α.). Για την ώρα, κανείς δεν διαθέτει την βούληση για πραγματικές μεταρρυθμίσεις. Στην εκλογική αυτή μάχη, επικρατέστερος για την νίκη δεν υπάρχει. Ο Α.Τσίπρας διαθέτει κάποια συγκριτικά πλεονεκτήματα(νεαρό της ηλικίας, προσφιλές πρόσωπο) εν σχέσει με τους άλλους υποψηφίους, αλλά σε καμία περίπτωση δεν είναι ο κυρίαρχος. Όλο και περισσότεροι πολίτες που ψήφισαν ΣΥΡΙΖΑ στις 25/1, στρέφονται προς άλλα κόμματα ή στην αποχή. Τούτο συμβαίνει διότι η συνομολόγηση του μέχρι πρότεινος πρωτοστάτη του "αντιμνημονίου"  Α.Τσίπρα σε ένα μνημόνιο λιτότητας(μειώσεις συντάξεων, επαχθείς φόρους, τον καθιστά αναξιόπιστο. Αυτό, άλλωστε, αποτυπώνεται και στις πρώτες επίσημες δημοσκοπήσεις, όπου η διαφορα ΣΥΡΙΖΑ-ΝΔ δεν ξεπερνά τις 3 μονάδες και η επίτευξη αυτοδυναμίας καθίσταται αδύνατη. Η δυσπιστία της κοινωνίας προς τα πολιτικά κόμματα είναι διάχυτη. Ο  ΣΥΡΙΖΑ δεν έπεισε απο την στιγμή που χρησιμοποίησε όλες τις απεχθείς παλαιοκομματικές πρακτικές( διορισμοί κομματικών στελεχών, δημαγωγία και αθέτηση όλων των προεκλογικών του υποσχέσεων), ενώ οι επονομαζόμενες παλαιές πολιτικές δυνάμεις ΝΔ-ΠΑΣΟΚ στερούνται της εμπιστοσύνης των πολιτών.

Εκτός απο το σχέδιο, λοιπόν, λείπει και μια ηγεσία ικανή να εμπνεύσει και να πείσει αποφασιστικά την ελληνική κοινωνία.

Με βαση τα δεδομένα των πρώτων δημοσκοπήσεων, όλα δείχνουν οτι πιθανότερο σενάρια ειναι η μετεκλογική συνεργασία ΣΥΡΙΖΑ-ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΠΟΤΑΜΙ. Ας μην ξεχνάμε οτι ο κίνδυνος της χρεωκοπίας δεν έχει απομακρυνθεί, ενώ η πρώτη αξιολόγηση του μνημονίου πρέπει να λάβει χώρα τον Οκτώβριο. Οι πραγματικές ανάγκες της ελληνικής οικονομίας που επιτάσσουν πολιτική σταθερότητα θα καταστήσουν μονόδρομο την συγκρότηση οικουμενικής κυβέρνησης. Το σενάριο αυτό, βέβαια, ανατρέπεται εαν επέλθει πόλωση και ειτε ο ΣΥΡΙΖΑ, είτε η ΝΔ εξασφαλίσουν τελικά την αυτοδυναμία.

Όλα στις 20/9..

Γιατί η "Αριστερά" δεν είναι Αριστερά. Γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορεί και δεν θέλει να βγάλει τη χώρα από το αδιέξοδο.

Του Γιώργου Κοντογιώργη, Επίτιμου Καθηγητή Πολιτικής Επιστήμης

 

Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι βαθιά καθεστωτικό κόμμα, δηλαδή οργανικός φορέας της ολιγαρχικής κομματοκρατίας, και εξ αντικειμένου μέγας θεράπων της Ιεράς Συμμαχίας των αγορών. Η θητεία του στην κυβέρνηση κατέδειξε ότι αποτελεί συστατικό μέρος του ελληνικού προβλήματος, καθώς τοποθετείται, εξίσου με τις άλλες καθεστωτικές δυνάμεις, απέναντι στην βούληση της κοινωνίας και στα συμφέροντά της.

Η σιωπηρή πραγματικότητα την εποχή του πολυθόρυβου διχασμού, και η ολιγαρχική παγίδα

 Του Νίκου Παππά, Φοιτητή Πολ. Επιστήμης και Ιστορίας στο Πάντειο Πανεπιστήμιο

Μια απέραντη μοναξιά με έχει κυριεύσει, κυρίως τις τελευταίες ημέρες, μετά την ανακοίνωση του δημοψηφίσματος από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ. Μια κοινωνία σε πλήρη πνευματική και οικονομική αποσύνθεση, καλείται να αποφασίσει με ποιον τρόπο θέλει να… πεθάνει.

Λύτρωση για κάποιους (οπαδοί του ΟΧΙ), προδοσία για κάποιους άλλους (οπαδοί του ΝΑΙ) το δημοψήφισμα αυτό, ενώ στην ουσία η ελπίδα και η λύση είναι ανύπαρκτη. Όμως οι μεν και οι δε έχουν κάτι κοινό που τους ενώνει, και θα τους κάνει για άλλη μια φορά από κοινού να παρασύρουν τη χώρα σε νέο διχασμό. Το μίσος για την αντίθετη άποψη. Φίλοι και συγγενείς τσακώνονται και δεν μιλιούνται, γιατί είναι γερμανοτσολιάδες ή κομμουνιστές, ευρωλιγούρηδες ή εθνικιστές, και η κατάληξη θα είναι να χωριστούμε σε στρατόπεδα μίσους για άλλη μια φορά, την στιγμή που θα έπρεπε να είμαστε όλοι ενωμένοι σαν μια γροθιά (ουτοπία θα πει κάποιος, ίσως).

Περί των συγκεντρώσεων της πλατείας

Οι συγκεντρώσεις που διοργανώνονται στο Σύνταγμα από ''ευρωπαϊστές'' και ''αντιευρωπαϊστές'' δεν χαίρουν την μαζικότητα την οποία -δεδομένων των συνθηκών και του κρίσιμου διακυβεύματος για την χώρα- θα μπορούσαν να διεκδικήσουν. Αυτό συμβαίνει επειδή και οι δύο εκδηλώσεις εκπροσωπούν μία όχι και τόσο μεγάλη μερίδα ανθρώπων με συγκεκριμένες ιδεολογικές αγκυλώσεις και προκαταλήψεις.

   Από τη μία το ''Μένουμε Ευρώπη'' είναι προσκολλημένο στον ''ευρωλιγουρισμό'' που διακατέχει ένα μεγάλο μέρος του πολιτικού φάσματος , αλλά ένα μικρό μέρος της κοινωνίας. Για εκείνους η Ε.Ε. και το ευρώ φαντάζουν ως ένας επίγειος παράδεισος, τον οποίον υπονομεύουν κάποιοι αριστεροί ιδεοληπτικοί δαίμονες. Για τους περισσότερους από τους συμμετέχοντες, η πολιτική που εφάρμοσαν οι ''θεσμοί'' σε συνεργασία με τις προηγούμενες κυβερνήσεις ήταν στη σωστή κατεύθυνση και παρ' ότι αυτοαποκαλούνται φιλελεύθεροι δεν βγάζουν άχνα για τους παρανοϊκούς φόρους που επιβάλλει η νέα γραφειοκρατική Σοβιετία των Βρυξελλών. Το μόνο που ζητούν στην ουσία είναι ένα νέο δάνειο που θα χρεώσει τις επόμενες γενεές και κάποιες επιφανειακές βελτιώσεις (λέγονται μεταρρυθμίσεις) τις οποίες υποστηρίζουν από τη στιγμή που τις επέβαλλαν ως όρους οι πεφωτισμένοι της Εσπερίας. Στην ουσία εκπροσωπούν την ιδεολογία της δουλικότητας, του επαρχιωτισμού, της μειονεξίας, του αποντροπιασμού για κάθε τι το εντόπιο. Είναι η ίδια ιδεολογία του Γαλλικού-Αγγλικού- Ρωσικού κόμματος που γέννησαν αυτό το κράτος. Είναι το παλιό το οποίο αναπλάθεται και συμμορφώνεται στο σχήμα της εκάστοτε εποχής κατά παραγγελία. Γι' αυτό αγκαλιάζουν ασμενώς το παλιό πολιτικό προσωπικό που έχει την ευθύνη για την κρίση και τη μέχρι τώρα διαχείριση και φωνάζουν συνθήματα όπως ''μνημόνιο, μνημόνιο'' ωσάν κλωνοποιημένα αδωνιδάκια. 

    Από την άλλη οι οπαδοί της ρήξης που συγκεντρώνονται στο Σύνταγμα είναι επίσης εγκλωβισμένοι στο παλιό. Αποτελούνται στην ουσία από κάποιες συνιστώσες του Σύριζα, της Ανταρσύα και λοιπών κομμουνιστικών δυνάμεων γι' αυτό υπολείπονται αριθμητικά σε σχέση με τους προηγούμενους. Εν τοις πράγμασι στρέφονται και αυτοί ίσως άθελά τους κατά της κυβέρνησης, αφού δεν είναι διατεθειμένοι να δεχθούν τους συμβιβασμούς που αυτή ήδη έχει κάνει προκειμένου να κρατήσει τη χώρα στο ευρώ. Τα συνθήματά τους και η ρητορεία τους έχουν μία καθαρά ταξική και κομμουνιστική χροιά. Η ντουντούκα υποδεικνύει και οι υπόλοιποι αναμηρυκάζουν τα παρωχημένα του τύπου '' να πληρώσουν οι καπιταλιστές'' , ''οι εργάτες δεν χρωστούν ούτε ένα ευρώ''΄κλπ. Και όλα αυτά σε μία κοινωνία με μικρές ταξικές διαφορές και με απειροελάχιστους -τηρουμένων των αναλογιών- εργάτες αλλά και κεφαλαιοκράτες. Λείπει εκείνος ο λόγος που θα διεκδικούσε μία ευρύτερη πατριωτική και κοινωνική συσπείρωση κατά της δουλικότητας και της υποτέλειας, που θα ξεφεύγει από έναν στείρο οικονομισμό. Λείπει ο στοιχειώδης ρεαλισμός και η κατανόηση της δύσκολης πραγματικότητας. Κυριαρχεί η εμμονή στην ιδεοληψία και η αδυναμία υπέρβασής της.

     Και στις δύο περιπτώσεις υπάρχει άγνοια σχετικά με τη σχέση Ελλάδας - Ευρώπης σε πολιτιστικό επίπεδο. Οι μεν του ''Μένουμε Ευρώπη'' θεωρούν απριόρι ελληνικό κάθε τι το ευρωπαϊκό, με αποκορύφωμα το κείμενο ενός πανεπιστημιακού από τη Θεσσαλονίκη που το υπογράφει ως ''ελληνόφωνος Ευρωπαίος''. Οι δε της ρήξης προσεγγίζουν το ζήτημα αμιγώς οικονομικοκεντρικά βάσει ταξικών και πολιτικών συσχετισμών δυνάμεως. Η τελευταία είναι μία πολύ δύσκολη συζήτηση με πολλά λεπτά θέματα η οποία όμως κάποτε πρέπει να τεθεί.   

Η ΝΕΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΕΝΕΑ ΔΥΝΑΤΑΙ Ν’ΑΝΑΣΤΗΛΩΣΗ ΤΑ ΙΔΕΩΔΗ ΠΟΥ ΣΥΝΕΤΡΙΨΕΝ Η ΘΕΟΜΗΝΙΑ [ΤΟΥ ΒΕΝΙΖΕΛΟΥ].

ΙΩΑΝΝΗΣ ΜΕΤΑΞΑΣ - ΑΡΘΡΟΝ 70όν
(23 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 1935)
Η ΝΕΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΕΝΕΑ ΔΥΝΑΤΑΙ Ν’ΑΝΑΣΤΗΛΩΣΗ ΤΑ ΙΔΕΩΔΗ ΠΟΥ ΣΥΝΕΤΡΙΨΕΝ Η ΘΕΟΜΗΝΙΑ [ΤΟΥ ΒΕΝΙΖΕΛΟΥ].
Τὸ κυριώτερον καὶ μεγαλύτερον σύντριμμα τὸ ὁποῖον ἀφῆκεν ὄπισθέν της ἡ φοβερὰ πολεμικὴ θύελλα καὶ ἡ ἐκμετάλλευσις αὐτῆς [ὑπὸ τοῦ κ. Βενιζέλου,] ἦτο τὸ σύντριμμα τῆς πίστεως πρὸς τὰ Ἐθνικὰ Ἰδεώδη. Ὁμιλοῦμεν διὰ τὴν Ἑλλάδα, διότι αὐτὴ μᾶς ἐνδιαφέρει.
Καταστραφέντος τοῦ ἐκτὸς τῶν ὁρίων τοῦ ἐλευθέρου κράτους Ἐλληνισμοῦ καὶ περιορισθείσης τῆς Φυλῆς ἐντὸς τῶν ὁρίων τοῦ ἐλευθέρου κράτους, μὲ τὴν θεωρίαν ὅτι αὐτὸ εἶνε ἡ Ἑλλάς, καὶ τίποτε πάρα πέρα ὄχι μόνον δὲν πρέπει νὰ ἐλπίζωμεν, ἀλλὰ καὶ οὔτε πρέπει νὰ ἐπιδιώκωμεν, ἐγεννήθη ἡ κοινὴ ἐντύπωσις ὅτι δὲν δύναται πλέον νὰ ὐπάρξῃ καὶ Ἐθνικὸν Ἰδεῶδες ἄλλο, πλὴν τῆς τακτοποιήσεως τῶν ἐσωτερικῶν τοῦ οἴκου μας, ὥστε νὰ δυνάμεθα νὰ ζήσωμεν μετὰ ὅσον τὸ δυνατὸν μεγαλυτέρας ἀνέσεως καὶ εὐμαρείας.
Ἀλλ’ ἂν τοιαῦται βλέψεις δύνανται ἴσως νὰ ἱκανοποιοῦν ἀνθρώπους προχωρημένους τὴν ἡλικίαν, ὑποστάντας τὰς ἀπογοητεύσεις τοῦ βίου, καὶ μὴ δυνηθέντας να διατηρήσωσι ἀναμμένην τὴν φλόγα ἥτις ἐθέρμαινε καὶ ἐφώτιζε τὴν νεότητά τους, εἶνε ὅμως ἀδύνατον νὰ ἱκανοποιήσωσι τοὺς νέους.
Οἱ νέοι διὰ νὰ ζήσουν καὶ μὴ μαρανθοῦν προώρως ἔχουν ἀνάγκην νὰ ἔχουν πίστιν εἰς τὰ μεγάλα ἰδεώδη, ἥτις νὰ τοὺς κεντρίζῃ πρὸς τὰ ἐμπρός, νὰ ἐξουδετερώνῃ μέσα εἰς τὴν ψυχήν των τὰς ἐναντιότητας τῆς τύχης, νὰ τοὺς διατηρῇ τὸν ἐνθουσιασμὸν ἄνευ τοῦ ὁποίου δέν ὑπάρχει οὔτε νεότης οὔτε δημιουργία, καὶ ἐν γένει νὰ δίδῃ νόημα εἰς τὴν ζωήν των, καὶ συνείδησιν τοῦ νοήματος αὐτοῦ.
Ἡ Μεγάλη Ἰδέα εἰς τὴν ὁποίαν ἐπίστευαν αἱ προγενέστεραι γενεαί, ἐπίστευαν δὲ ἀκραδάντως, καὶ προσήρμοζαν πρὸς τὴν πίστιν αὐτὴν πάσας τὰς ἐκδηλώσεις τοῦ βίου των, ἕτοιμοι πρὸς πᾶσαν θυσίαν διὰ τὴν πραγματοποίησίν της, ἦτο τὸ μεγάλο ἐλατήριον τὸ ὁποῖον ὤθησε τοὺς Ἕλληνας εἰς τὸν φοβερὸν ἀγῶνα τοῦ 1821, πρὸς τὸν ὁποῖον οὐδεμία ψυχρὰ λογικὴ θὰ ἠδύνατο ἐκ τῶν προτέρων νὰ ἀποβλέψῃ αἰσιοδόξως, καὶ τὸ ὁποῖον ἐλατήριον ὤθησε τὸ νέον μικρὸν κράτος, ἀσυναίσθητον διὰ τὴν ἀδυναμίαν του, τὴν πτωχείαν του, καὶ τὴν ἐν πολλοῖς κακομοιριάν του, νὰ τίθεται ἐπὶ κεφαλῆς ὁλοκλήρου τοῦ Ἑλληνισμοῦ καί, ἔστιν ὅτε, ἐπὶ κεφαλῆς ὁλοκλήρου τῆς Χριστιανωσύνης τῆς Ἀνατολῆς, ἐναντίον πολλάκις καὶ Μεγάλων Εὐρωπαϊκῶν Δυνάμεων. Χάρις εἰς τὸ ἰσχυρὸν τοῦτο ἐλατήριον, ἠγωνίσθη ἐπὶ πεντηκονταετίαν καὶ ἐπανεστάτησεν ἡ Ἑπτάνησος κατὰ τῆς Ἀγγλίας, θυσιάσασα τὴν ὑλικήν της εὐδαιμονίαν χάριν τῆς Ἑνώσεως. Ἐπανεστάτησε καὶ αἱματοκυλίσθη πολλάκις ἡ Κρήτη, ἠλευθερώθη ἡ Θεσσαλία, ἡ Μακεδονία καὶ ἡ Ἤπειρος. Τὸ μικρὸν καὶ πτωχὸν καὶ ἐν πολλοῖς ἐλεεινὸν κράτος, ἐκάθητο ἐν τούτοις μὲ τὰ ράκη του ἐπὶ τοῦ θρόνου τοῦ Ἑλληνισμοῦ, κρατοῦν ὑπερήφανα τὸ χρυσοῦν σκῆπτρον τῆς Φυλῆς.
Τί ἦτο αὐτὴ ἡ Μεγάλη Ἰδέα ; Ἡ ἐξωτερική της μορφὴ ἦτο εἰς ὀλίγας λέξεις : μία ἀσαφὴς τάσις ἀναστηλώσεως τῆς Βυζαντινῆς Αὐτοκρατορίας ἀλλὰ ὡς Ἑλληνικῆς τοιαύτης. Κατ’ ἀρχὰς μὲν περιλαμβανούσης ὅλους τοὺς Χριστιανοὺς τῆς Ἀνατολῆς μὲ τοὺς Ἕλληνας ὡς κυριαχοῦσαν φυλήν, κατόπιν δὲ ὅταν ἐσχηματίσθησαν βαθμηδὸν τὰ Βαλκανικὰ κράτη, περιλαμβανούσης τὰς ὑπολοίπους χώρας τῆς Ὀθωμανικῆς Αὐτοκρατορίας ἐπὶ τῶν ὁποίων εἶχεν ὁ Ἑλληνισμὸς ἱστορικὰ δικαιώματα. Τὸ ἱστορικὸν δικαίωμα καὶ μόνον ἦτο ἡ βάσις.
Εἶνε ἀληθὲς ὅτι τὸ μέγα τοῦτο καὶ ἰσχυρὸν Ἐθνικὸν Ἰδεῶδες, ἐμφανισθὲν μὲ καθαρῶς ἐδαφικὸν περιεχόμενον, ὑπέστη ἀπὸ τῶν τελευταίων δεκαετηρίδων τοῦ παρελθόντος αἰῶνος ἐπὶ μᾶλλον καὶ μᾶλλον ἰσχυροτέρους κλονισμούς, καὶ ἐκ δύο ἀφορμῶν. Ἡ μία ἦτο τὰ ἱστορικὰ γεγονότα τῆς Ἐγγὺς Ἀνατολῆς, τὰ ὁποῖα ἐξειλίσσοντο, χωρὶς ἡ Ἑλλὰς νὰ ἔχῃ τὴν δύναμιν νὰ τὰ κατευθύνῃ, καὶ κατὰ μέγα μέρος ἐναντίον τῆς Ἑλλάδος. Ἡ ἑτέρα ἦτο ἡ εἰσβολὴ εἰς τὴν Ἑλλάδα τοῦ ἐπικρατοῦντος τότε ἐν Εὐρώπῃ ὀρθολογισμοῦ, καὶ τῶν τότε ἐν ἰσχύϊ θεωριῶν τοῦ ἱστορικοῦ ὑλισμοῦ. Φορεῖς δὲ τούτων ἦσαν ἰδίως οἱ ἐξ Εὐρώπης ἐρχόμενοι μορφωμένοι νέοι κυρίως, πολλοὶ τῶν ὁποίων μάλιστα ἐπιπολαίως σπουδάσαντες

Ο G.K Chesterton για εκείνους που δεν μπορούν να δουν καμία διαφορά

Είναι πολύ της μόδας να προσποιούμαστε ότι δεν υπάρχουν διαφορές, είτε στα φύλα, είτε στις φυλές, είτε στις θρησκείες, είτε σε οτιδήποτε. Όπως φαίνεται, αυτό το πρόβλημα δεν είναι νέο. Ο Βρετανός συγγραφέας, ποιητής και θεολόγος G.K Chesterton (1874 – 1936) υποστηρίζει το 1913, στο άρθρο του «Περί Εκείνων που Δεν Μπορούν να Δουν τη Διαφορά», ότι «το να μην είναι σε θέση κάποιος να δει τις προφανείς διαφορές δεν τον κάνει ευφυή, αλλά μάλλον ηλίθιο».

Λέει: «Γιατί οι άνθρωποι πιστεύουν ότι είναι έξυπνο να λένε “δεν διακρίνω καμία διαφορά!” Στις μέρες μας αυτό είναι ένα σημάδι πολιτισμού (ή κουλτούρας) να λέει κάποιος ότι δεν βλέπει καμία διαφορά μεταξύ ενός άνδρα και μιας γυναίκας ή ενός ανθρώπου και ενός αγγέλου ή ενός ανθρώπου και ενός ζώου. Εάν ένας άνθρωπος δεν μπορεί να δει τη διαφορά ανάμεσα σε ένα άλογο και μια αγελάδα σε ένα μεγάλο λιβάδι, δεν τον αποκαλούμε πολιτισμένο, τον λέμε κοντόφθαλμο. Τώρα, υπάρχουν πολύ ενδιαφέρουσες διαφορές μεταξύ των αγγέλων και των γυναικών, ακόμη και μεταξύ των ανθρώπων και των κτηνών και όλων αυτών των πραγμάτων. Πρόκειται για διαφορές που οι περισσότεροι άνθρωποι γνωρίζουν ενστικτωδώς, όπως οι περισσότεροι άνθρωποι ξέρουν ότι μια αγελάδα δεν είναι άλογο χωρίς να αρχίσουν να ψάχνουν για χαίτη! Οι περισσότεροι άνθρωποι γνωρίζουν ότι ένα άλογο δεν είναι αγελάδα χωρίς να ψάχνουν για κέρατα! Είτε η διαφορά θα πρέπει να υπολογίζεται με βάση εκείνο ή το άλλο σημαντικό ζήτημα είναι ένα εντελώς διαφορετικό θέμα, αλλά δεν θα πρέπει πραγματικά να είναι τόσο δύσκολο απλά να δούμε τις διαφορές».  

«Η πολιτική ορθότητα είναι ένας πόλεμος στην παρατήρηση»(“Political correctness is a war on noticing”) - Steve Sailer, «συντηρητικός» αρθρογράφος.

Πηγή

Κόκκινος Ουρανός

ΤΡΑΝΤΙΣΙΟΝΑΛΙΣΜΟΣ (ΠΑΡΑΔΟΣΙΟΚΡΑΤΙΑ) - Μία άποψη

Γράφει ο Βαρώνος Μυνχάουζεν:

Είναι σαφές ότι η αριστερά κυριαρχεί στο πολιτικό σκηνικό, ελπίζω αυτό να είναι κατανοητό πλέον σε αυτή τη χώρα και πέραν των αναγνωστών του Θεοδότου. Αυτό το κατάφερε επιβάλλοντας δύο πολιτικά ρεύματα, με διαφορετικές βέβαια εκφράσεις κάθε φορά. Αυτά τα δύο είναι ο ριζοσπαστισμός και ο προοδευτισμός. Αντιστοίχως πρόκειται για την ιδεολογία των αριστερών «μπράβων» και «επαναστατών» και την ιδεολογία της «διανόησης», της «τέχνης» και της «πολιτικής».

Η πρώτη κάνει τη βίαιη και συχνά και ένοπλη μορφή αγώνα και «συμμορφώνει» αυτούς που δε παίρνουν από λόγια, αλλά νομικά τίποτα δε μπορεί να γίνει εναντίον της, καθώς χαίρει σε μεγάλο βαθμό ασυλίας και ασφαλώς της στήριξης των ΜΜΕ. Θυμηθείτε απλά ότι επί 24 χρόνια η 17Ν σκότωνε και η αστυνομία και οι «μυστικές» υπηρεσίες της χώρας διαρκώς…την «ακουμπούσαν»… αλλά ποτέ δεν την έπιαναν, ταυτόχρονα οι εφημερίδες δημοσίευαν τις ανακοινώσεις τις οργάνωσεις, δημοσιογράφοι βρίσκονταν σε διάλογο με την 17Ν για θέματα ιδεολογίας και μεθόδου χρήσης της βίας κλπ. Ή σκεφτείτε την ασυλία που απολαμβάνει η αριστερά εδώ και δεκαετίες στο να καίει την Αθήνα, να καταλαμβάνει κτίρια, να επιτίθεται βίαια και με δολοφονικές διαθέσεις σε οποιονδήποτε διαφωνεί με τις ιδεοληψίες της (και όταν αποτυγχάνει να το πράξει αυτό οι αριστεροί να παρουσιάζονται από τα κανάλια ως «τα αθώα θύματα επίθεσης φασιστών»).

Η δεύτερη φροντίζει να ορίζει το δημόσιο λόγο & διάλογο, να συγγράφει τους νόμους που προωθούν τις ιδέες της και που προστατεύουν τα συμφέροντά της, καθώς και να προστατεύει και να επιτρέπει τη λειτουργία των πρώτων, δηλαδή του βίαιου και εγκληματικού κομματιού της αριστεράς.

Μέσα σε λιγότερο από δύο αιώνες αυτές οι θέσεις έχουν καταφέρει να αλλάξει ο τρόπος με τον οποίο αντιμετωπίζει ο κόσμος τα πάντα γύρω του. Το φαινόμενο δε αυτό είναι ιδιαίτερα ορατό στην Ευρώπη.

Εδώ λοιπόν θα ήθελα να παρουσιάσω την εναλλακτική στην παραπάνω κατάσταση που οδηγεί μαθηματικά προς την Ευρώπη και το δυτικό κόσμο προς την ολοκληρωτική καταστροφή. Ο Τραντισιοναλισμός είναι ο δεξιός προοδευτισμός, η μόνη πιθανή πολιτική λύση έναντι της αριστερής κυριαρχίας.

Ως λύση θα φέρει την αριστερά και τους αριστερούς σε θέση παρόμοια με την οποία έχει φέρει τη δεξιά και τους δεξιούς (με την πυθαγόρεια έννοια δηλ. των σωστών, των ενάρετων και των ορθών) σήμερα ο προοδευτισμός. Όσο για τους ασυμμόρφωτους θα υπάρχει ο αντιδραστισμός, δηλαδή ο δεξιός ριζοσπαστισμός, αντιδραστισμός γιατί θα αντιδρά στην εναντίωση των παραδόσεων. Θα δημιουργήσει έτσι ένα παρόμοιο σύστημα το οποίο θα οδηγήσει στην επιστροφή των παλαιών ηθών ώστε να μπορέσει να ξαναφέρει σε ισχύ παραδοσιακά καθεστώτα (μοναρχία, αριστοκρατία), η μεγαλύτερη δε επιτυχία του θα έρθει τη μέρα που θα είναι πλέον αχρείαστος και θα αυτοκαταργηθεί.

Αυτό που πρέπει να προσεχθεί είναι ότι και ο Τραντισιοναλισμός και τα παραφερνάλια του θα είναι και αυτά προϊόντα του νεωτερισμού, επειδή θα επιζητούν την κατάργησή του.

Γιατί είναι όμως η μόνη λύση πολιτικά; Διότι τίποτα δεν είναι πρόθυμο να μη δεχθεί τα βασικά πιστεύω της αριστεράς, ακόμα χειρότερα τα περισσότερα δεξιά πιστεύω στη σημερινή εποχή είναι πιστεύω αριστερά, κάπως παλαιότερα όμως που απλά τώρα μας φαίνονται δεξιά. Επί αυτού στο Θεόδοτο έχουμε γράψει ξανά, διαβάστε πχ το άρθρο με τίτλο: Το κλειδί για την κατανόηση της πολιτικήςπραγματικότητας και ειδικά την τελευταία παράγραφο του.

Για παράδειγμα, το ιπποτικό πνεύμα δεν υπάρχει, το θρησκευτικό δεν υπάρχει ή είναι εξαιρετικά αδύναμο, η έννοια του σεβασμού είναι δυσνόητη στο σύγχρονο άνθρωπο όπως και αυτή της αυτοθυσίας και της ιεραρχίας. Η ταυτότητα του μέσου ανθρώπου είναι αβέβαιη και άρα αδύναμη. Η ανάγκη του να συμμετάσχει στα κοινά περιορίζεται μόνο στην ανάγκη του να επιρρίψει ευθύνες σε άλλους. Η λίστα των παθήσεων των σύγχρονων ανθρώπων θα είναι πολύ μεγάλη άμα συνεχιστεί. 

Η χείριστη πάθηση είναι όμως ότι οι άνθρωποι δεν πιστεύουν πως πάσχουν από κάτι. Σα ζώα γεμίζουν τις κοιλιές τους, όπως θα έλεγε ο Πλάτων άμα ζούσε σήμερα, και με αυθάδεια συγχαίρουν και επαινούν τους εαυτούς τους που οδηγούνται στην άβυσσο, θαυμάζοντας, όπως είχε πει ο Φουκουγιάμα, από το δωμάτιο τους την ευρύτητα του νου τους και την ανεκτικότητά τους. Το πρόβλημα είναι πως η αδιαφορία της μεσαίας τάξης για τα πάντα, πλην της καθαριότητας, που περιέγραφε ο Έρμαν Έσσε, έχει προχωρήσει. Ουσιαστικά, ο μέσος άνθρωπος έχει αποκτήσει τα ήθη του νεωτερισμού και άρα πως είναι δυνατόν να γίνει παραδοσιακός με τη θέλησή του; Αντικειμενικά λοιπόν, πρέπει να επιβληθούν τα παραδοσιακά ήθη όπως επιβλήθηκαν τα αριστερά. 

Ο Tραντισιοναλισμός μη δεχόμενος τις αλήθειες του νεωτερισμού, τις οποίες κατανοεί ως προϊόντα άρρωστων εγκεφάλων, μπορεί να στραφεί εναντίον τους με ρητορική που θα αποφεύγει τα λάθη των σύγχρονων. Ουσιαστικά το μεγαλύτερο επίτευγμα τραντισιοναλιστικού κόμματος θα ήταν η κατάργηση της βουλής και η επανίδρυση άγιας βασιλείας, με βασιλιά αναγνωριζόμενο από το Θεό. Αλλιώς η δημιουργία πνευματικής αριστοκρατίας στα παραδοσιακά πρότυπα, αναγνωριζόμενη από το Θεό επίσης. Θα το κάνει κανονικά με σταθερά βήματα όπου οι αυτοκαταστροφικές υποτιθέμενες ελευθερίες του ατόμου θα αφαιρούνται σταδιακά ώστε να μπορεί να υπάρχει ταυτότητα μέσα στους λαούς. Πρέπει όμως να θυμάται κανείς ότι και ο τραντισιοναλισμός είναι προϊόν του νεωτερισμού, γιατί θέλει την επιστροφή στην παράδοση ή τη δημιουργία νέας, γιατί η παλιά ή μέρος της έχει χαθεί. Για αυτό είναι ο δεξιός προοδευτισμός που προωθεί τη παράδοση και τη τάξη.

Θα μου πείτε δεν υπάρχει άλλη λύση; Όχι δεν υπάρχει. Όπως η αριστερά έθεσε τη δεξιά εκτός εικόνας έτσι πρέπει να γίνει και με αυτήν. Όπως αυτή κυνήγησε και κυνηγάει όσους της αντιστέκονται, το ίδιο πρέπει να κάνει και η δεξιά. Η διαφορά είναι η εξής: η αριστερά καταστρέφει, είναι το μόνο που μπορεί και ξέρει να κάνει. Η δεξιά μπορεί και να δημιουργεί, αυτή έκανε τους μεγάλους πολιτισμούς του παρελθόντος: Αρχαίο Ελληνικό, Βυζαντινό, Ρώσσικο, Γερμανικό, Γαλλικό, Βρετανικό αλλά και εκτός Ευρώπης τον Κινέζικο και τον Ιαπωνικό. Η αριστερά από την άλλη γελοιοποιεί και λοιδορεί τους πολιτισμούς αυτούς, ενώ για τους λαούς τους γράφει λίβελλους και κολακεύει μόνο τους εχθρούς του. Επιζητεί τη πλήρη διαγραφή τους και όλα αυτά μόνο και μόνο ώστε ως σωστοί ελευθεριακοί να μπορούν να κάνουν ότι ανωμαλία, πνευματική, σωματική ή νοητική θέλουν. Η εναντίωση στην αριστερά είναι έργο υπέρ του πολιτισμού και της ζωής.

________________

Από το ιστολόγιο Θεόδοτος, ΤΡΑΝΤΙΣΙΟΝΑΛΙΣΜΟΣ

Σημείωση Res Publica:  Η συντακτική ομάδα του ιστολογίου μας αναγνωρίζει την ανάγκη για αγώνα κατά της αριστερής αντίληψης και για προστασία της παράδοσης και του πολιτισμού από αυτήν, αλλά δε συμμερίζεται απαραίτητα την κατάληξη της σκέψης του συγγραφέως, που ζητά επαναφορά της απόλυτης θεοκρατικής μοναρχίας ή της παλαιάς αριστοκρατίας.  Τα καθεστώτα αυτά, με όλα τα θετικά τους, συνοδεύτηκαν από μύριες καταχρήσεις, αδικίες και υπερβολές.  Κάθε αγαθό πολίτευμα, είτε την εξουσία ασκεί ένας, λίγοι ή όλοι (βασιλεία, αριστοκρατία και πολιτεία κατά τον Αριστοτέλη) οφείλει να έχει ελεγκτικούς θεσμούς, δικλείδες ασφαλείας σε περιπτώσεις καταχρήσεων και εγγυήσεις ελευθερίας, πράγματα τα οποία δεν είχαν τα προνεωτερικά καθεστώτα, κάτι που συνέβαλε στην πτώση τους.  Διαφωνούμε επίσης στην άποψη ότι ο δεξιός ριζοσπαστισμός επιτρέπεται να μετέρχεται μέσων σαν αυτών της τρομοκρατικής ακροαριστεράς.  Υπάρχουν και άλλες, σύννομες και ειρηνικές μέθοδοι ακτιβισμού.

Η περίοδος της κατοχής 41'-44' και η χαμένη ευκαιρία υπό το πρίσμα του Κ.Ζουράρι

(Καθιστούμε εξ αρχής σαφές ότι σε πολλά σημεία του παρακάτω αποσπάσματος διαφωνούμε, αλλά παρ' όλα αυτά το απόσπασμα μπορεί να αποτελέσει πηγή χρήσιμων συμπερασμάτων)

Στην αρχή με την Αλβανία , την Κατοχή και την Αντίσταση οι Έλληνες έκαναν την δεύτερη απόπειρα του αυτοσεβασμού τους, μετά την πρώτη των νέων τους χρόνων, αυτή του 21'. Την άνοιξη του 1941, η Ελλάδα βρήκε μία αναπάντεχη άνοιξη ξαναβρέθηκε μετά από αιώνες, δύο-τρεις ίσως, μόνη με τον εαυτό της. Κατακτημένη αλλά ελεύθερη, υπήρχαν βέβαια οι Γερμανοί, αλλά μήπως δεν υπήρχαν παλιά οι Τούρκοι ; 

   Την άνοιξη του 41' , η Ελλάδα, χωρίς να το ξέρει ακόμη, μπήκε σε μία συναρπαστική περιπέτεια, που μπορούσε ίσως να την ξαναγυρίσει στην Ελλάδα: τα φασιστοειδή, η αεριτζίδικη Δυναστεία και οι ρακοσυλλέκτες της μειοδοσίας, τρυπώνουν τυφλοπόντικες στα αγγλικά πλοία, και ξεχειλώνουν στην Αίγυπτο, κουβαλώντας όπως μας θυμίζει αηδιασμένος ο Σεφέρης, κλεμμένο δημόσιο χρυσάφι και αναξιόχρεα χρεόγραφα της ξενοκίνητης νομιμότητάς τους. Τι ακόμη είχε ξεκουμπιστεί μαζί τους;

    Το κράτος. Το βαυαρέζικο κράτος των εισηγμένων αστών, των εισαγόμενων διαφωτιστών, της ετεροκίνητης πολιτικής κοινωνίας. Η διάλυση της μεταξικής αγυρτείας μέσα -ειρωνεία- από τη γερμανική κατοχή, οδήγησε σε μία προσωρινή αφασία το σύνολο των αστικών τερτιπιών, που είχε μπολιάσει επί 110 χρόνια την Ελλάδα.

Ο Δεξιός Guy Fawkes ή γιατί οι Anonymous πρέπει να αλλάξουν έμβλημα

η μάσκα Guy Fawkes

Nikolai Romanov

15 Φεβρουαρίου 2012

Παρακολουθώντας τα ΜΜΕ (= Mέσα Mαζικού Eλέγχου), πληροφορηθήκαμε ότι ο ιστότοπος του δοτού πρωθυπουργού καθώς και ο ιστότοπος του υπουργείου Οικονομικών έπεσαν θύμα επιθέσεως απο τον/τους anonymous . Ψάχνοντας στο διαδίκτυο και παρακολουθώντας τα βίντεο που οι "anonymous" και οι οπαδοί τους  έχουν αναρτήσει στο youtube κατάλαβα ότι πρόκειται για ομάδα ή ομάδες νεαρών κυρίως ατόμων (τουλάχιστον αυτή την εντύπωση μού έδωσαν), με αριστερίστικη, "αντιεξουσιαστική" φρασεολογία, δηλαδή ένα σύμφυρμα φρασεολογίας political correct, "αντιρατσιστικής" (δηλαδή  φιλομεταναστευτικής), new age και neohippie! Θυμίζουν, με άλλα λόγια, και μάλιστα έντονα, τη  νέα αριστερά (σχολή της Φραγκφούρτης) και τον Μάη του '68.

Ο Enoch Powell και οι «Ποταμοί Αίματος»: Μια προειδοποίηση για την ανεξέλεγκτη μετανάστευση

Ο Enoch Powell (1912 – 1998) ήταν Βρετανός πολιτικός, κλασικός φιλόλογος, (έγινε καθηγητής Αρχαίων Ελληνικών στα 25 του χρόνια!) ποιητής και συγγραφέας. Κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, υπηρέτησε στον βρετανικό στρατό φτάνοντας μέχρι το βαθμό του ταξιάρχου στα 30 του. Για 24 χρόνια ήταν βουλευτής των Συντηρητικών, έχοντας διατελέσει και υπουργός Οικονομικών το 1957 και Υγείας το 1960.

Έμεινε περισσότερο γνωστός για τον μνημειώδη λόγο του «Ποταμοί Αίματος» ('Rivers of Blood') από την Αινιάδα του Βιργιλίου, τον οποίον εκφώνησε στις 20 Απριλίου 1968, στο Birmingham, στην πόλη που γεννήθηκε.

Ήταν η εποχή που το Εργατικό κόμμα ετοιμαζόταν να ψηφίσει τον νόμο των λεγομένων «Φυλετικών σχέσεων» (Race Relations Bill). Το Συντηρητικό κόμμα αντιτίθεται στον νόμο και συγκαλεί Κεντρική Επιτροπή στο Birmingham. Ο Enoch Powell πηγαίνει εκεί και προκαλεί σεισμό, καθώς με τον «προφητικό» του λόγο προειδοποιεί για αυτό που θα ερχόταν στο μέλλον: η μετανάστευση θα προκαλέσει ολική μεταμόρφωση της Βρετανίας, οι Άγγλοι θα ζήσουν σε πόλεις-γκέτο, περικυκλωμένοι από τους μετανάστες, προσθέτοντας ότι ήδη υπάρχουν περιοχές όπου οι λευκοί Άγγλοι είναι μειονότητα. Ζήτησε να κλείσουν τα σύνορα στους μετανάστες και να υπάρξουν απελάσεις, αλλιώς θα υπάρξουν «ποταμοί αίματος» στην Βρετανία σε λίγες δεκαετίες.